Category Archives: ஆன்மீகம்

பெற்றோருக்கு பணிவிடை செய்தால்…

அன்னையும், பிதாவும் முன்னறி தெய்வம்’ என்பது ஆன்றோர் வாக்கு.
பெற்றோருக்கு பணிவிடை செய்து, அதன் மூலம் உயர்ந்த நிலையை அடைந்த உத்தமர் ஒருவரைப் பற்றிய புராண கதை இது:
துவாரகையில், சிவசர்மா என்ற வேதியர் வாழ்ந்து வந்தார். அவர் வேத, வேதாதங்களில் கரை கண்டவர். அவருடைய பிள்ளை சோமசர்மா. அவன் கல்வி, கேள்விகளில் தலை சிறந்து விளங்கியதோடு, பெற்றோரைத் தெய்வமாகப் பாவித்து, அவர்களுக்கு தொண்டு செய்து வந்தான்.
சிவசர்மாவிற்கு, தன் மகனை சோதனை செய்து பார்க்க வேண்டும் என்ற எண்ணம் உண்டானது. அதனால், சோமசர்மாவை அழைத்து, ‘மகனே… தெய்வ அனுக்கிரகத்தால், எனக்கு அமிர்த கலசம் கிடைத்துள்ளது; நானும், உன் தாயும், புண்ணிய தீர்த்தங்களுக்கும், புனித ஸ்தலங்களுக்கும் யாத்திரை செல்லவிருக்கிறோம். அதனால், அமிர்த கலசத்தை சுமப்பதற்கும், எங்களுக்கு பணிவிடை செய்யவும் நீயும் எங்களோடு வர வேண்டும்…’ என்றார்.
அதை ஏற்ற சோமசர்மா, அமிர்த கலசத்தோடு பெற்றோரை பின் தொடர்ந்து, அவர்களுக்கு பணிவிடை செய்து வந்தான்.
இந்நிலையில் ஒருநாள், தன் தவ வலிமையால், தன் உடலிலும், தன் மனைவியின் உடலிலும் குஷ்டரோகத்தை வரவழைத்துக் கொண்டார் சிவசர்மா. இதனால், அவர்கள் மீது கடுமையான துர்வாடை வீசியது.
அதை எல்லாம் பொருட்படுத்தாமல், பெற்றோருக்கு பணிவிடை செய்து வந்தாலும், அவனுடைய ஒவ்வொரு செயலிலும் குற்றம் கண்டுபிடித்து, அவனை திட்டினார் சிவசர்மா.
ஆனால், அதையெல்லாம் பெரிதுபடுத்தாத சோமசர்மா, ‘மிகவும் உத்தமர்களான நம் பெற்றோருக்கு, இந்நோய் ஏன் வந்தது…’ என்று வருந்தினான், திடீரென, கலசத்தில் உள்ள அமிர்தம் ஞாபகத்திற்கு வந்து, வேகமாக ஓடிப்போய் கலசத்தை திறந்து பார்த்தான். அதில் அமிர்தம் இல்லை. இதனால், கவலையடைந்த சோமசர்மா, ‘இறைவா… என் பெற்றோருக்கு நான் செய்த தொண்டுகள் உண்மை என்றால், இக்கலசத்தில் அமிர்தம் நிறையட்டும்…’ என வேண்டினான். உடனே, கலசத்தில் அமிர்தம் நிறைய, அதை எடுத்துச் சென்று பெற்றோரிடம் கொடுத்தான்.
மனம் மகிழ்ந்த சிவசர்மா, ‘மகனே சோமசர்மா… அமிர்த கலசத்தை உன்னிடம் கொடுத்த போது, அதில், அமிர்தம் இல்லை. எங்களுக்குத் தொண்டு செய்வதிலேயே, உன் மனம் ஈடுபட்டிருந்ததால், கலசம் காலியாக இருந்ததை நீ கவனிக்கவில்லை. இப்போது, நீ கொண்டு வந்த அமிர்தம், உன் முயற்சியால் கிடைத்தது; வேண்டும் வரத்தைக் கேள்…’ என்றார்.
பெற்றோரை வணங்கிய சோமசர்மா, ‘நீங்கள் இருவரும், நோய் நீங்கி, சுகமாக இருக்க வேண்டும்…’ என, வேண்டினான்.
அதன்படி, சிவசர்மாவின் தவ வலிமையால், ஆரோக்கியமாக காட்சி அளித்தனர். பின், மகனுக்கு ஆசி வழங்கிய பெற்றோர், விஷ்ணு பதம் அடைந்தனர்.
சோமசர்மாவோ, பெற்றோர் காட்டிய வழியில், முனிவர்களின் ஆசிரமங்களில் தங்கி, விஷ்ணுவைத் தியானித்து வந்தவன், உயிர் பிரியும் காலத்திற்காகக் காத்திருந்தான்.
ஒருநாள், அவன் நிஷ்டையில் இருந்தபோது, அசுரர் கூட்டம் ஒன்று ஆசிரமத்திற்குள் புகுந்தது. அவர்களுடைய கூச்சலில், சோமசர்மாவின் நிஷ்டை கலைய, ‘அசுரர்கள் அசுரர்கள்…’ என்ற அங்கிருந்தவர்களின் கூச்சல் அவனது காதில் விழுந்தது.
உயிர் பிரியும் வேளையில் அசுரர் என்ற வார்த்தை காதில் விழுந்ததால், மறு பிறவியில் அசுரனாகப் பிறந்தான் சோமசர்மா. விஷ்ணுவை தியானித்து வந்ததால், சிறந்த விஷ்ணு பக்தனாகவும் திகழ்ந்தான். அப்போது, அவன் பெயர் பிரகலாதன்.
திருமந்திரம்!
மனத்திடை நின்ற மதிவாள் உருவி
இனத்திடை நீக்கி இரண்டற வீர்த்துப்
புனத்திடை அஞ்சும் போகாமல் மறித்தால்
நவத்திடை யாறொளி தன்னொளி ஆமே!
கருத்து: மனமாகிய உறையில் உள்ள ஞானமாகிய வாளை கொண்டு, ஐம்புலன்களால் விளைகிற ஆசைக் கயிற்றை இரு துண்டாக வெட்ட வேண்டும். ஐம்பொறிகளாகிய பசுக்களை அவற்றின் விருப்பப்படி திரியாமல் மடக்கி வைத்தால், தவத்தால் பெறப்படும் ஆறு ஒளிகளும், அவனுக்குள் ஒளிர்ந்து பலன் தரும்.

பாட்டால்தான் தெரிகிறது!

தெய்வ அனுக்கிரகம், தெய்வ தரிசனம், தெய்வ அனுபவம் சுலபத்தில் கிடைத்து விடாது. உத்தமர்களின் உறவும், அவர்களுடைய அருளும் இருந்தால் தான், தெய்வத்தை உணர முடியும் என்பதை உணர்த்தும் கதை இது!
ராவண சம்ஹாரம் முடிந்து, ஸ்ரீ சீதா – ராம பட்டாபிஷேகம் நடந்த பின், அசுவமேத யாகம் செய்யத் தீர்மானித்தார் ஸ்ரீராமர். அலங்கரிக்கப்பட்ட குதிரை முன்னே செல்ல, சத்ருக்னன், புஷ்கரன் மற்றும் ஆஞ்சநேயர் பின் தொடர்ந்தனர்.
துக்கராங்கம் எனும் நகரில் நுழைந்தது குதிரை. அந்நகரத்து இளவரசனான தமனன், குதிரையை பிடித்துக் கட்டினான். இதனால், கடும் போர் மூண்டது. பரதன் மகன் புஷ்கரனின் அம்பினால் அடிபட்ட தமனன், மூர்ச்சையடைந்து கீழே விழுந்தான்.
இதை அறிந்த மன்னன் சுபாகு, தன் மகனை கீழே தள்ளியவர்களை பழி வாங்க, பெரும் படையுடன் போர்க்களம் புகுந்தான். போர்க்களத்தில், அவன் எய்த அத்தனை அம்புகளையும் எதிர் கொண்ட ஆஞ்சநேயர், ‘ஜெய் சீதாராம்…’ என்று கூறியபடியே, ஆகாயத்தில் எழும்பி, சுபாகுவின் நெஞ்சை, தன் நெஞ்சால் இடித்து, அவனை கீழே தள்ளினார்.
மூர்ச்சையாகிக் கீழே விழுந்த சுபாகுக்கு, கனவைப் போல ஒரு அதிசய காட்சி தெரிந்தது.
அயோத்தியில் பெரிய யாக குண்டம்; வசிஷ்டர், வாமதேவர், ஜாபாலி மற்றும் சியவனர் முதலான மகரிஷிகள் எல்லாம் சூழ்ந்திருக்க, யாகத்திற்காக சங்கல்பம் செய்து கொண்டிருந்தார் ஸ்ரீராமர். ஆகாயத்தில், பிரம்மா முதலான தேவாதி தேவர்கள் எல்லாம் ஸ்ரீராமரை துதித்தபடி இருந்தனர்.
கனவு கலைந்தது; திடுக்கிட்ட சுபாகு, ‘ஆகா… நான் எதிர்க்கும் இந்த சேனை, மகாவிஷ்ணுவின் அவதாரமும், என் பக்திக்கு உகந்தவருமான ஸ்ரீராமருடையது. ஸ்ரீராமரே பரப்பிரம்மம் என்ற எண்ணத்தை கை விட்டு, நான் ஏன் ராம பக்தர்களை எதிர்த்தேன்…’ என நினைத்து எழுந்த சுபாகு, உடனே, போரை நிறுத்தும்படி தன் வீரர்களுக்கு கட்டளை இட்டான்.
அதேசமயம், அவனுக்கு பல ஆண்டுகளுக்கு முன் நடந்த சம்பவம் ஒன்று நினைவுக்கு வந்தது. அது…
தீர்த்த யாத்திரை செய்தபடி சுபாகு வந்து கொண்டிருந்த போது, அசிதாங்கர் என்ற ரிஷி, ராம நாமத்தை உச்சரித்தபடி இருப்பதைப் பார்த்தான். அவரிடம் அதுபற்றி கேட்க, அவர், ‘உன் இஷ்ட தெய்வமான நாராயணனே தற்போது ராமர் என்ற பெயரில் அயோத்தியில் இருக்கிறார். அவரை எண்ணி ஜபம் செய்கிறேன்…’ என்றார்.
சுபாகு சிரித்துக் கொண்டே, ‘என்ன இது… ராமனும், என்னைப் போல் ஒரு அரசன் தானே… காட்டில் அலைந்து திரிந்து, மனைவியை தேடிய அவனைப் போய் நாராயணன் என்கிறீர்களே…’ என, எகத்தாளமாய் பேசினான்.
அசிதாங்கர் வருந்தியபடியே, ‘சுபாகு… தக்க சமயம் வரும்போது உனக்குப் புரியும்…’ என்றார்.
அதன்படியே, தன்மீது, ஆஞ்சநேயர் தன் நெஞ்சால் மோதியவுடன், தனக்கு ராமரை பற்றிய உண்மை புரிந்தது என தெளிந்தான் சுபாகு. அதன்பின், ஸ்ரீராமருடைய யாகத்தில் கலந்து, அவரை தரிசித்து நன்னிலை பெற்றான். நல்லவர்களின் உறவை வேண்டுவோம்; பிடித்திருக்கும் துயரங்களைத் தாண்டுவோம்!

பொன்னம்பல தத்துவம்

ஜூன் 24 ஆனி உத்திரம்


ஒரு ஆண்டில் ஆறு நாட்கள், நடராஜருக்கு அபிஷேகம் நடத்தப்படும். இதில், மூன்று நட்சத்திர நாட்கள், மூன்று திதி நாட்கள். ஏன் ஆறு நாட்கள் அபிஷேகம் நடத்த வேண்டும்… ஏழு நாட்களோ, 10 நாட்களோ, 70 நாட்களோ நடத்தலாமே என்ற கேள்வி எழுகிறதல்லவா! இதற்கு காரணம் உண்டு.
பொதுவாக, கோவில்களில் தினமும் ஆறுகால பூஜை நடை பெறும். அதாவது, அதிகாலை, 4:00 மணிக்கு, திருவனந்தல் என்னும் அதிகாலை பூஜையும், 6:00 மணிக்கு, காலசந்தி எனப்படும் காலை பூஜையும் நடக்கும். பகல், 12:00 மணிக்கு உச்சிகாலம் எனப்படும் மதிய பூஜையும், மாலை, 4:00 மணிக்கு சாயரட்சை எனப்படும் சாயங்கால பூஜையும், இரவு, 7:00 மணிக்கு ராக்காலம் எனப்படும் இரவு பூஜையும், 9:00 மணிக்கு அர்த்தஜாமம் எனப்படும் பள்ளியறை பூஜையும் நடக்கும்.
தேவர்களும் இதே போல, ஆறுகால பூஜையை நடத்துவர். ஆனால், அவர்களுக்கு ஒருநாள் என்பது, நமக்கு ஒரு ஆண்டு. அவர்களுக்கு தட்சிணாயணம், உத்ராயணம் என்ற இருவகை காலப்பிரிவுகள் உண்டு. தை முதல் ஆனி வரை (காலை, 6:00 மணி முதல் மாலை, 6:00 மணி வரை) உத்ராயணம்; ஆடி முதல் மார்கழி வரை (மாலை, 6:00 மணி முதல் அதிகாலை, 6:00 மணி வரை) தட்சிணாயணம்.
அதாவது, அவர்களது அதிகாலைப் பொழுது, நமக்கு மார்கழி. காலைப் பொழுதோ, மாசி மாதம்; மதியம் – சித்திரை திருவோணம்; மாலைப்பொழுது – ஆனி; ராக்காலம் – ஆவணி; அர்த்தஜாமம் – புரட்டாசி. இதனால் தான், தேவர்களின் அதிகாலைப் பொழுதான மார்கழி மாதம் திருவாதிரை நட்சத்திரத்தில், நடராஜருக்கு அபிஷேகம் நடத்துகிறோம்.
இதை, ஆருத்ரா தரிசனம் என்பர். அடுத்து, மாசி மாதம் வளர்பிறை சதுர்த்தசியன்று காலை, 6:00 மணிக்கும், சித்திரை மாதம் திருவோண நட்சத்திரத்தன்று மதியம், 12:00 மணிக்கும் அபிஷேகம் செய்வர். இதையடுத்து, ஆனி உத்திரத்தன்று மாலை, 4:00 மணியளவிலும், அடுத்து, ஆவணி வளர்பிறை சதுர்த்தசியன்று இரவு, 7:00 மணிக்கும், புரட்டாசி வளர்பிறை சதுர்த்தசியன்று இரவு, 9:00 மணிக்கும் அபிஷேகம் செய்வர்.
இந்த அபிஷேக நிகழ்ச்சிகளில் மிக முக்கியமானது மார்கழி திருவாதிரையும், ஆனி உத்திரமும் தான். மார்கழி காலைப்பொழுதில் அபிஷேகம் காண வாய்ப்பில்லாதவர்கள், ஆனி, மாலைப்பொழுதில் இந்த அபிஷேகத்தை தரிசிக்கலாம். பஞ்ச சபைகளான திருவாலங்காடு ரத்தின சபை, சிதம்பரம் பொன்னம்பலம், மதுரை வெள்ளியம்பலம், திருநெல்வேலி தாமிர சபை, குற்றாலம் சித்திர சபைகளில் இந்த அபிஷேகங்களைத் தரிசிப்பது மிகவும் சிறப்பு.
இவற்றில் சிதம்பரத்தில் உள்ள நடராஜர் சன்னிதி, மனிதனின் உருவ அமைப்போடு ஒத்துப் போகிறது.
ஒரு நாளைக்கு மனிதன் விடும் சுவாசத்தின் எண்ணிக்கையை குறிப்பிடும் விதமாக, இங்குள்ள பொன்னம்பலத்தில், நமசிவாய மந்திரம் பொறிக்கப்பட்ட, 21 ஆயிரத்து 600 தங்க ஓடுகள் வேயப்பட்டுள்ளன. இதில் அடிக்கப்பட்டுள்ள, 72 ஆயிரம் ஆணிகள், மனிதனின் நாடி நரம்புகளைக் குறிக்கிறது. கோவிலில் உள்ள ஒன்பது வாசல்கள், மனித உடலிலுள்ள ஒன்பது துவாரங்களை (கண், காது, மூக்கிலுள்ள ஆறு துவாரங்கள், தொப்புள், பிறப்புறுப்பு, குதம்) குறிக்கிறது.
மனிதனும் தெய்வாம்சம் கொண்டவனே! அவனுக்கு ஆண்டவன் தந்துள்ள உறுப்புகளைப் பயன்படுத்தி நற்பெயர் எடுக்க வேண்டும் என்பதே பொன்னம்பலத்தின் தத்துவம். நடராஜர் பற்றி அரிய தகவல்களை அறிந்து கொண்ட நாம், ஆனி உத்திர திருநாளன்று, அந்த ஆனந்தக்கூத்தனின் அருள் பெற புறப்படுவோமா!

அசுரர்களா, தேவர்களா? யார் நாம்?

‘அசுரர்கள், தேவர்கள் இவர்களில் நீங்கள் யார்?’ என்ற கேள்வி எழுந்தால், நம் பதில், தேவர்கள் என்பதாக தான் இருக்கும். ஆனால், உண்மையில் நாம் யார் என்பதை, இக்கதையை படித்த பின், முடிவிற்கு வாருங்கள்.
சஹஸ்ர கவசன் எனும் அசுரன், இறைவனை நோக்கி கடுந்தவம் செய்து, வரம் பெற்றான். ஆயிரம் கவசங்களைக் கொண்ட அவன், ‘என் ஒரு கவசத்தை எவன் உடைக்கிறானோ அவன் இறக்க வேண்டும்; கடைசி கவசமான ஆயிரமாவது கவசம் உடைந்தால் தான், என்னை மரணம் தழுவ வேண்டும்…’ என்று கேட்டு, வரம் பெற்றான்.
இதன்பின், சஹஸ்ர கவசனின் அக்கிரமங்கள் அளவில்லாமல் போனது. அவனை எதிர்த்து, அவன் கவசத்தை உடைத்து இறப்பதற்கு, யாரும் தயாராக இல்லை.
இதனால், அவனது தொல்லைகள் தாளாமல், முனிவர்கள் நர – நாராயணர்களிடம் சென்று முறையிட்டனர்.
‘உங்கள் துயரங்களை தீர்ப்போம்…’ என்று வாக்களித்தனர் நர – நாராயணர். சஹஸ்ர கவசன் பெற்றுள்ள வரம் அவர்களுக்கு தெரியும். ஆனாலும், முனிவர்களின் வேண்டுதலுக்கு இரங்கி, முதலில், நரன் சென்று, சஹஸ்ர கவசனின் ஒரு கவசத்தை உடைத்து விட்டு, இறந்தார். நரனை உயிர்பித்த பின், நாராயணன், சஹஸ்ர கவசனுடன் போரிட்டு ஒரு கவசத்தை உடைத்து, இறந்தார். அவரை எழுப்பி, நரன் மறுபடியும் சஹஸ்ர கவசனின் இன்னொரு கவசத்தை உடைத்தார்.
இப்படியே மாறி மாறிக் கவசங்கள் உடைக்கப்பட்டன. கடைசியில், ஒரே ஒரு கவசத்துடன் இருந்த சஹஸ்ர கவசன், பயந்து, சூரிய பகவானிடம் அடைக்கலம் புகுந்து, உயிர் பிழைத்தான்.
ஒற்றைக் கவசத்துடன் இருந்த சஹஸ்ர கவசன் தான், சூரிய பகவானால், குந்திக்குப் குழந்தையாக அளிக்கப்பட்டான். அவன் பெயர், கர்ணன்!
அசுரனான அந்த சஹஸ்ர கவசன் தான் நாம். அவன் கடுமையாக தவம் செய்து வரங்களை பெற்றதைப் போல, நாமும் கடுமையாக உழைத்துப் படிப்பு, பதவி மற்றும் செல்வங்களை பெறுகிறோம். அதன்பின், அந்த அசுரனைப் போல ஆடக்கூடாத ஆட்டமெல்லாம் ஆடி, உழைத்து சேர்த்ததை உளுத்துப் போகச் செய்கிறோம்.
அந்த அசுரனை தண்டித்ததைப் போலவே, இறைவன் நம்மையும் தண்டிக்கிறார். ஆகையால், இதிகாசம் மற்றும் புராணங்கள் நம் சொந்தக் கதைதான்; தேவர்களாவதும், அசுரர்களாவதும் நம் செயல்களில் தான் உள்ளது.

மனிதரும் தெய்வமாகலாம்!

ஜூன் 14, ஆனி பிரம்மோற்சவம் ஆரம்பம்

குறுநில மன்னன் ஒருவன், தன் அதிகாரத்தை பயன்படுத்தி, நாட்டு மக்களின் நிலத்தைப் பறித்தான். அதனால், நியாயம் கேட்டு பேரரசரிடம் சென்றனர் மக்கள். அவர், குறுநில மன்னிடம் விசாரித்த போது, ‘அது தன் நிலமே…’ என வாதாடினான் மன்னன். பேரரசரும் அதை நம்பி விட்டார். திக்கற்றவருக்கு தெய்வமே துணை என, அவ்வூரில் உள்ள சிவன் கோவிலுக்குச் சென்று, ‘உண்மையை வெளிக்கொண்டு வர உன்னைத் தவிர வேறு கதியில்லை…’ என்று மனமுருகி வேண்டினர் மக்கள்.
மக்களின் வேண்டுதலுக்கு இரங்கிய சிவன், மாறு வேடத்தில் சென்று, பேரரசரிடம் முறையிட்டார். பேரரசரும் குறுநில மன்னனை வர வழைத்தார். அவரிடம் சிவன், ‘மன்னா… உன் நிலம் எப்படிப்பட்ட தன்மையுடையது?’ என்று கேட்டார். அதற்கு மன்னன், ‘அது வறண்ட பூமி…’ என்றான்.
அதை மறுத்த சிவன், ‘பேரரசே….. அது செழிப்பான நிலம்; சந்தேகம் என்றால், நிலத்தை தோண்டுங்கள்; தண்ணீர் வரும்…’ என்றார்.
அதன்படி நிலத்தை தோண்ட, நீர் வெளிப்பட்டது. குறுநில மன்னன் தலை குனிந்தான். மக்களிடமே நிலத்தை ஒப்படைத்தார் பேரரசர்.
தன் பக்தர்களை ஏமாற்ற எண்ணியவர்களுக்கு, ‘தண்ணி’ காட்டிய சிவன் அருளும் இடம் தான், புதுக்கோட்டை மாவட்டம் ஆவுடையார்கோவில். இக்கோவிலுக்கு திருப்பணி செய்தவர் மாணிக்கவாசகர்.
சிற்பத்திற்கு சிறப்பு பெற்ற இக்கோவிலின் மூலவர் ஆத்மநாதர். இவரை சிலை வடிவில் தரிசிக்க முடியாது. காரணம், அரூபம் எனப்படும் உருவமற்ற நிலையில் உள்ளார். மூலஸ்தானத்தில். இவர் இருக்குமிடத்தை அடையாளம் காட்ட, குவளை ஒன்றை வைத்திருப்பர்.
இரண்டாம் பிரகாரத்தில் உள்ள தில்லை மண்டபத்தில், அர்ஜுனனுக்கு பாசுபதம் கொடுத்த சிவனின் சிற்பம், தத்ரூபமாக வடிக்கப் பட்டிருக்கும். மண்டபங்களில் உள்ள தாழ்வாரம், முறுக்கு கம்பிகளால் வேயப்பட்டது போல் அமைக்கப்பட்டுள்ளது. கல் வேலையா, இரும்பு வேலையா என்று அறிய முடியாதபடி, சிற்பிகள் தங்கள் கைவண்ணத்தைக் காட்டியுள்ளனர்.
பொதுவாக, கோவில்கள் கிழக்கு நோக்கி இருக்கும். அரிதாக சில தலங்கள் மட்டுமே மேற்கு பார்த்திருக்கும். ஆனால், ஆவுடையார் கோவில், தெற்கு நோக்கி உள்ளது. சிவன், குருவாக தெற்கு நோக்கி அமர்ந்து உபதேசிக்கும் நிலையை, ‘தட்சிணாமூர்த்தி’ என்பர். இங்கு அவர், மாணிக்கவாசகருக்கு உபதேசம் செய்த தலம் என்பதால், தெற்கு நோக்கி அமைந்துள்ளது.
மதுரையில் ஆட்சி செலுத்திய அரிமர்த்த பாண்டியன், திருவாதவூரார் என்ற அமைச்சரை, குதிரைப் படைக்கு குதிரை வாங்க அனுப்பினார். அமைச்சர் ஆவுடையார்கோவிலை அடைந்த போது, குரு வடிவில், அவருக்கு காட்சி அளித்தார் சிவன்.
இதையடுத்து, அங்கேயே தங்கிவிட்ட வாதவூரார், குதிரை வாங்க கொண்டு வந்த பணத்தை கோவில் திருப்பணிக்கு செலவிட்டார். இதை அறிந்த மன்னன், அவருக்கு பல்வேறு தண்டனைகள் கொடுத்தார். இறுதியில், சிவனருளால், உண்மை தெரிந்து கொண்டான் மன்னன்.
சிவன், தன்னை ஆட்கொண்ட விதத்தை உருக்கமாக பாடினார் வாதவூரார். அதுவே, ‘திருவாசகம்’ ஆனது. இதன் அடிப்படையில் அவர், ‘மாணிக்கவாசகர்’ என பெயர் பெற்றார்.
இவர் ஒரு பக்தராயினும், சிவனாகவே கருதி, ஆனி உத்திர திருவிழா இவருக்கு கொண்டாடப்படுகிறது. விழா நாட்களில், சிவனுக்கு பதிலாக மாணிக்கவாசகர் எழுந்தருள்வார். ஜூன் 24ம் தேதி நடக்கும் உபதேசக் காட்சி முக்கியமானது. நம் எல்லாருக்குள்ளும் தெய்வத்தன்மை இருக்கிறது; இறைவனிடம் உண்மையான பக்தி செலுத்தினால், அனைவருமே தெய்வமாகலாம்!

நல்லதையே கேட்போம்!

உத்தமர்களின் வாய்ச்சொல், சத்திய மார்க்கத்தையே உரைக்கும்; அதன் வழி நடந்தால் நல்லதையே அடைவோம்.
அரசர் ஒருவர், தேவேந்திரனை நோக்கி, பல காலம் தவம் இருந்தார். அவருடைய தவத்திற்கு இரங்கிய தேவேந்திரன், கற்பக மரத்தையே அரசருக்குக் கொடுத்து விட்டார்.
கேட்டதை மட்டுமல்ல, நினைத்ததை எல்லாம் கொடுக்கக் கூடிய கற்பக மரம் கிடைத்ததும், தலை கால் புரியாமல் மனம் போனபடி வாழ்ந்தார் அரசர்.
அரசரைப் பற்றி அறிந்த தத்தாத்திரேயர், ‘தவசீலரான இந்த அரசன் கற்பக விருட்சத்தை பெற்றதும், கடைந்தேறும் வழியைப் பற்றி எண்ணாது, உலக இச்சைகளில் உழன்று கொண்டிருக்கிறானே… இவனுக்கு நல்லறிவு புகட்ட வேண்டும்…’ என நினைத்தார்.
ஒரு நாள், அரண்மனைக்குள் நுழைந்த தத்தாத்திரேயர், ‘விடு விடு’ வென்று நடந்து போய், அரசருக்கு மட்டுமே உரித்தான உயர் ரக இருக்கையில் அமர்ந்தார்.
சேவகர்களால் அவரைத் தடுக்க முடியவில்லை.
தகவல் அறிந்த அரசர் வேகமாக வந்து பார்த்தார். ‘யார் நீ… என்ன தைரியம் இருந்தால், என் இருக்கையில் அமர்வாய்… போ வெளியே…’ என்றார்.
‘மன்னா… கோபப்படாதே… இந்தச் சத்திரத்தில், நீ தங்கி இருப்பதைப் போலத் தான், நானும் தங்கியிருக்கிறேன். இதற்குப் போய் கோபப்படுகிறாயே…’ என்றார்.
‘இது ஒண்ணும் சத்திரமல்ல; என் அரண்மனை. போ வெளியே…’ என்று கோபத்துடன் கூறினார்.
‘ஆயிரக்கணக்கான ஆண்டுகளாக, இங்கு வசித்து வருகிறாயோ…’ என்றார் தத்தாத்திரேயர்.
‘இல்லை… நான் பிறந்தது முதல், இங்கு தான் வாழ்ந்து வருகிறேன்…’ என்று மன்னர் சொல்ல, ‘உனக்கு முன் இங்கு இருந்தது யார்?’ எனக் கேட்டார் தத்தாத்திரேயர்.
மன்னர் பொறுமை இழந்து, ‘எனக்கு முன் என் தந்தை; அவருக்கு முன், என் தாத்தா; அதற்கு முன் என் கொள்ளுத் தாத்தா… இப்படிப் பல பேர் இங்கு தான் இருந்திருக்கின்றனர்…’ என்றார்.
‘ஆக, இங்கு யாருமே நிரந்தரமாகத் தங்கவில்லை. ஒருவர் வர, ஒருவர் போக என்று தான் இருந்துள்ளனர். அப்படி என்றால், இது சத்திரம் தானே? இதைப் போய் அரண்மனை என்கிறாயே… அதுவும் உன் அரண்மனை என்கிறாய். இது எப்படி?” என, அமைதியாக கேட்டார் தத்தாத்ரேயர்.
மன்னருக்கு, ‘சுருக்’கென்றது. தத்தாத்திரேயரின் திருவடிகளில் விழுந்து வணங்கி, உபதேசம் பெற்று உயர்ந்தார் அரசர்.
நல்லதையே கேட்போம்; நமக்கது உதவும்!

பகல் கனவு பலிக்கும்!

ஜூன் 1 வைகாசி விசாகம்

முருகன் அவதரித்தது விசாக நட்சத்திரம்; இந்த நட்சத்திரத்திற்கென்றே உரியது திருநெல்வேலி மாவட்டம் குற்றாலம் அருகிலுள்ள திருமலைக் கோவில்.
இம்மலையில், ஓடவள்ளி, நள மூலிகை மற்றும் திருமலைச் செடி ஆகிய மூலிகைகள் உள்ளன. முருகனுக்கு உரிய விசாக நட்சத்திர நாளில், இம்மூலிகைகள் தங்கள் ஆதிக்கத்தை வெளிப்படுத்தும். இதில், திருமலைச் செடியின் காற்றுப் பட்டாலே உற்சாகம் அதிகமாகி, சோம்பேறி கூட கடுமையாக உழைத்து, செல்வந்தன் ஆவான் என்ற நம்பிக்கை உள்ளது.
ஒரு காலத்தில், செல்வ விருத்திக்காக, இச்செடியின் வேரையும், தன கர்ஷண யந்திரத்தையும் இணைத்து, இக்கோவிலில் பூஜை செய்துள்ளனர். இன்று, இந்த மூலிககைளை அடையாளம் காண முடியாவிட்டாலும், இங்கு சென்று வந்தவர்களின் வாழ்வில், திருப்பம் ஏற்படும் என்பது உண்மை.
‘வி’ என்றால், மேலான; ‘சாகம்’ என்றால், ஜோதி. சிவனின் நெற்றிக்கண்ணாகிய ஜோதியில் இருந்து பிறந்தவர் முருகப் பெருமான். விமலசாகம், விபவசாகம் மற்றும் விபுலசாகம் என்ற மூவகை ஒளிக்கிரணங்களைக் கொண்டது விசாக நட்சத்திரம். இந்த கிரணங்கள் அனைத்தும் இம்மலையில் படுவதால், விசாக நட்சத்திரத்தினர் தங்கள் ஆயுள் முழுவதும் சென்று வழிபடுவதற்கு ஏற்றது இம்மலை என்று சித்தர்கள் கூறியுள்ளனர்.
முன்பு இங்கு வேல் மட்டுமே இருந்தது. பூவன்பட்டர் என்ற அர்ச்சகர், வேலுக்கு பூஜை செய்து வந்தார். ஒருநாள் பகல் பூஜையை முடித்து, புளியமரத்தடியில் படுத்து உறங்கிக் கொண்டிருந்தார். அப்போது, அவரது கனவில் முருகப்பெருமான் எழுந்தருளி, ‘பட்டரே… இம்மலை எனக்குச் சொந்தமானது; இங்கிருந்து சற்று தொலைவிலுள்ள, கோட்டைத்திரடு என்ற இடத்தில், சிலை வடிவில் நான் இருக்கிறேன். நீர் அங்கு சென்று, எறும்புகள் சாரை சாரையாக செல்லும் ஒரு குழியை தோண்டிப் பாரும். அதற்குள் சிலை இருக்கும். அதை எடுத்து வந்து இங்கே பிரதிஷ்டை செய்…’ என்றார்.
அதன்படியே, முருகன் சிலையை எடுத்து வந்து பிரதிஷ்டை செய்தார் பூவன்பட்டர். சுவாமிக்கு, திருமலை குமாரசுவாமி என பெயரிட்டனர்.
பண்பொழி அருகிலுள்ள அச்சன்புதூரில் வசித்து வந்த சிவகாமி அம்மையாருக்கு குழந்தை இல்லை. அதனால், திருமலை முருகனை வணங்கி குழந்தை வரம் கோரி, கோவிலில் கல் மண்டபம் அமைப்பதாக வேண்டிக் கொண்டார்.
கல்மண்டபம் அமைப்பதற்காக, கற்களை வாழை மட்டையில் ஏற்றி, அடிவாரத்தில் இருந்து மேலே இழுத்துச் சென்று மண்டபம் அமைத்தார். இருப்பினும், அவருக்கு குழந்தை பாக்கியம் கிடைக்கவில்லை. தான் கட்டிய கல்மண்டபத்தில் வந்து தங்கிய வரதர் மஸ்தான் என்ற மகானிடம் தன் குறையைத் தெரிவித்தார் சிவகாமி அம்மையார்.
‘இந்த திருமலை முருகனையே குழந்தையாக ஏற்றுக்கொள்…’ என்று அந்த மகான் கூறியதும், தன் சொத்துக்களை எல்லாம் முருகனுக்கு எழுதி வைத்தார். இந்த அம்மையார் முருகனுக்கு தொண்டு செய்து, துறவு பூண்டதால், ‘சிவகாமி பரதேசி அம்மையார்’ எனப்பட்டார்.
இக்கோவில், குற்றாலத்தில் இருந்து, 16 கி.மீ., தூரத்தில் உள்ளது. வைகாசி விசாகத்தை ஒட்டி, இந்த அற்புதமான கோவிலுக்கு சென்று வாருங்கள். 544 படிகள் ஏற வேண்டும்; முடியாதவர்கள் வாகனங்களில் செல்லலாம்.

வினை தீர்க்கும் விநாயகர் வழிபாடு ! வெவ்வினையை வேரறுக்க…

துதிக்கையில் அருள்வான் துதிக்கையான்;  

வினைகளைத் தீர்க்க வந்தவர் விநாயகர்;

எறும்பு முதல் யானை வரை விநாயகர் அம்சம்;

அறுகம்புல் முதல் அரச மரம் வரை விநாயகர் இருப்பிடம்;

விலங்கு முதல் தேவர் வரை விநாயகர் திருவுருவம்;

திருமுறைகளில் விநாயகர்

‘காணாபத்யம்’ என்னும் கணபதி வழிபாடு அறு வகைச் சமயங்களில் முதலாவது. இந்துக்கள், சமணர்கள், பௌத்தர்கள் யாவரும் விநாயகரை வழிபடுகிறார்கள். உலகெங்கும் விநாயகர் வழிபாடு உள்ளது. ‘தனது அடி வழிபடும் அவர் இடர் கடிகணபதி’ என்று திருஞானசம்பந்தர், துன்பம் போக்கும் கடவுளாகக் கணபதியைப் பாடுகிறார். ஆம்! முழுமுதற் கடவுளாம் விநாயகரைச் சரணடைவதும் வழிபடுவதுமே சகல துன்பங் களுக்குமான பரிகாரமாக அமையும்.

அப்பரும் சுந்தரரும் விநாயகரைத் தேவாரத்தில் பாடியுள்ளனர். ரிக் வேதத்தில் கணபதி போற்றப்படுகிறார். திருமந்திரத்திலும் மற்றும் பதினோராம் திருமுறையில் கபிலதேவர், பரணதேவர், அதிராவடிகள், நம்பியாண்டார் நம்பிகள் ஆகியோரின் பாடல்களிலும் விநாயகர் சிறப்பாகப் போற்றப்படுகிறார்.

ஐந்து கரங்களும், யானை முகமும், சந்திரனைப் போன்ற தந்தங்களும் கொண்ட ஞானக் கொழுந்தான விநாயகரைப் போற்றினால் புத்தி வளரும், நலங்கள் பெருகும் என்று, 3000 ஆண்டுகளுக்கு முன்பே திருமூலர் தனது திருமந்திரத்தில் பாடியுள்ளார்.

எனினும், திருவாசகத்தில் விநாயகர் பற்றிய குறிப்பே இல்லாதது வியப்பான செய்தி!

விநாயகர் தரும் வரங்கள்

”துங்கக் கரி முகத்துத் தூமணியே! நீ எனக்கு சங்கத் தமிழ் மூன்றும் தா!’ என்று ஔவையார், விநாயகப் பெருமானை வேண்டி சங்கத் தமிழ்ப் பாடல்கள் பாடும் புலமை பெற்றார். விநாயகர் அகவலில் யோக தத்துவத்தையும், விநாயகர் தரும் இக, பர சௌபாக்கியங்களையும் பாடியுள்ளார். ‘முன்னை வினையின் முதலைக் களைந்து, எல்லை இல்லா ஆனந்தம் அளித்து, அருள்வழி காட்டுபவர், அற்புதம் நின்ற கற்பகக் களிறு’ என்று போற்றுகிறார் ஔவையார்.

செல்வாக்கும் சொல்வாக்கும் தருவான், வெவ்வினையை வேரறுக்க வல்லான், நம் வேட்கை தணிவிப்பான் விநாயகன்.

‘வானுலகும், மண்ணுலகும் வாழ, நான்கு மறை வாழ, செய்ய தமிழ் பார்மிசை விளங்க, ஆனைமுகனைப் பரவு’ என்கிறார் சேக்கிழார்.

விருத்தாசல புராணம், பாதாள விநாயகரின் பெருமைகளைப் பாடுகிறது. ‘உலகத் தொல்லைகள், பிறவித் தொல்லைகள் போகவும், செல்வமும் கல்வியும் கருணையும் வந்து சேரவும் கணபதியைக் கைதொழ வேண்டும்’ என்கிறது இந்தப் புராணம்.

விநாயக புராணம்

திருவாவடுதுறை ஆதீன கச்சியப்ப முனிவர் விநாயக புராணத்தை விரிவாகப் பாடியுள்ளார். இதில் விநாயகரின் தோற்றம், பெருமை, விரதங்கள் மிகவும் சிறப்பாக இடம்பெற்றுள்ளன.

விநாயகரை வணங்கும் பக்தருக்குத் துன்பமில்லை, வறுமை இல்லை, நோயில்லை, துக்கம், சோகம், மோகங்கள், பாவங்கள், பகைகள் எதுவும் இல்லை என்கிறது இந்தப் புராணம்.

செவ்வாய் பிள்ளையார் விரதம்

பெண்கள் மட்டுமே விநாயகருக்குச் செய்யும் விரதபூஜை இது. ஆடிச் செவ்வாய் இரவு ஆண்கள் உறங்கிய பின்போ அல்லது ஆண்கள் இல்லாத ஒரு வீட்டிலோ பெண்கள் கூடி, நெல் குத்தி, அரிசியாக்கி, மாவாக்கி, உப்பில்லாது, இளநீரை விட்டுப் பிசைந்து உருண்டை ஆக்கி, நீராவியில் வைத்து எடுத்து, கன்று ஈனாத பசுவின் சாணத்தில் பிள்ளையார் செய்து, பூஜை செய்து, விடிவதற்குள் விரதம் முடித்து, காலையில் பிள்ளையாரை ஆற்றில் விட்டால் தாலி பாக்கியம் பெருகும், தன தான்யங்கள் வளரும் என்பது ஐதீகம்.

இது, விரத மகாத்மியம் என்னும் நூலில் கூறப்பட்டுள்ள 46 விரதங்களில், விநாயகரின் அருள் கிடைக்கச் செய்யும் ஒரு விரதம் ஆகும்.

தெய்வநாயகன் விநாயகன்

கடவுளர்களே போற்றும் கடவுள், கணபதி! திரிபுரங்கள் எரிக்கச் செல்லுமுன் தந்தை சிவன் தன்னைப் போற்றி வணங்க மறந்ததால், ‘அச்சிவன் உறைரதம் அச்சு அது பொடி செய்த அதி தீரன்’ விநாயகர்.

தம்பிக்கு வள்ளியை மணம் செய்து வைத்தவர்;

மதுகைடபர்களை வெல்ல மகாவிஷ்ணுவுக்கு உதவியவர்;

கிருஷ்ணரின் மனைவி ருக்மிணி சம்பாசுரனை வெல்லவும், பிரத்யும்னனை மீட்கவும் துணை நின்றவர்;

நம்பியாண்டார் நம்பிகளுக்குத் திருநாரையூரில் நிவேதனம் உண்டு, தரிசனம் தந்தவர்;

தில்லையில் திருமுறைகள் உள்ளதைக் காட்டி, 12 திருமுறைகளை மீட்டவர்.

விருத்தாசலத்தில் ஆழத்துப் பிள்ளையார்; திருச்சியில் உச்சிப் பிள்ளையார்; சீர்காழியில் ஆபத்து காத்த விநாயகர்; திருந்துதேவன்குடியில் நண்டு பூசித்த கர்க்கடக விநாயகர்; திருவீழிமிழலையில் படிக்காசுப் பிள்ளையார். இவரை மணிமேகலை காப்பியம் ‘கரங்கவிழ்ந்த காவிரிப்பானை’ என்று போற்றுகிறது. 

நோய் தீர்க்கும் விநாயகர்

பிருகு முனிவரிடம் சோமகாந்த அரசன் விநாயகர் மந்திர உபதேசம் பெற்று வேண்டிட, குஷ்ட நோய் தீரப் பெற்றான். கற்கன் என்ற அரச குமாரனும் முத்கல முனிவரால் விநாயக மந்திர உபதேசம் பெற்று, நோய் தீரப் பெற்றான்.

திருவானைக்காவலில் கவிகாளமேகம் விநாயகரைப் பாடும் போது ‘ஏரானைக் காவலில் உறை, என் ஆனைக் கன்று அதனைப் போற்றினால், வாராத புத்தி வரும், பக்தி வரும், புத்திர சம்பத்து வரும், சக்தி வரும், சித்தி வரும்தான்’ என்று புத்தி, சத்தி, சித்தி பெற விநாயகனைத் தொழச் சொல்கிறார்.

சுயக் கட்டுப்பாடு கொண்டவர் விநாயகர். ஐம்புலன்தன்னை அடக்கும் யானை கட்டும் கயிறு, அங்குசம் இரண்டையும் தானே கொண்டு, மோன நிலையில் தியானம் செய்யும் விநாயகர் யோகம், நாதம், தாளம், ஞானம் எல்லாவற்றையும் தரும் நர்த்தன யோக கணபதி ஆவார்.

லட்சுமி கணபதி காயத்ரி

28 எழுத்து மந்திரம்

‘ஓம் ஸ்ரீ ம் ஸௌம்யாய கணபதயே வரவரத

சர்வ ஜநம்மே வசமாநய ஸ்வாஹா’

குடும்ப க்ஷேம காயத்ரி

‘ஓம் ஸ்ரீ ம் ஹ்ரீம் க்லீம் லக்ஷ்மீ கணபதயே

மம மம குடும்பஸ்ய யாவத்ராநாம் துரிதம்

ஹர ஹர க்ஷேமம் குருகுரு ஸர்வசௌபாக்யம்

தேஹி தேஹி ஐம்கம் கணபதயே ஸ்வாஹா’

காரிய ஸித்தி காயத்ரி

‘ஓம் க்லெளம் ஸ்ரீ ம் ஸர்வவிக்ன ஹந்த்ரே பக்தானுக்ரஹகர்த்ரே

விஜய கணபதயே ஸ்வாஹா’

ஆல், அரசு, இலந்தை, வன்னி மர விநாயகரையும், அத்தி மரத்தின் விநாயகரையும் தொழுது பூசித்தால் முழுப்பலன் பெறலாம். வேழ முகத்தானைப் போற்றுவோம்; வெற்றி பெறுவோம்!

கேது தோஷம் விலகும் ! சர்ப்ப தோஷ பரிகாரம் !

 

முருகக்கடவுளின் பெயரிலேயே அமைந்த திருத்தலம் – திருமுருகன்பூண்டி. திருப்பூர் மாவட்டத்தில் அமைந்துள்ள இந்தத் தலம், முருகப்பெருமான் விரும்பி வந்து சிவ வழிபாடு செய்த பெருமைக்கு உரியது. ஸ்ரீ மங்களாம்பிகையுடன் ஸ்ரீ மாதவனேஸ்வரர் கோயில் கொண்டிருக்கும் இத்தலத்துக்கு,  இன்னும் பல புராணப் பெருமைகள் உண்டு. 

தன் நண்பரான சேரமான்பெருமாள் தந்த பெருஞ்செல்வத் துடன் இவ்வழியே பயணித்துக் கொண்டிருந்தாராம் சுந்தரமூர்த்தி நாயனார். அவருடைய தெள்ளுதமிழ் பாடல்களைக் கேட்க விரும்பிய இறைவன், தமது திருவிளையாடலைத் துவக்கினார். வேடன் வடிவில் வந்து செல்வங்களை அபகரித்துச் சென்றார். இதனால் ஆத்திரமும் ஆதங்கமும் கொண்ட சுந்தரர், இந்தத் தலத்தின் கோயிலுக்கு வந்து பாடல்கள் பாடி இறைவனிடம் முறையிட, அவர் பறிகொடுத்த செல்வங்கள் மீண்டும் கிடைத்தன என்கிறது ஸ்தல புராணம்.

சிவனாரின் பிரம்மதாண்டவம் அரங்கேறிய தலமாகவும் இது கருதப்படுகிறது. வெகுநாட்களாக குழந்தை பாக்கியம் கிடைக்காது வருந்திய பாண்டிய மன்னன் ஒருவன், இங்கு வந்து வழிபட்டு குழந்தை வரம் பெற்றான். இதுகுறித்த சிற்பக் காட்சிகளை இங்கு தரிசிக்கலாம். இத்தலத்தைப் புதுப்பித்து வணங்கிய வேடன் ஒருவருக்கும் இங்கு சிலை உள்ளது. ஸ்ரீ லிங்கோத்பவர், ஸ்ரீ சண்டிகேஸ்வரர், ஸ்ரீ துர்கை, ஸ்ரீ தட்சிணாமூர்த்தி, சூரிய  சந்திரர், ஸ்ரீ ஸ்ரீ்பைரவர், நவக்கிரகங்கள் ஆகிய தெய்வங்களையும் இங்கு தரிசிக்கலாம்.

கொங்கு மண்டலத்தில் சிறந்த கேது பரிகாரத் தலமாகவும் இது விளங்குகிறது. முனிவர் ஒருவரின் சாபத்துக்கு உள்ளான கேது பகவான், இந்தத் தலத்துக்கு வந்து துர்வாச தீர்த்தத்தில் நீராடி ஸ்ரீ மாதவனேஸ்வரரை வழிபட்டு சாபம் நீங்கப்பெற்றதாக தலபுராணம் விவரிக்கிறது. எனவே, இங்கு வந்து வழிபடும் பக்தர்களுக்கு கேது தோஷம் நீங்கும் என்பது நம்பிக்கை.

திருப்பூர் ரயில்நிலையத்துக்கு வடக்கே சுமார் 8 கி.மீ. தொலைவில் அமைந்துள்ளது இந்தத் தலம். திருப்பூரில் இருந்து அவினாசி வழியாக கோவை செல்லும் எல்லா பேருந்துகளும் திருமுருகன்பூண்டியில் நிற்கும்.

நாகதோஷங்கள் நீங்கி வாழ்வில் நல்லன அனைத்தும் நிறைவேற, நீங்களும் ஒருமுறை திருமுருகன்பூண்டி இறைவனைத் தரிசித்து திருவருள் பெற்று வாருங்களேன்!

 


பரிகார வழிபாடு

கேது தோஷத்தால் பாதிக்கப்பட்ட வர்கள் இந்தத் தலத்துக்கு வந்து, வேகவைத்த கொள்ளுப் பயறு மற்றும் ஏழு வண்ணத் துணிகள் ஆகியவற்றை இறைவனிடம் வைத்து பூசித்து, கேது பகவானை ஏழு முறை வலம் வந்து வணங்கினால், தோஷம் விரைவில் நீங்கும். பொருள்வசதி இருப்பின், ஐந்து கலசங்கள் வைத்து யாகம் வளர்த்து, துர்வாசர் தீர்த்தத்தில் நீராடி, இறை வனை வழிபடலாம்.

ஞாயிற்றுக்கிழமைகளில் மாலை 4:30 முதல் 6:00 மணி வரையிலும், திங்கட்கிழமைகளில் காலை 7:30 முதல் 9.00 மணி வரையிலும் ராகுகால சிறப்பு பூஜைகள் நடைபெறுகின்றன.

அரிய பணி செய்வோம்!

மே 22 நம்பியாண்டார் நம்பி குருபூஜை

பிறந்தோம், வாழ்ந்தோம், இறந்தோம் என இல்லாமல், இந்த உலகம் உள்ளவரை நம்மைப் பற்றி பிறர் பேச வேண்டும் என்றால், அரிய செயல்களை நாட்டுக்குச் செய்ய வேண்டும். அவ்வகையில், அரிய பெரிய தேவாரப்பாடல்கள் நமக்கு கிடைக்க காரணமாக இருந்தவர் நம்பியாண்டார் நம்பி. கடலூர் மாவட்டம், திருநாரையூர் சவுந்தரேஸ்வரர் கோவிலில் இவருக்கு சன்னிதி உள்ளது.
இக்கோவில் சிவாலயம் என்றாலும், இங்கு விநாயகருக்கே முக்கியத்துவம். இவரை, ‘பொள்ளாப்பிள்ளையார்’ என்பர். ‘பொள்ளா’ என்றால், உளியால் செதுக்கப்படாத என்று பொருள். அதாவது, இச்சிலை தானாகவே (சுயம்பு) உருவானது.
இப்பிள்ளையாருக்கு பூஜை செய்து வந்தார் அனந்தசேர். சுவாமிக்குப் படைக்கும் நைவேத்யத்தை, பக்தர்களுக்கு பிரசாதமாகக் கொடுத்து, வெறுங்கையுடன் வீட்டிற்கு செல்வார் அனந்தசேர். வீட்டிலிருக்கும் அவரது மகன் (சிறுவன்) நம்பியாண்டார்நம்பி, அவரிடம் பிரசாதம் கேட்கும்போது, ‘விநாயகர் சாப்பிட்டு விட்டார்…’ எனச் சொல்லி விடுவார்.
ஒருசமயம், அனந்தசேர் வெளியூர் செல்ல வேண்டியிருந்ததால், மகனை பூஜை செய்ய அனுப்பினார். அவர் விநாயகருக்கு நைவேத்யம் படைத்து, தந்தை சொன்னபடி, விநாயகர் அதை சாப்பிடுவார் எனக் காத்திருந்தார்.
ஆனால், விநாயகர் சாப்பிடவில்லை. ‘விநாயகரே… சாப்பிடுங்கள்…’ என்று எவ்வளவோ கெஞ்சிப் பார்த்தார். ஆனாலும்,நைவேத்யம் அப்படியே இருந்தது. இதனால், சிலையின் மீது முட்டி மோதி, நைவேத்யத்தை ஏற்றுக் கொள்ளும்படி அழுதார் நம்பி. விநாயகரும் அவருக்கு காட்சி அளித்து, நைவேத்யத்தை சாப்பிட்டார்.
தங்களுக்கு பிரசாதம் கிடைக்கும் என காத்திருந்த பக்தர்களிடம், ‘விநாயகர் சாப்பிட்டு விட்டார்; உங்களுக்கு பிரசாதம் இல்லை…’ என்றார். இதை யாரும் நம்பவில்லை. விஷயம், அனந்தசேருக்கு சென்றதும், ‘பிரசாதத்தை நீ சாப்பிட்டு விட்டு கடவுள் சாப்பிட்டார் என்றா சொல்கிறாய்…’ என்று மகனை கடிந்து கொண்டார். அதனால், நம்பி, விநாயகரிடம், எல்லார் முன்னிலையிலும் நைவேத்யத்தை ஏற்றுக்கொள்ள வேண்டினார்.
விநாயகரும் நம்பியின் கோரிக்கையை ஏற்று, நைவேத்யத்தை ஏற்றார். ஆச்சரியமடைந்த பக்தர்கள் நம்பியைக் கொண்டாடினர்.
அப்பர், சம்பந்தர், சுந்தரர் பாடிய தேவார பாடல்களை மீட்க ராஜராஜ சோழன் முயற்சித்தான். ஆனால், அவனுக்கு பாடல்கள் இருக்குமிடம் தெரியவில்லை.
நம்பியாண்டார் நம்பியின் பெருமையை அறிந்த மன்னன், தனக்கு உதவும்படி வேண்டினான். விநாயகரிடம் முறையிட்டார் நம்பி. அப்போது, சிதம்பரம் நடராஜர் கோவிலில் பாடல்கள் இருப்பதாக அசரீரி ஒலித்தது. மன்னன், நம்பியாண்டார் நம்பியுடன் சிதம்பரம் சென்று, புற்று மூடிக்கிடந்த சுவடிகளை எடுத்தான். அவற்றை 11 திருமுறைகளாகத் தொகுத்தார் நம்பி. இது மிகவும் அரிய பணி.
பின், பொள்ளாப்பிள்ளையாரைப் போற்றி, ‘விநாயகர் இரட்டை மணிமாலை’ பாடினார். இவருக்கு திருநாரையூர் கோவிலில் சிலை அமைக்கப்பட்டது. வைகாசி மாத புனர்பூசம் நட்சத்திரத்தில் இவருக்கு குருபூஜை நடக்கும். அன்று இரவு, தேவார பதிகங்களை பாராயணம் செய்வர். இதை, ‘திருமுறை விழா’ என்பர்.
தேவாரம் நமக்கு கிடைக்க காரணமான நம்பியாண்டார் நம்பி செய்தது போல, நாமும் நம்மால் முடிந்த அரிய பணியைச் செய்து மக்கள் மனதில் நிலைத்திருப்போம்.

Follow

Get every new post delivered to your Inbox.

Join 3,508 other followers