Category Archives: ஆன்மீகம்

வினை தீர்க்கும் விநாயகர் வழிபாடு ! வெவ்வினையை வேரறுக்க…

துதிக்கையில் அருள்வான் துதிக்கையான்;  

வினைகளைத் தீர்க்க வந்தவர் விநாயகர்;

எறும்பு முதல் யானை வரை விநாயகர் அம்சம்;

அறுகம்புல் முதல் அரச மரம் வரை விநாயகர் இருப்பிடம்;

விலங்கு முதல் தேவர் வரை விநாயகர் திருவுருவம்;

திருமுறைகளில் விநாயகர்

‘காணாபத்யம்’ என்னும் கணபதி வழிபாடு அறு வகைச் சமயங்களில் முதலாவது. இந்துக்கள், சமணர்கள், பௌத்தர்கள் யாவரும் விநாயகரை வழிபடுகிறார்கள். உலகெங்கும் விநாயகர் வழிபாடு உள்ளது. ‘தனது அடி வழிபடும் அவர் இடர் கடிகணபதி’ என்று திருஞானசம்பந்தர், துன்பம் போக்கும் கடவுளாகக் கணபதியைப் பாடுகிறார். ஆம்! முழுமுதற் கடவுளாம் விநாயகரைச் சரணடைவதும் வழிபடுவதுமே சகல துன்பங் களுக்குமான பரிகாரமாக அமையும்.

அப்பரும் சுந்தரரும் விநாயகரைத் தேவாரத்தில் பாடியுள்ளனர். ரிக் வேதத்தில் கணபதி போற்றப்படுகிறார். திருமந்திரத்திலும் மற்றும் பதினோராம் திருமுறையில் கபிலதேவர், பரணதேவர், அதிராவடிகள், நம்பியாண்டார் நம்பிகள் ஆகியோரின் பாடல்களிலும் விநாயகர் சிறப்பாகப் போற்றப்படுகிறார்.

ஐந்து கரங்களும், யானை முகமும், சந்திரனைப் போன்ற தந்தங்களும் கொண்ட ஞானக் கொழுந்தான விநாயகரைப் போற்றினால் புத்தி வளரும், நலங்கள் பெருகும் என்று, 3000 ஆண்டுகளுக்கு முன்பே திருமூலர் தனது திருமந்திரத்தில் பாடியுள்ளார்.

எனினும், திருவாசகத்தில் விநாயகர் பற்றிய குறிப்பே இல்லாதது வியப்பான செய்தி!

விநாயகர் தரும் வரங்கள்

”துங்கக் கரி முகத்துத் தூமணியே! நீ எனக்கு சங்கத் தமிழ் மூன்றும் தா!’ என்று ஔவையார், விநாயகப் பெருமானை வேண்டி சங்கத் தமிழ்ப் பாடல்கள் பாடும் புலமை பெற்றார். விநாயகர் அகவலில் யோக தத்துவத்தையும், விநாயகர் தரும் இக, பர சௌபாக்கியங்களையும் பாடியுள்ளார். ‘முன்னை வினையின் முதலைக் களைந்து, எல்லை இல்லா ஆனந்தம் அளித்து, அருள்வழி காட்டுபவர், அற்புதம் நின்ற கற்பகக் களிறு’ என்று போற்றுகிறார் ஔவையார்.

செல்வாக்கும் சொல்வாக்கும் தருவான், வெவ்வினையை வேரறுக்க வல்லான், நம் வேட்கை தணிவிப்பான் விநாயகன்.

‘வானுலகும், மண்ணுலகும் வாழ, நான்கு மறை வாழ, செய்ய தமிழ் பார்மிசை விளங்க, ஆனைமுகனைப் பரவு’ என்கிறார் சேக்கிழார்.

விருத்தாசல புராணம், பாதாள விநாயகரின் பெருமைகளைப் பாடுகிறது. ‘உலகத் தொல்லைகள், பிறவித் தொல்லைகள் போகவும், செல்வமும் கல்வியும் கருணையும் வந்து சேரவும் கணபதியைக் கைதொழ வேண்டும்’ என்கிறது இந்தப் புராணம்.

விநாயக புராணம்

திருவாவடுதுறை ஆதீன கச்சியப்ப முனிவர் விநாயக புராணத்தை விரிவாகப் பாடியுள்ளார். இதில் விநாயகரின் தோற்றம், பெருமை, விரதங்கள் மிகவும் சிறப்பாக இடம்பெற்றுள்ளன.

விநாயகரை வணங்கும் பக்தருக்குத் துன்பமில்லை, வறுமை இல்லை, நோயில்லை, துக்கம், சோகம், மோகங்கள், பாவங்கள், பகைகள் எதுவும் இல்லை என்கிறது இந்தப் புராணம்.

செவ்வாய் பிள்ளையார் விரதம்

பெண்கள் மட்டுமே விநாயகருக்குச் செய்யும் விரதபூஜை இது. ஆடிச் செவ்வாய் இரவு ஆண்கள் உறங்கிய பின்போ அல்லது ஆண்கள் இல்லாத ஒரு வீட்டிலோ பெண்கள் கூடி, நெல் குத்தி, அரிசியாக்கி, மாவாக்கி, உப்பில்லாது, இளநீரை விட்டுப் பிசைந்து உருண்டை ஆக்கி, நீராவியில் வைத்து எடுத்து, கன்று ஈனாத பசுவின் சாணத்தில் பிள்ளையார் செய்து, பூஜை செய்து, விடிவதற்குள் விரதம் முடித்து, காலையில் பிள்ளையாரை ஆற்றில் விட்டால் தாலி பாக்கியம் பெருகும், தன தான்யங்கள் வளரும் என்பது ஐதீகம்.

இது, விரத மகாத்மியம் என்னும் நூலில் கூறப்பட்டுள்ள 46 விரதங்களில், விநாயகரின் அருள் கிடைக்கச் செய்யும் ஒரு விரதம் ஆகும்.

தெய்வநாயகன் விநாயகன்

கடவுளர்களே போற்றும் கடவுள், கணபதி! திரிபுரங்கள் எரிக்கச் செல்லுமுன் தந்தை சிவன் தன்னைப் போற்றி வணங்க மறந்ததால், ‘அச்சிவன் உறைரதம் அச்சு அது பொடி செய்த அதி தீரன்’ விநாயகர்.

தம்பிக்கு வள்ளியை மணம் செய்து வைத்தவர்;

மதுகைடபர்களை வெல்ல மகாவிஷ்ணுவுக்கு உதவியவர்;

கிருஷ்ணரின் மனைவி ருக்மிணி சம்பாசுரனை வெல்லவும், பிரத்யும்னனை மீட்கவும் துணை நின்றவர்;

நம்பியாண்டார் நம்பிகளுக்குத் திருநாரையூரில் நிவேதனம் உண்டு, தரிசனம் தந்தவர்;

தில்லையில் திருமுறைகள் உள்ளதைக் காட்டி, 12 திருமுறைகளை மீட்டவர்.

விருத்தாசலத்தில் ஆழத்துப் பிள்ளையார்; திருச்சியில் உச்சிப் பிள்ளையார்; சீர்காழியில் ஆபத்து காத்த விநாயகர்; திருந்துதேவன்குடியில் நண்டு பூசித்த கர்க்கடக விநாயகர்; திருவீழிமிழலையில் படிக்காசுப் பிள்ளையார். இவரை மணிமேகலை காப்பியம் ‘கரங்கவிழ்ந்த காவிரிப்பானை’ என்று போற்றுகிறது. 

நோய் தீர்க்கும் விநாயகர்

பிருகு முனிவரிடம் சோமகாந்த அரசன் விநாயகர் மந்திர உபதேசம் பெற்று வேண்டிட, குஷ்ட நோய் தீரப் பெற்றான். கற்கன் என்ற அரச குமாரனும் முத்கல முனிவரால் விநாயக மந்திர உபதேசம் பெற்று, நோய் தீரப் பெற்றான்.

திருவானைக்காவலில் கவிகாளமேகம் விநாயகரைப் பாடும் போது ‘ஏரானைக் காவலில் உறை, என் ஆனைக் கன்று அதனைப் போற்றினால், வாராத புத்தி வரும், பக்தி வரும், புத்திர சம்பத்து வரும், சக்தி வரும், சித்தி வரும்தான்’ என்று புத்தி, சத்தி, சித்தி பெற விநாயகனைத் தொழச் சொல்கிறார்.

சுயக் கட்டுப்பாடு கொண்டவர் விநாயகர். ஐம்புலன்தன்னை அடக்கும் யானை கட்டும் கயிறு, அங்குசம் இரண்டையும் தானே கொண்டு, மோன நிலையில் தியானம் செய்யும் விநாயகர் யோகம், நாதம், தாளம், ஞானம் எல்லாவற்றையும் தரும் நர்த்தன யோக கணபதி ஆவார்.

லட்சுமி கணபதி காயத்ரி

28 எழுத்து மந்திரம்

‘ஓம் ஸ்ரீ ம் ஸௌம்யாய கணபதயே வரவரத

சர்வ ஜநம்மே வசமாநய ஸ்வாஹா’

குடும்ப க்ஷேம காயத்ரி

‘ஓம் ஸ்ரீ ம் ஹ்ரீம் க்லீம் லக்ஷ்மீ கணபதயே

மம மம குடும்பஸ்ய யாவத்ராநாம் துரிதம்

ஹர ஹர க்ஷேமம் குருகுரு ஸர்வசௌபாக்யம்

தேஹி தேஹி ஐம்கம் கணபதயே ஸ்வாஹா’

காரிய ஸித்தி காயத்ரி

‘ஓம் க்லெளம் ஸ்ரீ ம் ஸர்வவிக்ன ஹந்த்ரே பக்தானுக்ரஹகர்த்ரே

விஜய கணபதயே ஸ்வாஹா’

ஆல், அரசு, இலந்தை, வன்னி மர விநாயகரையும், அத்தி மரத்தின் விநாயகரையும் தொழுது பூசித்தால் முழுப்பலன் பெறலாம். வேழ முகத்தானைப் போற்றுவோம்; வெற்றி பெறுவோம்!

கேது தோஷம் விலகும் ! சர்ப்ப தோஷ பரிகாரம் !

 

முருகக்கடவுளின் பெயரிலேயே அமைந்த திருத்தலம் – திருமுருகன்பூண்டி. திருப்பூர் மாவட்டத்தில் அமைந்துள்ள இந்தத் தலம், முருகப்பெருமான் விரும்பி வந்து சிவ வழிபாடு செய்த பெருமைக்கு உரியது. ஸ்ரீ மங்களாம்பிகையுடன் ஸ்ரீ மாதவனேஸ்வரர் கோயில் கொண்டிருக்கும் இத்தலத்துக்கு,  இன்னும் பல புராணப் பெருமைகள் உண்டு. 

தன் நண்பரான சேரமான்பெருமாள் தந்த பெருஞ்செல்வத் துடன் இவ்வழியே பயணித்துக் கொண்டிருந்தாராம் சுந்தரமூர்த்தி நாயனார். அவருடைய தெள்ளுதமிழ் பாடல்களைக் கேட்க விரும்பிய இறைவன், தமது திருவிளையாடலைத் துவக்கினார். வேடன் வடிவில் வந்து செல்வங்களை அபகரித்துச் சென்றார். இதனால் ஆத்திரமும் ஆதங்கமும் கொண்ட சுந்தரர், இந்தத் தலத்தின் கோயிலுக்கு வந்து பாடல்கள் பாடி இறைவனிடம் முறையிட, அவர் பறிகொடுத்த செல்வங்கள் மீண்டும் கிடைத்தன என்கிறது ஸ்தல புராணம்.

சிவனாரின் பிரம்மதாண்டவம் அரங்கேறிய தலமாகவும் இது கருதப்படுகிறது. வெகுநாட்களாக குழந்தை பாக்கியம் கிடைக்காது வருந்திய பாண்டிய மன்னன் ஒருவன், இங்கு வந்து வழிபட்டு குழந்தை வரம் பெற்றான். இதுகுறித்த சிற்பக் காட்சிகளை இங்கு தரிசிக்கலாம். இத்தலத்தைப் புதுப்பித்து வணங்கிய வேடன் ஒருவருக்கும் இங்கு சிலை உள்ளது. ஸ்ரீ லிங்கோத்பவர், ஸ்ரீ சண்டிகேஸ்வரர், ஸ்ரீ துர்கை, ஸ்ரீ தட்சிணாமூர்த்தி, சூரிய  சந்திரர், ஸ்ரீ ஸ்ரீ்பைரவர், நவக்கிரகங்கள் ஆகிய தெய்வங்களையும் இங்கு தரிசிக்கலாம்.

கொங்கு மண்டலத்தில் சிறந்த கேது பரிகாரத் தலமாகவும் இது விளங்குகிறது. முனிவர் ஒருவரின் சாபத்துக்கு உள்ளான கேது பகவான், இந்தத் தலத்துக்கு வந்து துர்வாச தீர்த்தத்தில் நீராடி ஸ்ரீ மாதவனேஸ்வரரை வழிபட்டு சாபம் நீங்கப்பெற்றதாக தலபுராணம் விவரிக்கிறது. எனவே, இங்கு வந்து வழிபடும் பக்தர்களுக்கு கேது தோஷம் நீங்கும் என்பது நம்பிக்கை.

திருப்பூர் ரயில்நிலையத்துக்கு வடக்கே சுமார் 8 கி.மீ. தொலைவில் அமைந்துள்ளது இந்தத் தலம். திருப்பூரில் இருந்து அவினாசி வழியாக கோவை செல்லும் எல்லா பேருந்துகளும் திருமுருகன்பூண்டியில் நிற்கும்.

நாகதோஷங்கள் நீங்கி வாழ்வில் நல்லன அனைத்தும் நிறைவேற, நீங்களும் ஒருமுறை திருமுருகன்பூண்டி இறைவனைத் தரிசித்து திருவருள் பெற்று வாருங்களேன்!

 


பரிகார வழிபாடு

கேது தோஷத்தால் பாதிக்கப்பட்ட வர்கள் இந்தத் தலத்துக்கு வந்து, வேகவைத்த கொள்ளுப் பயறு மற்றும் ஏழு வண்ணத் துணிகள் ஆகியவற்றை இறைவனிடம் வைத்து பூசித்து, கேது பகவானை ஏழு முறை வலம் வந்து வணங்கினால், தோஷம் விரைவில் நீங்கும். பொருள்வசதி இருப்பின், ஐந்து கலசங்கள் வைத்து யாகம் வளர்த்து, துர்வாசர் தீர்த்தத்தில் நீராடி, இறை வனை வழிபடலாம்.

ஞாயிற்றுக்கிழமைகளில் மாலை 4:30 முதல் 6:00 மணி வரையிலும், திங்கட்கிழமைகளில் காலை 7:30 முதல் 9.00 மணி வரையிலும் ராகுகால சிறப்பு பூஜைகள் நடைபெறுகின்றன.

அரிய பணி செய்வோம்!

மே 22 நம்பியாண்டார் நம்பி குருபூஜை

பிறந்தோம், வாழ்ந்தோம், இறந்தோம் என இல்லாமல், இந்த உலகம் உள்ளவரை நம்மைப் பற்றி பிறர் பேச வேண்டும் என்றால், அரிய செயல்களை நாட்டுக்குச் செய்ய வேண்டும். அவ்வகையில், அரிய பெரிய தேவாரப்பாடல்கள் நமக்கு கிடைக்க காரணமாக இருந்தவர் நம்பியாண்டார் நம்பி. கடலூர் மாவட்டம், திருநாரையூர் சவுந்தரேஸ்வரர் கோவிலில் இவருக்கு சன்னிதி உள்ளது.
இக்கோவில் சிவாலயம் என்றாலும், இங்கு விநாயகருக்கே முக்கியத்துவம். இவரை, ‘பொள்ளாப்பிள்ளையார்’ என்பர். ‘பொள்ளா’ என்றால், உளியால் செதுக்கப்படாத என்று பொருள். அதாவது, இச்சிலை தானாகவே (சுயம்பு) உருவானது.
இப்பிள்ளையாருக்கு பூஜை செய்து வந்தார் அனந்தசேர். சுவாமிக்குப் படைக்கும் நைவேத்யத்தை, பக்தர்களுக்கு பிரசாதமாகக் கொடுத்து, வெறுங்கையுடன் வீட்டிற்கு செல்வார் அனந்தசேர். வீட்டிலிருக்கும் அவரது மகன் (சிறுவன்) நம்பியாண்டார்நம்பி, அவரிடம் பிரசாதம் கேட்கும்போது, ‘விநாயகர் சாப்பிட்டு விட்டார்…’ எனச் சொல்லி விடுவார்.
ஒருசமயம், அனந்தசேர் வெளியூர் செல்ல வேண்டியிருந்ததால், மகனை பூஜை செய்ய அனுப்பினார். அவர் விநாயகருக்கு நைவேத்யம் படைத்து, தந்தை சொன்னபடி, விநாயகர் அதை சாப்பிடுவார் எனக் காத்திருந்தார்.
ஆனால், விநாயகர் சாப்பிடவில்லை. ‘விநாயகரே… சாப்பிடுங்கள்…’ என்று எவ்வளவோ கெஞ்சிப் பார்த்தார். ஆனாலும்,நைவேத்யம் அப்படியே இருந்தது. இதனால், சிலையின் மீது முட்டி மோதி, நைவேத்யத்தை ஏற்றுக் கொள்ளும்படி அழுதார் நம்பி. விநாயகரும் அவருக்கு காட்சி அளித்து, நைவேத்யத்தை சாப்பிட்டார்.
தங்களுக்கு பிரசாதம் கிடைக்கும் என காத்திருந்த பக்தர்களிடம், ‘விநாயகர் சாப்பிட்டு விட்டார்; உங்களுக்கு பிரசாதம் இல்லை…’ என்றார். இதை யாரும் நம்பவில்லை. விஷயம், அனந்தசேருக்கு சென்றதும், ‘பிரசாதத்தை நீ சாப்பிட்டு விட்டு கடவுள் சாப்பிட்டார் என்றா சொல்கிறாய்…’ என்று மகனை கடிந்து கொண்டார். அதனால், நம்பி, விநாயகரிடம், எல்லார் முன்னிலையிலும் நைவேத்யத்தை ஏற்றுக்கொள்ள வேண்டினார்.
விநாயகரும் நம்பியின் கோரிக்கையை ஏற்று, நைவேத்யத்தை ஏற்றார். ஆச்சரியமடைந்த பக்தர்கள் நம்பியைக் கொண்டாடினர்.
அப்பர், சம்பந்தர், சுந்தரர் பாடிய தேவார பாடல்களை மீட்க ராஜராஜ சோழன் முயற்சித்தான். ஆனால், அவனுக்கு பாடல்கள் இருக்குமிடம் தெரியவில்லை.
நம்பியாண்டார் நம்பியின் பெருமையை அறிந்த மன்னன், தனக்கு உதவும்படி வேண்டினான். விநாயகரிடம் முறையிட்டார் நம்பி. அப்போது, சிதம்பரம் நடராஜர் கோவிலில் பாடல்கள் இருப்பதாக அசரீரி ஒலித்தது. மன்னன், நம்பியாண்டார் நம்பியுடன் சிதம்பரம் சென்று, புற்று மூடிக்கிடந்த சுவடிகளை எடுத்தான். அவற்றை 11 திருமுறைகளாகத் தொகுத்தார் நம்பி. இது மிகவும் அரிய பணி.
பின், பொள்ளாப்பிள்ளையாரைப் போற்றி, ‘விநாயகர் இரட்டை மணிமாலை’ பாடினார். இவருக்கு திருநாரையூர் கோவிலில் சிலை அமைக்கப்பட்டது. வைகாசி மாத புனர்பூசம் நட்சத்திரத்தில் இவருக்கு குருபூஜை நடக்கும். அன்று இரவு, தேவார பதிகங்களை பாராயணம் செய்வர். இதை, ‘திருமுறை விழா’ என்பர்.
தேவாரம் நமக்கு கிடைக்க காரணமான நம்பியாண்டார் நம்பி செய்தது போல, நாமும் நம்மால் முடிந்த அரிய பணியைச் செய்து மக்கள் மனதில் நிலைத்திருப்போம்.

மாற்ற முடியாதது!

எனக்கு எல்லாம் தெரியும்; என்னால் முடியாததே இல்லை. நான் நினைத்தால்…’ என்ற எண்ணம், பலருக்கு உண்டு. அவர்கள், ஒரு நிமிடம் வரலாற்றை திரும்பிப் பார்த்தால் தெரியும்… இந்த பூமி, எத்தகைய கொம்பாதி கொம்பர்களை எல்லாம் பார்த்துள்ளது… இதில், நாம் எந்த மூலைக்கு… என்பது!
வேதங்களில் வல்லவன்; அஷ்ட திக் கஜங்களோடு (திசையானைகள்) பொருந்தியவன், கயிலை மலையையே அசைத்துப் பார்த்தவன் என்றெல்லாம் பெருமை பெற்றவன் ராவணன். அவனிடம் நாரதர், ‘ராவணா… தசரதனுக்கும், கோசலைக்கும் திருமணம் நடைபெற உள்ளது. அவர்களுக்குப் பிறக்கும் பிள்ளையால் தான், உனக்கு மரணம் வரும்…’ என்றார்.
இதைக் கேட்டதும் வெகுண்டெழுந்த ராவணன், ‘திருமணம் ஆனால் தானே பிள்ளை பிறக்கும்…அத்திருமணத்தையே நிறுத்தி விடுகிறேன்…’ என்றான்.
இவ்விஷயத்தை கோசலையின் தந்தையிடம் கூறினார் நாரதர்.
அதன் காரணமாக, நடுக்கடலில் திருமணத்தை நடத்த தீர்மானிக்கப்பட்டு, மணமக்களை தனித்தனி கப்பலில் தங்க வைத்தனர்.
இதை அறிந்த ராவணன், கோசலையை ஒரு பெட்டியில் வைத்துப் பூட்டி, திமிங்கிலத்திடம் தந்து, ‘நான் கேட்கும் போது இப்பெட்டியை என்னிடம் ஒப்படைக்க வேண்டும்…’ என, உத்தரவிட்டான்.
அதன்பின், கடலில் மிதந்து கொண்டிருந்த இரு கப்பல்களையும் உடைத்து, மரணத்தை வென்று விட்ட பெருமிதத்தோடு நாடு திரும்பினான் ராவணன். அதேசமயம், கப்பல் உடைந்து, கடலில் தத்தளித்த தசரதர், ஒரு மரப்பலகையைப் பிடித்து நீந்தியபடி கரையை அடைந்தார்.
இந்நிலையில், கோசலை இருந்த பெட்டியை வைத்திருந்த திமிங்கிலத்திற்கும், வேறொரு திமிங்கிலத்திற்கும் சண்டை வந்தது. அதனால், பெட்டியைக் கரையில் வைத்து விட்டு, சண்டையிடத் துவங்கியது திமிங்கிலம்.
அச்சமயம், தசரதர் இருந்த மரப்பலகையும் அங்கே கரை ஒதுங்கியது. உடனே நாரதர், தேவர்களிடம் சென்று, ‘இதுதான் சரியான நேரம், கோசலைக்கும், தசரதருக்கும் உடனே திருமணத்தை நடத்துங்கள்…’ என்று கூறினார்.
அதன்படி, இருவருக்கும் திருமணம் முடிக்கப்பட்டு, அப்பெட்டியிலேயே தம்பதியை வைத்து மூடி விட்டனர். இதை அறியாமல், சண்டையிட்டு திரும்பிய திமிங்கிலம், பெட்டியை கவ்வி, கடலுக்குள் சென்றது. ராவணனின் அரண்மனைக்கு சென்ற நாரதர், ‘என்ன ராவணா… திருமணத்தை நிறுத்தப் போவதாக கூறினாயே… இப்போது திருமணம் நடந்து விட்டதே…’ என்றார்.
‘எப்படி திருமணம் நடக்கும்… நான் தான் கோசலையை ஒரு பெட்டியில் வைத்துப் பூட்டியிருக்கிறேனே…’ என்று கூறி, திமிங்கிலத்திடம் இருந்த பெட்டியை வாங்கி, ‘இதோ பாருங்கள்…’ என்று சொல்லி, பெட்டியை திறந்தான். அதன் உள்ளே இருந்து, கோசலையும், தசரதரும் மணமக்களாக வெளிப்பட்டனர்.
அதிர்ச்சி அடைந்த ராவணன், அவர்களைக் கொல்ல முனைந்தான். அதைத் தடுத்து, கணவனுக்கு அறிவுரை கூறினாள் மண்டோதரி. அதை ஏற்ற ராவணனும், தம்பதியை அயோத்திக்கு அனுப்பினான். ஒன்று நடந்தே தீரும் என்றால், அதை மாற்ற யாராலும் முடியாது.

கண்டமனூரில் கள்ளழகர் !

துரை மீனாட்சி திருக்கல்யாணத்தை முன்னிட்டு, அழகர் கோயில் கள்ளழகர் வைகை ஆற்றுக்கு எழுந்தருளும் வைபவம் குறித்து நமக்கெல்லாம் தெரியும். அதேபோல், கண்டமனூரில் எழுந்தருளியிருக்கும் ஸ்ரீ ரங்க நாத பெருமாளும் வருஷம்தோறும் கள்ளழகர் வேடம் பூண்டு, ஆற்றில் இறங்குகிறார்.

சுமார் 300 வருஷங்களுக்கு முன், ஜமீனின் ஆட்சிக்கு உட்பட்டிருந்த 64 கிராமங்களுக்குத் தலைமையிடமாக இருந்தது கண்டமனூர். திருமலை நாயக்கர் காலத்தில், ஆந்திரத்தில் இருந்து பெருமளவு மக்கள் இங்கே குடியேறினர். தீவிர வைஷ்ணவர்களாக இருந்த அவர்கள், ஆண்டுக்கு ஒருமுறை மதுரையில் நடக்கும் சித்திரைத் திருவிழாவின்போது, அழகர் ஆற்றில் இறங்கும் வைபவத்தைத் தவறாமல் தரிசித்து வருவதை வழக்கமாகக் கொண்டிருந்தனர். ஆனால், அக்காலத்தில் இப்பகுதி அடர்ந்த வனப் பகுதியாக இருந்தபடியால், மதுரைக்குச் செல்வது அவர்களுக்குச் சிரமமாக இருந்தது. எனவே, கள்ளழகர் கோயிலைப் போலவே தங்கள் ஊரிலும் ஒரு கோயிலைக் கட்டி, அங்கே ஸ்ரீ தேவி பூதேவி சமேதராக ரங்கநாதரை பிரதிஷ்டை செய்து வழிபட்டு வந்தனர்.

சித்திரை மாதம் அழகர் ஆற்றில் இறங்கும் வைபவத்தைப் போலவே, இங்கும் சித்ரா பௌர்ணமிக்கு நான்கு நாட்களுக்கு முன்னதாக, ஸ்ரீ ரங்கநாத பெருமாள் கள்ளழகர் வேடம் தரித்து, கோயிலை விட்டு வெளியில் புறப்பாடாகிறார். முதல்நாள் ராஜகம்பளத்தார் திருவீதியில் மண்டகப்படி கண்டு, அங்கேயே தங்குகிறார். இரண்டாம் நாள் கண்டமனூர் மேலத்தெருவிலும்,  மூன்றாம் நாள் தெற்குத்தெருவிலுமாக மூன்று நாட்கள் உள்ளூரிலேயே கருட வாகனத்தில் பவனி வருகிறார். நான்காம் நாள், அருகில் உள்ள கோவிந்த நகரத்துக்குச் செல்கிறார்.

அடுத்த நாளான சித்ரா பௌர்ணமியின்போது, கள்ளழகர் குதிரை வாகனத்தில் புறப்பட்டு, கோவிந்த நகரத்தில் உள்ள வைகை ஆற்றில் இறங்குகிறார். மதுரையில் நடந்த மீனாட்சி சுந்தரேஸ்வரர் திருக்கல்யாணத்தை நினைவுகூர்ந்து கோபம் கொண்டவராக, வைகையாற்றங் கரையிலேயே பவனி வந்து, அருகிலுள்ள அம்பா சமுத்திரம் கிராமத்தில் மேடேறுகிறார். அன்று இரவு முழுவதும் குதிரை வாகனத்திலேயே அருட்காட்சி தரும் கள்ளழகரை, அம்பாசமுத்திர மக்கள் தேவராட்டம் ஆடி சாந்தப்படுத்துகின்றனர்.  அதிகாலையில் கிளம்பும் கள்ளழகர், மறுநாள் மதியத்துக்குள் கண்டமனூர் திரும்புகிறார்.

இந்த அருள்நிறை திருவிழாவில் கலந்துகொண்டு பெருமாளைத் தரிசித்து வழிபட, வேண்டிய வரங்கள் கிடைக்கும் என்பது நம்பிக்கை.

நல்லன எல்லாம் தருவாள்!

மே-3 : சித்ரா பெளர்ணமி

குழந்தையின் பசியறிந்து அமுதம் ஊட்டுபவள் தாய். ‘அன்னையுடன் அறுசுவை போம்’ என்பது ஓளவையார் வாக்கு. பூலோக அன்னைக்கு இவ்வளவு பெருமையென்றால்… தன் குழந்தையைப் போன்று பக்கத்து வீட்டுக்குக் குழந்தையையும் நேசிக்கத் தெரியாத பூலோகத் தாய்க்கே இவ்வளவு பெருமை என்றால், அகில உலகங்களுக்கும் தாயான அம்பிகையின் பெருமையை, யாரால் அளவிட முடியும்?

தெய்விகத் தாய்மைக்கு அடையாளம்…

தெய்வம் எந்த ஒரு ஜீவனைப் படைத்தாலும், அந்த ஜீவனுக்கு வேண்டிய உணவைப் படைத்துவிட்டு, அதன் பிறகே அந்த ஜீவனைப் படைக்கும். ஆடோ, மாடோ, கன்று ஈனுவதற்கு முன்னால், அவற்றிடம் பாலை உருவாக்கிவிடும். பிறந்த கன்று உடனே தாயிடம் பால் அருந்தும். கன்று பிறப்பதற்கு முன்னதாகவே, அதற்கு வேண்டிய உணவைத் தாயிடம் படைத்ததே… அதுதான் தெய்விகத் தாய்மை! அப்படியான தெய்விகத் தாய்மையையே  சாட்சாத் அம்பிகையையே ‘முன்னி அவள் நமக்கு முன்சுரக்கும் இன்னருள்’ என மாணிக்கவாசகர் குறிப்பிடுகிறார்.

வசந்தமாக வந்து நம்மை வாழ்விப்பவள் அம்பிகை. அதனால்தான், காலங்களிலும் ‘வசந்த காலமே’ முதல் இடம்பெற்று இருக்கிறது. அற்குக் கட்டியம் கூறுவதுபோல், மாம்பூக்களின் வாசமும், வேப்பம் பூக்களின் வாசமும் வீசி, மனங்களை வசீகரிக் கின்றன. வருடமும் ‘வசந்த ருது’ என்ற வசந்த காலத்துடன் ஆரம்பிக்கிறது.

அப்படிப்பட்ட வசந்த காலம் சித்திரையில் துவங்கு கிறது. எனவே, சித்திரையில் வரும் பெளர்ணமி மிக மிக விசேஷம் வாய்ந்தது. சித்ரா பெளர்ணமி அன்று சந்திரன் தன் முழு ஆற்றலையும் வெளிப்படுத்தி, சக்தி மிகுந்த தன் கதிர்களை அப்படியே பூமியில் பாய்ச்சிப் பதிக்கிறது. பற்பல அபூர்வமான மூலிகைகள் அந்தக் கதிர்களை ஏற்று, ஆற்றல் பெறுகின்றன. மேலும் சித்ரா பெளர்ணமி தினத்தன்று சந்திரனின் கதிர்களால், பூமியில் சில இடங்களில் (மலைகளில்) உப்பு (நாய்க் குடை போலப்) பூக்கும். இந்த உப்பு மிகுந்த மருத்துவக் குணம் கொண்டது.

இவ்வளவு சிறப்புகள் இருந்தும், இவற்றையெல்லாம் அனுபவிக்க, நமக்குக் கொடுப்பினை வேண்டும் அல்லவா? அதற்கு என்ன வழி? அம்பிகையைச் சரணடைய வேண்டியது தான்! அம்பிகையை ஏன் சரணடைய வேண்டும்? தொடர்ந்து படியுங்கள்!

சித்திரகுப்தன் பிறந்த கதை…

எழுதாக் கிளவியான வேதத்தை மூச்சுக் காற்றாகக் கொண்ட சிவபெருமான் அம்பிகையிடம், ‘தேவி! அவரவர் செய்யும் புண்ணிய பாவங்களை எழுதிவைக்க ஒருவன் வேண்டும்’ என்றார்.

அம்பிகையும், ‘ஆமாம் சுவாமி! உங்கள் திருவுளக் கருத்தின் படியே செய்யுங்கள்!’ என ஆமோதித்தாள்.

உடனே சிவபெருமான் புன்னகையுடன், ”அப்படியானால், உன் திருக்கரங்களால் ஒரு பொற்பலகையைக் கொண்டு வா” என்றார். அம்பிகையும் ஒரு பொற்பலகையைக் கொண்டு வந்து சிவபெருமானின் திருமுன்னால் வைத்தாள்.

அந்தப் பொற்பலகையில் ஓர் அழகான வடிவத்தை வரைந்த சிவபெருமான், ”தேவி, இந்த ஓவியத்தைப் பார்!” என்றார். அம்பிகை தன்னுடைய கருணை பொங்கும் விழிகளால் அந்த ஓவியத்தை ஆழ்ந்து பார்த்து, ”மகனே வா!’ என்று சொல்ல, ஓவியக் குழந்தை உயிர் பெற்று வந்தது. அந்தக் குழந்தைதான் சித்திர புத்திரர்!

அம்பிகையின் அருளால், அக்குழந்தை அவதரித்த நாள் சித்ரா பெளர்ணமி. சித்திரத்தில் இருந்து அவதரித்ததால், சித்திரை மாதம் அவதரித்ததால், ‘சித்திரபுத்திரர்’ எனத் திருநாமம் பெற்றார். இவரே, பின்னர் இந்திரன்  இந்திராணி தம்பதிக்குக் குழந்தை யாக அவதரித்து, சித்திரக் குப்தன் என்று பெயர் பெற்றார் (இது சுருக்கமான திருக்கதையே). ‘குப்தம்’ என்றால் மறைவாக  வெகு ரகசியமாக என்பது பொருள். என்னதான் மறைவாக, வெகு ரகசியமாக நாம் பாவங்கள் செய்தாலும், அவற்றையெல்லாம் குறித்துவைப்பவர், இந்தச் சித்திரகுப்தன்.

ஆசையும் கோபமும் தூண்ட, நாம் பாவங் களைச் செய்கிறோம். அதிலிருந்து விடுபட வேண்டும் என்றால், அம்பிகையைச் சரண்புக வேண்டும். இதை உணர்த்தும் விதமாக…

தேடியுனைச் சரண் அடைந்தேன் தேசமுத்துமாரி

கேடதனை நீக்கிடுவாய், கேட்ட வரந்தருவாய்…

என்று பாடத் தொடங்கிய பாரதியார், பாடலை நிறைவு செய்யும்போது, ‘நம்பினார் கெடுவதில்லை நான்கு மறைத் தீர்ப்பு. அம்பிகையை சரண் புகுந்தால் அதிக வரம் பெறலாம்’ என அறுதியிட்டுக் கூறுகிறார். பாரதியார் மட்டுமல்ல, படைக்கும் கடவுளான பிரம்மதேவரே அம்பிகையைச் சரண் அடைந்து அருள் பெற்ற திருக்கதை உண்டு.

சித்ரா பெளர்ணமியில் கிடைத்த திருவருள்!

பிரம்மதேவரின் பலகாலத் தவத்துக்கு இரங்கி சிவபெருமானும் அம்பிகையும் அவருக்குத் தரிசனம் தந்து, படைக்கும் தொழிலைச் செய்ய ஆற்றல் தந்து அருள் புரிந்தார்கள். அப்படி நான்முகன் அருள்பெற்ற திருத்தலம், ‘ஆதிபுரி’ எனும் திருநாமம் பூண்ட திருவொற்றியூர். இங்கே ஸ்வாமியின் திருநாமம் ஆதிபுரீஸ்வரர்; அம்பிகையின் திருநாமம் திரிபுரசுந்தரி  வடிவுடையம்பாள். பிரம்மதேவர் இங்கு அம்பிகையை வழிபட்ட திருநாள் சித்திரா பொளர்ணமி.

சித்திரா பௌர்ணமி புண்ணிய தினத்தன்று இந்த அம்பிகையுடன் சேர்த்து இன்னும் இரு அம்பிகைகளையும் தரிசிப்பது, காலங்காலமாக இருந்து வருகிறது.

காலையில், சென்னையை அடுத்துள்ள மேலூரில் எழுந்தருளியிருக்கும் திருவுடையம்மன். மதியம் உச்சிப் பொழுதில், திருவொற்றியூரில் எழுந்தருளியிருக்கும் வடிவுடை நாயகி. மாலையில் சென்னையை அடுத்த அம்பத்தூர்  திருமுல்லை வாயிலில் எழுந்தருளியிருக்கும் கொடியிடை நாயகி. இந்த முறைப்படி, இந்த  மூன்று அம்பிகைகளையும் சித்ராபெளர்ணமி தினத்தில் தரிசித்தால், பாவ வினைகள் தீரும்; புண்ணியம் சேரும்.

அடுத்ததாக, நினைப்பவர் மனதையே கோயிலாகக் கொண்டு இன்னல் தீர்க்கும் ஓர் அம்பிகையின் வரலாற்றைத் தெரிந்துகொள்வோம்.

அன்னையைத் தேடி…

ஆடல் வல்லானான நடராஜர் திருநடனம் புரியும் சிதம்பரத்தில், விபரீதம் விளைந்தது. நாமும்தான் கொஞ்சம் ஆடுவோமே என்று இயற்கைச்சீற்றம் விளைந்ததைப் போல, இடி, மழை, மின்னல் எனும் மூன்றும் கூட்டணி அமைத்து சிதம்பரத்தையே புரட்டிப் போட்டன. உணவும், பஞ்சமும், உயிர்ப் பயமும் ஆட்டிப் படைக்க, அவிழ்த்துக் கவிழ்த்த நெல்லிக்காய் மூட்டையைப்போல மக்கள் சிதறினார்கள். அப்படிக் சிதறியவர்களில், மூன்று குடும்பத்தார்கள் மதுரையை அடைந்தார்கள்.

மன்றாடியார் குடும்பத்தைச் சேர்ந்த அவர்கள் வைர வியாபாரம் செய்து வந்தார்கள். அவர்களின் குல தெய்வம் மதுரை மீனாட்சி. அதன் காரணமாகவே அவர்கள், மதுரைக்குச் சென்றார்கள். ஆனால் அங்கும் அவர்களால் தங்க முடியவில்லை. அங்கிருந்து புறப்பட வேண்டியதாயிற்று.

அப்போது, அவர்களில் இளையவராக இருந்த மன்றாடியார் ஒருவர் (இனிமேல் இவரை, வைர வியாபாரி என்றே பார்க்கலாம்) மதுரை பொற்றாமரைக் குளத்தில் இருந்து ஒரு சிறு கல்லை எடுத் துக்கொண்டார். அதன் மூலம் மீனாட்சி அம்பாளே தன்னுடன் இருப்பதாக, அவருக்கு நினைப்பு. அந்தச் சிறு கல்லும் அவர் மூட்டையில் இடம் பெற்றது.

மதுரையில் இருந்து புறப்பட்ட அவர்களின் பயணம் கேரளா வில் பல்லசேனா என்ற இடத்தை அடைந்ததும் நின்றது.

அங்கிருந்த வளப்பமும், நீர் நிலைகளும், அவற்றுக்கு மேலாக, அங்கிருந் தவர்களின் தூய்மையான உள்ளங்களும், வைர வியாபாரி களின் பயணத்தை நிறுத்தின. எல்லோரும் அங்கேயே நிலைத்து, நன்றாகச் செழித்து வாழ்ந்தார்கள்.

தேடி வந்து கோயில் கொண்டாள்!

மதுரையில் இருந்து கல்லைக் கொண்டு வந்த வியாபாரி, அதைப் பிரியாமல் மீனாட்சியாகவே கருதி வழிபட்டு வந்தார். அதேநேரம், வியாபார நிமித்தமாக வெளியூர் செல்ல வேண்டி வந்தால், மதுரைக்குப் போய் அன்னை மீனாட்சியைத் தரிசித்து விட்டே பயணத்தை மேற்கொண்டார்.

வியாபாரம் நன்கு வளர்ந்தது. கூடவே, வைர வியாபாரியின் வைரம் பாய்ந்த உடலில் முதுமையும் வளர்ந்தது. அவர் சொன்ன படியெல்லாம் கேட்டுக் கொண்டிருந்த அவரது உடல், இப்போது தான் இழுத்த இழுப்புக்கு அவரை வளைத்துப் பாடாய்ப் படுத்தியது. இந்த நிலையிலும், ஒருமுறை அவர் மதுரைக்குப் புறப்பட்டு விட்டார். புறப்பட்டவர், அந்த ஊர்க் குளக்கரையில் மூட்டை முடிச்சுகளை இறக்கிவைத்து விட்டு, அவற்றை மறைத்தாற் போன்று ஒரு பனையோலைக் குடையையும் வைத்துவிட்டு குளத்தில் இறங்கி நீராடினார்.

நீராடும்போது, அவரது உள்ளம் குமைந்தது. ‘தாயே! தேவி மீனாட்சி! உன் தரிசனம் எனக்குக் கிட்டாதா? முதுமை என்னை முடக்கிவிட்டதே! தரிசனம் தரக்கூடாதா தாயே!’ என்று புலம்பிய படியே, நீராடிவிட்டுக் கரையேறினார்.

அதன்பின், கரையில் தான் வைத்திருந்த பனையோலைக் குடையையும், மூட்டை முடிச்சுகளையும் அவர் எடுக்க முயற்சி செய்தபோது, அவற்றை அசைக்கக்கூட முடியவில்லை. உடனே, ஒட்டுமொத்தமாக எடுக்கும் முயற்சியைக் கைவிட்டு விட்டு, மூட்டையில் இருந்த பொருட்களை தனித்தனியே வெளியில் எடுத்தார். கடைசியில்… அவர் மீனாட்சி அம்பாளாகக் கருதி வைத்திருந்த சிறு கல் மட்டும் எஞ்சி இருந்தது. அதை அசைக்கக் கூட முடியவில்லை. அதேபோல் குடையையும் நகர்த்தமுடிய வில்லை!

வைர வியாபாரி மனம் நடுங்கிப்போய், கேரளாவில் அப்போ திருந்த பிரபல ஜோதிடரிடம் நடந்தவற்றையெல்லாம் சொல்லி ‘என்னவோ தெரியவில்லை, அம்பிகைக்கு என் மேல் கோபம்’ எனப் புலம்பினார்.

ஜோதிடர் சற்று நேரம் ஜோதிடம் பார்த்துவிட்டுக் கூறினார்:

‘ஐயா, வைர வியாபாரியே! அம்பாளுக்குப் போய் உங்கள் மேல் கோபமா? கருணையை அள்ளிக் கொட்டியிருக்கிறாள் அவள். உங்கள் உடல் நிலையைக் கருத்தில் கொண்டு, உங்கள் பக்திக்காக அவளே இங்கு வந்துவிட்டாள். அதனால்தான், அவள் குடிகொண்ட அந்தக் கல்லையும் குடையையும் உங்களால் எடுக்க முடியவில்லை. அம்பாள் குடிகொண்ட அங்கேயே கோயில் உருவாகட்டும். அனைவரும் அவளை வணங்கி அருள் பெறட்டும்’ என்றார்.

வைர வியாபாரிக்குக் கண்கள் பனித்தன. கைகளைக் குவித்து ‘தாயே! இந்த எளியேனுக்காகத் தேடி வந்து தரிசனம் தந்தாயா?” என்று நெக்குருகியவர், கல்லும் குடையும் இருந்த இடத்திலேயே அன்னை மீனாட்சிக்கு அழகானதோர் ஆலயம் எழுப்பினார்.

கல்லிலும் குடையிலும் அம்பிகை குடிவந்ததால், அந்த இடம் ‘குடமந்து’ என இன்னும் அழைக்கப்படுகிறது. அம்பிகை அருள் வெளிப்பட்ட, ‘சித்திரை அஸ்தம்’ அன்று இந்த திருத்தலத்தில் வெகு விமரிசையாக திருவிழா கொண்டாடப்படுகிறது.

கேரளாவில், பாலக்காட்டில் இருந்து சுமார் 20 கி.மீ. தூரத்தில் உள்ள இக்கோவில் ‘மீன் குளத்தி அம்மன் கோயில்’ என அழைக்கப்படுகிறது. அன்னை மீனாட்சி, துள்ளிக்குதிக்கும் மீன்கள் நிறைந்த குளத்தின் கரையில் எழுந்தருளி இருப்பதால், ‘மீன் குளத்தி அம்மன்’ என்ற பெயரும் பொருத்தமாகத்தான் இருக்கிறது.

இத்திருக்கோயிலுக்கு பிள்ளை வரம் கேட்டு வருபவர்கள், கணவன்  மனைவி பிணக்கு தீர வருபவர்கள், குடும்ப ஒற்றுமை வேண்டி வருபவர்கள், ஆரோக்கியம் வேண்டி வருபவர்கள்… எனப் பலரும், குறைகள் நீங்கி மகிழ்வதும், நன்றிக்கடனாக மறுபடியும் வந்து வேண்டுதலை நிறைவேற்றிவிட்டுப் போவதும் இன்னும் நிகழ்ந்து கொண்டிருக்கிறது.

‘சந்திரவதனி’ எனத் துதிக்கப்படும் அம்பிகை சந்திரனைப் போன்ற அழகு நிறைந்தவள் மட்டுல்ல, சந்திரனைப் போன்றே குளுமையும் நிறைந்தவள். அப்படியான சந்திரவதனி, நம் தாபத்தை யும், துக்கத்தையும் தணித்து, நமக்கு சர்வ மங்கலங்களையும், நல்லன எல்லாவற்றையும் வழங்கிட, அவளை வேண்டிப் பணிவோம்.

அவர் வருவாரா?

மே 2 – நரசிம்மர் ஜெயந்தி



திருமாலின் தசாவதாரங்களிலேயே, மனிதனாகவும் இல்லாமல், மிருகமாகவும் இல்லாமல் இரண்டும் கலந்து வடிவெடுத்தது நரசிம்ம அவதாரத்தில் தான். அதேபோன்று, மற்ற அவதாரங்களில் திருமால் சங்கு, சக்கரம் ஏந்தி வந்தார். இந்த அவதாரத்தில், தன் நகத்தையே ஆயுதமாகக் கொண்டார்.
‘நரன்’ என்றால் மனிதன்; ‘சிம்மம்’ என்றால் சிங்கம். சித்திரை மாதம் சதுர்த்தசி திதியில் அவதரித்தார் நரசிம்மர். சுவாதி நட்சத்திரத்தில் அவதரித்ததாகவும் சொல்வர்.
திருமாலை தரிசிக்க சனகர், சனாதனர், சனந்தனர் மற்றும் சனத்குமார் போன்றோர் வைகுண்டம் வந்தனர். ஆனால், காவலர்களான ஜெயன், விஜயன் ஆகியோர் வைகுண்டத்திற்குள் அனுமதிக்காமல் பிரச்னை செய்தனர். அவர்களின் செயல்களால் அதிருப்தி அடைந்த திருமால், ‘பூலோகத்தில், நல்லவர்களாக, 100 பிறவிகள் எடுக்க வேண்டுமா அல்லது கெட்டவர்களாக மூன்று பிறவிகள் எடுக்க வேண்டுமா எதைத் தேர்ந்தெடுக்கிறீர்கள்…’ என்று கேட்டார்.
அவர்கள், கெட்டதைத் தேர்ந்தெடுத்து, பூலோகத்தில் பிறந்தனர். அதில், ஒரு பிறவியில் அண்ணன் இரண்யாட்சனாகவும், தம்பி இரண்யனாகவும் பிறந்தனர்.
இரண்யன், திருமாலை நிந்தனை செய்தான். ஆனால், அவன் மகன் பிரகலாதனோ நாராயண பக்தனானான். இது, இரண்யனுக்குப் பிடிக்கவில்லை. பெற்ற பிள்ளையென்றும் பாராமல், அவனைக் கொல்லவும் துணிந்தான். ஒருமுறை தந்தைக்கும், மகனுக்கும் தர்க்கம் ஏற்படவே, ‘இந்த தூணில் உன் நாராயணன் இருக்கிறானா?’ எனக் கேட்டான் இரண்யன். ‘ஆம்’ என நம்பிக்கையோடு பிரகலாதன் சொல்லவே, தூணை உடைத்தான் இரண்யன். அதிலிருந்து வெளிப்பட்ட நரசிம்மர், இரண்யனை தன் நகங்களாலேயே கொன்றார்.
தசாவதாரங்களில் திருமாலுக்கே மிகவும் பிடித்தது நரசிம்மம் தான். அதனால் தான், சீனிவாசனாக (வெங்கடாஜலபதி) அவர் பூமிக்கு வந்த போது, நரசிம்மர் தங்கியிருந்த மலையைத் தேர்ந்தெடுத்தார்.
ரிஷபாசுரன் என்ற அசுரன், நரசிம்மரை நினைத்து தவமிருந்தான். நரசிம்மர் அவன் முன் தோன்றி, ‘என்ன வரம் வேண்டும்?’ என்று கேட்டார். ‘உம்மோடு சண்டை போட வேண்டும்…’ என்றான் ரிஷபாசுரன்.
நரசிம்மரும் சம்மதித்து சண்டையிட்டு அவனை வென்றார். உயிர் போகும் வேளையில், ‘நரசிம்ம வடிவத்தை யாரொருவன் பார்த்துக் கொண்டே உயிர் விடுகிறானோ அவனுக்கு மோட்சம் நிச்சயம் என்பர். நான் உம்மைப் பார்த்தபடியே உயிர் விடுவதால், மோட்சம் செல்கிறேன். இந்த மலை, என் பெயரால், ‘ரிஷபாத்ரி’ என்று வழங்க வேண்டும்…’ என்று வேண்டினான் ரிஷபாசுரன். நரசிம்மரும் சம்மதித்தார்.
அந்த ரிஷபாத்ரி மலை மீது தான், ஏழுமலையான் கோவில் கொண்டிருக்கிறார்.
‘அநியாயம் நடக்கும் போது அன்று பூமியில் தோன்றிய நரசிம்மர், இன்று, பல இரண்யன்கள் பூமியில் அதர்மம் செய்து வரும் நிலையில், அவர்களைக் கொல்ல அவதாரம் எடுத்து வரவில்லையே…’ என கேட்கலாம். இரண்யன்கள் இங்கு இருக்கின்றனர்; ஆனால், அவரை ஆத்மார்த்தமாக நம்பி அழைக்க ஒரு பிரகலாதன் கூட இங்கு இல்லை என்பதே நிஜம்.
நாட்டில் நடக்கும் அநியாயங்கள் குறைய நரசிம்மர் இங்கே வர வேண்டும்; அதற்காக, நாம் ஒவ்வொருவரும் அவரை தீவிரமாக நம்பும் பிரகலாதனாக மாற வேண்டும்!

இழந்ததும் பெற்றதும்!

ஒன்றை இழக்காமல், மற்றொன்றை அடைய முடியாது என்பர். இது தெரிந்திருந்தும், கையில் உள்ளதை இழக்க விரும்பாமலும், அதேசமயம் எதிர்பார்ப்பை விட முடியாமலும், மனித மனம் அல்லாடுகிறது. ஆனால், யாருக்கு எதை, எப்போது தர வேண்டும் என்பது கடவுளுக்கு தெரியும்.
வயது முதிர்ந்த ஒருவர், வாத நோயால் பீடிக்கப்பட்டிருந்தார். அது, குணமாவதற்காக குருவாயூர் சென்று, 48 நாட்கள் விரதமிருப்பதாக வேண்டி, பக்தியோடு குருவாயூரப்பனை வழிபட்டு வந்தார்.
தினமும் மூன்று வேளை குளத்தில் குளிப்பதும், குருவாயூரப்பனைத் தரிசனம் செய்வதுமாக இருந்தார். அவ்வாறு அவர் குளத்தில் குளிக்கும்போது, தன் சேமிப்பு பணமான, 2,000 ரூபாயை ஒரு துணியில் மூட்டையாக கட்டி, கரையில் வைத்து விட்டுக் குளிப்பார்.
அவர், எட்டு வயது சிறுவனை தன் உதவிக்காக வைத்திருந்தார். அவன், இப்பெரியவரை அழைத்துச் சென்று குளிக்க வைத்து, சாமி தரிசனமும் செய்ய வைப்பான். அதற்காக, அவனுக்குச் சம்பளமும் உண்டு. அப்பையனும், தன் கடமைகளை ஒழுங்காக செய்து வந்தான்.
கடைசி நாளான, 48வது நாள், தன் பண மூட்டையைக் கரையில் வைத்து, சிறுவனைக் காவலுக்கு இருக்கச் செய்து, குளத்தில் மூழ்கினார் பெரியவர். அவர் மனதில் ஏமாற்ற உணர்ச்சி ஏற்பட்டு, ‘என்ன குருவாயூர் இது… ஒரு மண்டலமாக விரதம் இருந்து வழிபாடு செய்றேன்; துளிக்கூட முன்னேற்றம் இல்ல. சரியாக நடக்க கூட முடியலயே…’ என்று வெறுப்போடு மூழ்கி எழுந்தார்.
அதே நேரம், கரையில் பண மூட்டைக்குக் காவலாக இருந்த பையன், பண மூட்டையை தூக்கியபடி ஓடத் துவங்கினான்.
‘டேய்… திருடன் திருடன்…’ என்று கத்தியவாறு, அவனைத் துரத்தினார் முதியவர்.
பையன் ஓட, பின்னாலேயே முதியவர் ஓட, இருவருமாக மூன்று முறை கோவிலை வலம் வந்தனர். அதன்பின், கோவிலுக்குள் நுழைந்து, கொடிமரத்தைக் கடந்து, கருவறைக்குள் மறைந்த சிறுவன், குருவாயூரப்பனாக தரிசனம் தந்தார்.
திகைத்துப் போன முதியவர், ‘குருவாயூரப்பா… என்ன நியாயம் இது… என் வாத நோயையும் குணமாக்கல; பணத்தையும் கொள்ளையடிச் சுட்டீங்களே..’ என்று கண்ணீர் விட்டார்.
உடனே, குருவாயூரப்பன், ‘பக்தா… உன் நோயை தீர்க்கவில்லை என்றால், நீ, எப்படி இவ்வளவு தூரம் என்னைத் துரத்தி ஓடி வந்திருக்க முடியும்…’ என்றார்.
முதியவருக்கு அப்போது தான் உண்மை புரிந்தது. தன் வாதநோய் குணமாகி, கால்கள் நன்றாக இருப்பதை உணர்ந்தார். ஆனாலும், தன் பண மூட்டை போனது வருத்தத்தை கொடுத்ததால், ‘பகவானே… என் கால்கள் குணமாகி விட்டது; ஆனால், என் பணம் போய் விட்டதே…’ என்றார்.
‘நீ ரோகம் போய், ஆரோக்கியம் வேண்டுமென்று கேட்டாய்; ஆரோக்கியம் கொடுத்தேன். உன்னைப் போலவே, ஓர் ஏழை, தன் மகள் திருமணத்திற்குப் பணம் வேண்டுமென்று, என்னை வேண்டிக் காத்திருந்தான். உன் பணத்தை, அவனிடம் கொடுத்தேன்…’ என்றார் பகவான். உண்மையை உணர்ந்தார் முதியவர்.
இறைவனுக்குத் தெரியும். யாருக்கு, எப்போது, எதைக் கொடுக்க வேண்டுமோ, அப்போது அதைக் கொடுப்பார். அதனால், இறைவனை நினைப்போம்; இன்னல்கள் விலகி, சுகமாக இருப்போம்!

முக்தி எப்போது?

ஒ ரு முறை நாரதர் காட்டு வழியே பயணம் செய்யும்போது, ஒருவன் ஆழ்ந்த தவத்தில் இருப்பதைக் கண்டார்.

நாரதரிடம், ‘‘தேவரிஷியே… எங்கு செல் கிறீர்கள்?’’ என்று கேட்டான் அந்த தவ சீலன்.

‘‘பூமியை சுற்றிப் பார்த்துவிட்டு, சொர்க்கத்துக்கு செல்வேன்!’’ என்றார் நாரதர்.

‘‘அப்படியானால், கடவுள் எனக்கு எப்போது முக்தி அளிப்பார் என்று மறக்காமல் கேட்டு வாருங்கள்’’ என வேண்டினான். நாரதர் அதை ஏற்றுக் கொண்டார்.

மற்றோரிடத்தில் ஒருவன் ஆடிப்பாடிக் கொண்டிருந்தான். நாரதரைக் கண்டதும், ‘‘நாரதரே, எங்கே போகிறீர் கள்?’’ என்றான். அவனது பேச்சில் ஒருவித அதிகாரமும் இறுமாப்பும் தொனித் தன.

நாரதர், ‘‘சொர்க்கத்துக்கு!’’ என்றார்.

‘‘அப்படியானால், நான் எப் போது முக்தி அடைவேன் என்று கடவு ளிடம் கேட்டு வாருங்கள்!’’ என்றான்.

‘‘சரி!’’ என்ற நாரதர், சொர்க்கம் சென்றார்.

மறுபடியும் பூவுலகத்துக்கு வந்த நாரதர். கடந்த முறை, பார்த்த தவசீலரை சந்தித்தார். நாரதரின் வரு கையை உணர்ந்த அந்த தவசீலர் கண் விழித்தார். சந்தோஷப்பட்டார். ‘‘சுவாமி… என்னைப் பற்றி கட வுளிடம் கேட்டு வந்தீர்களா?’’ என்றார்.

நாரதர் புன்சிரிப்புடன், ‘‘ஆமாம், தவசியே… நீ இன்னும் நான்கு தடவை பூமியில் பிறந்த பிறகுதான் உனக்கு முக்தி என்று கடவுள் கூறிவிட்டார்!’’ என் றார். உடனே, தவசீலர் அழத் துவங்கினார்.

‘‘இதற்காக ஏன் அழுகிறாய்?’’ என்றார் நாரதர்.

‘‘சுவாமி… நான் இவ்வளவு கடுமையாக விடா முயற்சியுடன் கடுந்தவம் செய்தும் கடவுள் இன்னும் மனம் இரங்கவில்லை. இந்த நிலையில் நான் மேலும் நான்கு பிறவிகள் எடுக்க வேண்டும் என்று சொல்லி விட்டாரே! அப்படியானால், நான் பெரும் பாவியல்லவா? அதை நினைத்துதான் அழுதேன்!’’ என்றான்.

நாரதர் அங்கிருந்து நகர்ந்தார். ஆட்டமும் பாட்டமுமாக முன்னர் சந்தித்த மனிதனிடம் வந்தார். அவன் நாரதரிடம், ‘‘என்ன நாரதரே! என் விஷயத்தைக் கடவுளிடம் கேட்டீர்களா?’’ என்றான்.

நாரதரும் ‘‘கேட்டேன்… கேட்டேன்’’ என்றார்.

‘‘என்ன சொன்னார்?’’

நாரதர் அமைதியாக, ‘‘அதோ! அந்த புளிய மரத்தைப் பார். அதில் எத்தனை இலைகள் இருக்கின்றனவோ, அத்தனை பிறவிகள் உனக்கு இன்னும் உள்ளன. எனவே, அதன் பிறகுதான் முக்தி என்று கடவுள் திட்டவட்டமாகக் கூறிவிட்டார்’’ என்றார் நாரதர்.

‘‘ஆஹா, இது எவ்வளவு மகிழ்ச்சியான விஷயம். எனக்கு இவ்வளவு விரைவில் முக் தியா? என்னால் நம்ப முடியவில்லையே’’ என்றபடி ஆடிப் பாடினான் அவன். இதைக் கண்ட நாரதர் திகைத்தார். அப்போது அசரீரி ஒன்று ஒலித்தது.

‘‘அன்பு மகனே, நான் உனக்கு இக்கணமே முக்தி தந்தேன்!’’ அவன் முக்தியடைந்தான்.

நாரதர் அசரீரியிடம் கேட்டார்:

‘‘உங்கள் செயலின் அர்த்தம் எனக்கு விளங்க வில்லையே?’’

‘‘விருப்பு-வெறுப்பு அற்றவன்தான் உண்மை யான ஞானி. அவனை கவலை, மகிழ்ச்சி, பயம், துக்கம், பாவ-புண்ணியம் எதுவும் பாதிக்காது. அவன் இறைவனுக்குச் சமமானவன். இந்த மனிதன் தன்னுடைய ஆட்டம் பாட்டம் கூத்து போன்றவற்றை விடாப்பிடியாகச் செயல்படுத்தினான். நீர் அவனுக்கு புளிய மரத்தின் இலைகள் அளவுக்குப் பிறவி எடுத்த பின்தான் முக்தி என்றீர். அதற்காகவும் அவன் கலங்கவில்லை. ஆனால், தவசியோ நான்கு பிறவிகள் எடுப்பதையே கடினம் என்றான். ஆகவே, அழுது, கடவுளே இல்லையென்றும் எண்ணினான். ஆனால், இரண்டாவது மனிதனுக்கோ சகிப்புத் தன்மையுடன், பொறுமையும் இருந்தது. அதற் காகவே அவனுக்கு உடனடியாக முக்தி வழங்கி னேன்.’’ என்றது அசரீரி. இந்த பதிலைக் கேட்ட நாரதர் மௌனமானார்.

இறைவனைச் சோதிக்கும் வல்லமை யாருக்கும் இல்லை!

அருளொடு பொருளும் அருளும் அகத்தீஸ்வரம் !

‘தென்னாடுடைய சிவனே போற்றி; எந்நாட்டவர்க்கும் இறைவா போற்றி!’ என்று சிவபெருமானை நாம் போற்றுகிறோம். அப்படி, தென்னாடு உடையவராக சிவபெருமான் போற்றப் பெறுவதற்குக் காரணமாக இருந்தவர் யார் தெரியுமா? தமிழர்க்குத் தண்பொருநையைத் தனிப்பெருங்கொடையாக அருளிய தமிழ் முனிவர் அகத்திய முனிவர்தான்! ஈசனின் மணக் கோலம் தரிசிக்க அனைவரும் கயிலையில் கூடி இருந்த நிலையில், தென்திசை உயர்ந்து, வடதிசை தாழ்ந்தது; உலகம் சமநிலை  பெறும்பொருட்டு, சிவபெருமானின் கட்டளைக்கு இணங்க தென் திசை நோக்கிப் புறப்பட்ட அகத்தியர், தாம் பயணித்த இடங்களில் எல்லாம் சிவலிங்க பிரதிஷ்டை செய்து வழிபட்டார். அப்படி அகத்திய முனிவரால் பிரதிஷ்டை செய்து வழிபடப் பெற்ற தலங்களில் எல்லாம் சிவனாரின் திருப்பெயர் அகத்தீஸ்வரர் என்றே அமைந்திருக்கிறது. அதன் காரணமாகவே சிவபெருமானை தென்னாடு உடையவராகப் போற்றுகிறோம்.

அப்படி அகத்தியர் பெயரால் அகத்தீஸ்வரர் என்ற திருப்பெயர் கொண்டு ஈசன் அருள்புரியும் ஒரு திருத்தலம் பராமரிப்போ, வழிபாடுகளோ இன்றிப் பாழ்பட்டுக் கிடக்கிறது என வாசக அன்பர் ஒருவர் மூலம் தெரிய வந்து, பதறிப்போய், அந்த ஆலயத்தைக் காணச் சென்றோம். வேலூர் மாவட்டம், காவேரிப்பாக்கத்துக்கு அருகில் உள்ள ஓச்சேரியில் இருந்து சுமார் 3 கி.மீ. தூரத்தில் அமைந் துள்ள உத்தரம்பட்டு கிராமத்தில் அமைந்துள்ளது அந்தக் கோயில். கோயிலின் நிலைமையைப் பார்த்ததும் நம் மனம் அடைந்த வேதனை சொல்லி மாளாது. ஊரின் எல்லையில், சிதைந்த நிலையில் காணப்படும் அந்தக்  கற்கோயிலில், லிங்கத் திருவுருவில் அருட்காட்சி தருகிறார் சிவபெருமான். அவருடைய சந்நிதிக்கு எதிரில் திறந்தவெளியில் நந்தி பகவான் காட்சியளிக்கிறார்.

திருப்பணிக் கமிட்டி உறுப்பினர் வெங்கடகிருஷ்ணன் என்பவரிடம் இந்தக் கோயில் குறித்து விசாரித்தபோது, ”கோயிலின் பெயர் அகத்தீஸ்வரர் ஆலயம், சுவாமியின் பெயர் அகத்தீஸ்வரர் என்பதைத் தவிர, வேறு தகவல்கள் எதுவும் எங்களுக்குத் தெரியாது” என்றார். முந்தைய தலைமுறையினர் இந்தக் கோயிலைப் பற்றித் தங்களுடைய சந்ததி யினருக்குச் சொல்லாமலேயே சென்றுவிட்டது வருத்தத்துக்கு உரிய விஷயம்தான்.

கோயிலின் கட்டட அமைப்பைப் பார்க்கும்போது, 15ம் நூற்றாண்டைச் சேர்ந்ததாக இருக்கலாம் என்று சொல்லப்படுகிறது. ஆனால், அதற்கும் முன்னதாகவே இங்கே அகத்தீஸ்வரர் ஆலயம் செழிப்பாக இருந்து, சிதிலம் அடைந்த நிலையில், பிற்காலத்தில் அப்பகுதியை ஆட்சி செய்த மன்னர்களால் புனர் நிர்மாணம் செய்யப்பட்டு இருக்கவேண்டும் என்றே நினைக்கத் தோன்றுகிறது.

கோயில் அமைந்துள்ள இடம், ஊரின் வடகிழக்கு எல்லையாக உள்ளது. நகர அமைப்பு சாஸ்திரத்தின் படி கோயில் என்பது வடகிழக்கு எல்லையில் அமைந்திருக்க வேண்டும். ஆகையால், இந்த இடத்தில் ஒரு நகரம் இருந்திருக்கிறது என்பதை நாம் அறியலாம். பிற்காலத்தில் அந்நியர்களின் படையெடுப்பால் அந்த நகரம் அழிந்திருக்கக்கூடும் என்று ஊர்ப்பெரியவர்கள் சொல்கிறார்கள்.

கோயிலைப் பற்றிய தகவல்கள் முழுமையாக நமக்குக் கிடைக்கவில்லை என்றாலும், வெங்கட கிருஷ்ணன் காட்டிய ஓர் ஆதாரம், 1905ம் ஆண்டு வரை அந்தக் கோயிலில் வழிபாடுகளும் திருவிழாக்களும் சிறப்பாக நடந்துவந்திருப்பதை உறுதிப்படுத்துகிறது. 1892ம் வருடம், கோயில் குளத்தில் இருந்த படிகளில் சில படிகள் திருட்டு போகவே, வழக்கு பதியப்பட்டு, 1905ம் ஆண்டு வரை அந்த வழக்கு நடைபெற்றிருக்கிறது. அந்த ஆவணத்தின் மூலம், 1905ம்

ஆண்டு வரை கோயில் சிறப்பான நிலையில் இருந்து வந்திருந்ததை அறியமுடிகிறது. அதுமட்டுமல்ல, கோயிலுக்கென்று நிறைய நிலங்களும் இருந்ததாகச் சொல்லப்படுகிறது.

ஒருகாலத்தில் சீரும் சிறப்புமாக இருந்த சிவனாரின் ஆலயம் இன்றைக்குச் சிதிலம் அடைந்து கிடப்பதைக் கண்டு, இனியும் பொறுத்துக்கொள்ள முடியாதவர்களாக, ஊர்மக்கள் ஒன்று சேர்ந்து ஒரு திருப்பணிக் கமிட்டியை அமைத்தனர். கடந்த ஆண்டு செப்டம்பர் மாதத்திலிருந்து இங்கே நான்கு கால பூஜைகளை நடத்தி வருவதுடன், இந்த வருடம் ஜனவரி மாதம் 26ம் தேதி பாலாலயம் செய்து, பூமிபூஜையுடன் திருப்பணிகளைத் தொடங்கியுள்ளார்கள். தொடக்க நிலையில் உள்ள திருப்பணிகள் நிறைவடைந்து, சிவனாரின் திருக்கோயில் கும்பாபிஷேகம் நடைபெறவேண்டும் என்றால், ஊர்மக்களுடன் நாமும் பெருமளவு பங்குகொண்டு நம்மால் ஆன உதவிகளைச் செய்யவேண்டும் அல்லவா? அதுதானே நம்மையெல்லாம் வாழ்வாங்கு வாழவைக்கும் சிவனாருக்கு நமது நன்றியுடன் கூடிய காணிக்கையாகும்!

முனிவர்களும் ரிஷிகளும் வழிபட்ட திருக்கோயில் திருப்பணிகளுக்கு நாம் வழங்கும் பொருளுதவி, ஒன்றுக்கு நூறாக நமக்கு நன்மைகளை அள்ளித் அருளுவதுடன், நம்மையும் நம் சந்ததியையும் காலமெல்லாம் காப்பாற்றும் கவசமாகவும் அமையும். அதிலும், இந்தக் கோயிலில் உறையும் இறைவன், நமது அகத்திய தமிழ் மாமுனியால் ஸ்தாபிக்கப்பட்ட அகத்தீஸ்வரர். நம் பாரம்பரியத்தை அடுத்த தலைமுறைக்குக் கொண்டு சொல்லவும், அழிந்து போன வரலாற்றை மீட்டெடுக்கவும், ஆன்மிகச் சிறப்பு மிக்க இந்த ஆலயத்தைச் சீர்படுத்த நம்மால் முடிந்த உதவிகளைச் செய்வோம்; அகத்தீஸ்வரரின் அருளுக்கும், அகத்திய மாமுனியின் பெருங்கருணைக்கும் பாத்திரமாவோம்!

Follow

Get every new post delivered to your Inbox.

Join 3,463 other followers