Category Archives: ஆன்மீகம்

திருக்கார்த்திகை தீப திருநடனம்!

சிவபெருமான் ஓயாது திருநடனம் புரிந்துகொண்டிருக்கின்றார். ஒவ்வொரு உயிரிலும், உயிரற்ற பொருள்களிலும் அவர் கலந்து நின்று திருநடனம் புரிகின்றார். அந்த நடனமே உலகில் உயிர்களின் இயக்கத் துக்குக் காரணமாக இருக்கிறது.

சூரியன், சந்திரன், அக்னி ஆகிய முச்சுடர் மண்டலங்களின் நடுவிலும் உமையொருபாகனாக நின்று சிவபெருமான் ஆடும் நடனங்கள் தனிச்சிறப்புடன் போற்றப்படுகின்றன.

ஞான தாண்டவம்: சூரிய மண்டலத்தில் நின்று நடனம்புரிவது சிவ மகா புராணத்தில் விரிவாகக் கூறப்பட்டுள்ளது. நான்கு முகங்களும் எட்டுக் கரங்களும் கொண்டு அர்த்தநாரீஸ்வரராக அவர் ஆடுகின்றார். இது உயிர்களுக்கு ஞானத்தை நல்கி அறிவைப் பிரகாசிக்க வைக்கும் தாண்டவமாகும்.

இதுவே ‘ஞான நடனம்’ எனப்படும். தாராசுரம் ஐராவதீஸ்வரர் ஆலயக் கோட்டம், திருவண்ணாமலை, சிதம்பரம் கோபுரங்களின் கோட்டங்களில் இவரைத் தரிசிக்கலாம். இவரை நடனக் கோலத்தில் அமைக்காமல் நின்ற நிலையில் அமைத்துள்ளனர்.

அமுதத் தாண்டவம்: சிவனார் சந்திரனின் நடுவில் நின்று ஆடுவது அமுதத் தாண்டவம் ஆகும். இதனால், உயிர்கள் அழியாத நிலைப்பேற்றைப் பெறுகின்றன. இதில் பெருமான் வலது கை அபயம் காட்ட, இடது கையை (அம்பிகை போல்) தொங்கவிட்டுக் கொண்டிருக்கின்றார். இக்காட்சியை ஆரணி  காமக்கூர் எனும் தலத்தில் தரிசிக்க இயலும்.

முக்தி தாண்டவம்: சிவபெருமான் உயிர்களுக்கு அழியாத முக்தி ஆனந்தத்தை அருளும் திருநடனத்தை அக்னி மண்டலத்தின் நடுவே நின்று ஆடுகிறார். அதுவே முக்தி நடனம் எனப்படும். அதை அவர், கார்த்திகைத் தீப நாளில் திருவண்ணாமலையில் ஆடுகிறார். இதை உணர்த்தும் ஐதீகக் காட்சி கார்த்திகைத் தீபத் திருநாளில் திருவண்ணாமலையில் நடத்தப்படுகின்றது.

திருவருள் பெருகும் திருக்கார்த்திகை! கார்த்திகை மாதம் முழுமதி நாளில்…

ட்சத்திரங்களை விண்மீன் என்றும் சொல்வார்கள். கடலில் சதா சுற்றிச் சுழன்று அலைந்துகொண்டிருக்கும் மீன்களைப் போன்று, வானத்தில் ஓளிரும் நட்சத்திரங்களும் இடம் பெயர்ந்து கொண்டே இருப்பதால் விண்மீன்கள் என்று அழைக்கிறோம். அவற்றுள் கார்த்திகை நட்சத்திரக் கூட்டத்தை, ‘அறுமீன்’ என்று இலக்கியங்கள் சிறப்பிக்கின்றன. இந்த மீன்கள் வளர்த்த செல்வன் என்பதால் முருகனுக்கு ‘மீனவன்’ என்றும் பெயருண்டு என்று ஆன்றோர் சிலாகிப்பார்கள்!

திருமாலும் பிரம்மனும் அடிமுடி தேடிய திருக்கதையையும், அவர்களால் அடிமுடியைக் கண்டடையமுடியாதவாறு சிவபிரான் ஜோதிப் பிழம்பாகக் காட்சியளித்த திருக்கதையையும் திருக்கார்த்திகை திருநாளுடன் பொருத்திச் சொல்கிறது, திருவண்ணாமலை தலபுராணம்.

திருக்கார்த்திகை குறித்த வேறு விசேஷத் தகவல்களையும் ஞான நூல்கள் விவரிக்கின்றன. கார்த்திகை நட்சத்திரத்தை அக்னி நட்சத்திரம் என்கின்றன ஜோதிட நூல்கள். இந்த நட்சத்திர மண்டலத்தைச் சூரியன் கடக்கும் வேளையில், வெயில் அதிகமாக இருக்கும். நெருப்புக் கோளமான சூரியனும் அக்னி வடிவான இந்த நட்சத்திரக்கூட்டமும் சேர்ந்திருக்கும் காலத்தில் வெயில் அதிகமாக இருக்கும். அதையே அக்னி நட்சத்திரம் என்றும் கத்திரி என்றும் கூறுகின்றனர்.

அப்போது வெம்மையைக் குறைக்க வேண்டி, சிவலிங்கத்துக்கு மேல் ‘தாரா பாத்திரம்’ (சிறுதுளை கொண்ட பாத்திரம் இது; சிவலிங்கத்துக்கு மேலாக தொங்கவிடப்பட்டிருக்கும். இதில் நிரப்பப்படும் நீரானது தாரையாக லிங்கத்தின் மீது விழுந்தபடி இருக்கும்) அமைப்பதும் பெருமானுக்குத் தயிர்சாதம் நிவேதிப்பதும் நிகழும்.

அதேபோன்று கார்த்திகை நட்சத்திரத்துடன் முழுமதி சேரும் காலம் எங்கும் பனியும் குளிருமாக இருக்கும். இப்படி முழுமதியும் கார்த்திகையும் இணையும் மாதம் கார்த்திகை மாதம் ஆகும். இப்படியான குளிர் மிகுந்த கார்த்திகையின் முழுமதி நாளில், சிவபெருமான் சோதிப் பிழம்பாகக் காட்சியளிக்கிறார். அவர், அக்னி மண்டலத்தின் நடுவில் உமையொரு பாகனாக திருநடனம் புரிகிறார். அதுவே கார்த்திகை தீபத் திருவிழாவாகக் கொண்டாடப்படுகிறது.

சரி, இந்தத் திருநாளில் ஆலயங்கள்தோறும், வீடுகள்தோறும் ஏராளமான விளக்குகளை ஏற்றுகின்றனர். அது ஏன்? விண்ணில் விளங்கும் நட்சத்திரக் கூட்டங்களை மண்ணில் ஒளிர்வதாகக் காட்டுவதே திருக்கார்த்திகை தீபத்திருநாள். அதையொட்டியே, அன்று எண்ணற்ற தீப விளக்குகள் ஏற்றப்படுகின்றன.

முருகப்பெருமானின் வளர்ப்புத் தாய்மார்களான கார்த்திகைப் பெண்கள், நம் இல்லம் தேடி வருவார்கள். அவர்களை வரவேற்பதே இவ்விழாவாகும் என்பர் சிலர். அவர்களுடன் கார்த்திகேயனும் வருவான். அவனருளால் நம் வாழ்வில் வளமையும் செல்வமும் பெருகும் என்பது நம்பிக்கை. கொற்றவையாகிய துர்காதேவிக்கும் கார்த்திகா என்றொரு திருநாமம் உண்டு. துர்கை அக்னி மண்டலத்தில் வீற்றிருப்பவள். அக்னிமயமானவள். அதனால் அவள் கார்த்திகைப் பெண்களுக்கு நடுவே அக்னி துர்கையாக வீற்றிருக்கின்றாள் என்கின்றன ஞானநூல்கள்.

கார்த்திகைப் பெண்களால் வளர்க்கப்பட்டதாலும், கார்த்திகாவான துர்கையின் புதல்வன் ஆதலாலும், முருகனுக்குக் கார்த்திகேயன் என்பது பெயராயிற்று. கிருத்திகா புத்திரன், கார்த்திகை மைந்தன் என்ற பெயர்களும் அவருக்கு உண்டு. கார்த்திகை போரைக் குறிக்கும் நட்சத்திரமாகும். வெற்றியை விரும்புபவர்கள், கார்த்திகை நட்சத்திர தினத்தில் முருகனை வழிபடவேண்டும் என்பார்கள் பெரியோர்கள்.

மனதால் தரிசிப்போம்!

நவ., 26 – திருவண்ணாமலை திருவிழா ஆரம்பம்


சில கோவில்களை, தரிசித்தால் தான் முக்தி என்பர்; ஆனால், அண்ணாமலையை நினைத்தாலே முக்தி கிடைத்து விடும்.
ஒருசமயம் திருமாலை விடவும், படைக்கும் கடவுளான தானே பெரியவர் என்ற அகந்தை, பிரம்மாவிற்கு ஏற்பட்டது. அதனால், திருமாலிடம், ‘நான் படைப்பதால் தான் உம்மால் காத்தல் தொழிலை செய்ய முடிகிறது; நான் படைப்பை நிறுத்தினால், உமக்கு காக்கும் தொழில் இல்லாமல் போய் விடும்…’ என்று கர்வத்துடன் பேசினார். அதற்கு திருமால், ‘உன் தொழிலுக்கு ஆதாரமான வேதங்களையே உன்னால் காத்துக்கொள்ள முடியவில்லை;அப்படிஇருக்கையில் நீ எப்படி பெரியவன் ஆக முடியும்…’ என்றார். இதனால், யார் பெரியவர் என முடிவெடுக்க, இருவரும் சிவனிடம் சென்றனர்.
சிவனோ, தன் அடி அல்லது முடியை யார் முதலில் கண்டு வருகிறாரோ… அவரே பெரியவர் என்று கூறி, உயர்ந்து நின்றார். திருமால், வராக வடிவம் எடுத்து பூமிக்கடியில் சென்றார். அன்னப்பறவையாக மாறி உயரே பறந்தார் பிரம்மா. இருவராலும் சிவனின் அடியையோ, முடியையோ காணமுடியவில்லை. திருமால், தன் தோல்வியை ஒப்புக் கொண்டார். பிரம்மாவோ, தான் சிவனின் முடியைக் கண்டதாக பொய் உரைத்தார். அவர்களிருவருக்கும் நெருப்பு மலையாக காட்சி தந்தார் சிவன்.
ஆணவமும், தோல்வியை ஒப்புக்கொள்ளாத தன்மையும் இருத்தல் கூடாது என்று உபதேசித்த சிவன், பொய் கூறிய பிரம்மாவை வழிபாடுகளில் இருந்து ஒதுக்கி வைத்தார். சிவனே இத்தலத்தில் மலையாய் தங்கி, ‘அண்ணாமலை’ என்று பெயர் பெற்றார். ‘அண்ணா’ என்றால், பெரிய என்று பொருள். ஆரம்பத்தில் இந்த மலை, நெருப்பு வடிவாய் இருந்து, பின், குளிர்ந்து விட்டது.
கார்த்திகை மாதம், கார்த்திகை நட்சத்திரம், பவுர்ணமி தினத்தில்தான் இந்த நிகழ்வு நடந்தது. நெருப்பு மலையையே சிவனாக கருதுவதால், திருக்கார்த்திகை அன்று மகாதீபம் ஏற்றப்படுகிறது. இந்தக் காட்சியை காண்பதற்காக தேவர்களும், மகரிஷிகளும், சித்தர்களும், ஞானிகளும் திருக்கார்த்திகையன்று, இத்தலத்திற்கு வருவதாக தல வரலாறு கூறுகிறது.
திருக்கார்த்திகைக்கு பத்து நாட்கள் முன்னதாக கொடியேற்றம் நடக்கும். இதைத் தொடர்ந்து வரும் நாட்களில் அண்ணாமலையாரும், அபிதகுஜாம்பிகையும் தினமும் நகர்வலம் வருவர். திருக்கார்த்திகை அன்று மாலையில், தீபம் ஏற்றப்படும்முன் பஞ்சமூர்த்திகள், அர்த்தநாரீஸ்வரர் ஆகியோர் கோவிலில் இருந்து வெளியே வருவர். மலையில் தீபம் ஏற்றியபின், அர்ச்சகர்கள் சுவாமி சன்னிதிக்குள் சென்று, அண்ணாமலையாருக்கு தீபாராதனை காட்டுவர். அதன்பின் பக்தர்கள் கிரிவலம் செல்வர்.
அண்ணாமலையை சுற்றி வர, 14 கி.மீ., செல்ல வேண்டும். வழியில் எட்டு திசைகளிலும் எண்திசை அதிபர்கள் வழிபட்ட லிங்கக் கோவில்கள் உள்ளன. அண்ணாமலைக்கு போக முடியவில்லையே, கிரிவலம் வர முடியவில்லையே என்ற ஏக்கம் சிலருக்கு இருக்கும். இது தேவையற்றது. ஏனெனில், அண்ணாமலையை நினைத்தாலே பிறப்பற்ற நிலை ஏற்படும். பிறகென்ன, அண்ணாமலையாரையும், அந்தத் தலத்தையும் உங்கள் மனக்கண்களால் தரிசியுங்கள்; அண்ணாமலையார் அருளைப் பெறுங்கள்!

ஐம்பெரும் கார்த்திகை தீபம்

திருக்கார்த்திகை திருநாள் ஒருநாள் அல்ல, ஐந்து நாள் கொண்டாடப்படும் பண்டிகையாகும்.

பரணி தீபம்: முதல்நாள் பரணி தீபம் எனப்படும். பரணி காளிக்கு உரிய நாளாகும். ஆதிநாளில் காளிதேவியை வழிபடும் நோக்கத்தில் பரணி தீபத்தைக் கொண்டாடினார்கள்.

அண்ணாமலையார் தீபம்: கார்த்திகை மாதக் கிருத்திகை நட்சத்திரத்தில், மலையின் உச்சியில் விளக்கேற்றுவதுடன் இல்லங்கள்தோறும் ஏராளமான விளக்குகளை ஏற்றுகின்றனர். இது, சிவபெருமானைக் குறித்துக் கொண்டாடும் விழாவாகும். இதை, ‘அண்ணாமலையார் தீபம்’ என்று அழைக்கின்றனர்.

விஷ்ணு தீபம்: 3வது நாள் ரோகிணி நட்சத்திரத்தில் வைணவர்கள் தீபம் ஏற்றி வழிபடுகின்றனர். இதை விஷ்ணு தீபம் என அழைப்பர். இது, விஷ்ணு ஆலயங்களில் கொண்டாடப்படுகிறது.

நாட்டுக் கார்த்திகை: 4வது நாள் மிருகசீரிட நட்சத்திரத்தில் கொண்டாடப்படுவது நாட்டுக் கார்த்திகையாகும். பெண்ணையும் மருமகனையும் வீட்டுக்கு அழைத்து வந்து சிறப்புகள் செய்து விருந்து வைப்பர். இந்நாளில் குலதெய்வங்கள் வீட்டுக்கு வந்து அருள்புரிவதாக நம்பிக்கை.

தோட்டக் கார்த்திகை: 5ம் நாள் திருவாதிரை தினத்தில் அனுஷ்டிக்கப்படுவது, தோட்டக் கார்த்திகையாகும். வயல்கள், தோட்டங்கள், கிணற்றடிகளில் தீபங்களை ஏற்றி வழிபடுகின்றனர். இது, கிராமங்களில் உள்ள பலவகை தெய்வங்களுக்கான வழிபாடாகும்.

கார்த்திகை சோமவாரம்

சிவபெருமானைக் குறித்து நோற்கப்படும் விரதங்களுள் சோமவார விரதமும் ஒன்று. சந்திரனுக்குரிய நாளான திங்கட் கிழமையில் இது கடைப்பிடிக்கப்படுகிறது.

க்ஷயரோகத்தில் துன்புற்று அழியும்படி சபிக்கப்பட்ட சந்திரன், இந்த விரதத்தைக் கடைப்பிடித்து மேன்மை பெற்றான். அவனுக்குச் சிவபெருமான் அருள்புரிந்ததுடன், அவனுடைய ஒரு கலையைத் தனது முடிமேல் சூடிக்கொண்டு சந்திரசேகரர் என்ற பெயரையும் பெற்றார். சந்திரனின் நல்வாழ்வுக்காக அவனுடைய மனைவி ரோகிணி அவனுடன் சேர்ந்து இந்த விரதத்தைக் கடைப்பிடித்தாள். அன்று முதல், பெண்கள் சௌபாக்கியத்துடன் திகழவும், கணவனுக்கு மேன்மைகள் உண்டாகவும், நோய்நொடிகள் தாக்காதிருக்கவும் இந்த விரதத்தைக் கடைப்பிடிக்கின்றனர்.

சோமவார விரதம் ஆண்டு முழுவதும் கடைப்பிடிக்க வேண்டியதாகும். என்றாலும், கார்த்திகை மாதத்துச் சோமவாரங்கள் (திங்கட்கிழமைகள்) தனிச் சிறப்பு பெறுகின்றன.

இந்த நாட்களில் சிவாலயங்களில் சங்காபிஷேகம் நடைபெறும். சந்திரசேகரர் பவனி விழா நடைபெறும். 108 அல்லது 1008 சங்குகளில் நீரை நிரப்பி, யாகசாலைகளில் வைத்து, வேள்வி செய்து, அந்நீரால் சிவபெருமானுக்குத் திருமுழுக்காட்டுகின்றனர்.

கார்த்திகை சோமவார தினங்களில் இந்த வைபவத்தைத் தரிசிப்பதுடன், சிவாலயங்களில் அருளும் ஸ்ரீசந்திரசேகர மூர்த்திக்கு வெண்மலர்கள் சூட்டி, வெண்பட்டு அணிவித்து வழிபட்டால், ஆயுள் விருத்தியடைவதுடன் மன அமைதி கிட்டும், வம்சம் தழைக்கும்.

அறியாமைக்கு இடம் கொடுத்தால்.

அறிவுடையோர் அகங்காரம் அடைவ தில்லை; கிணற்றுத் தவளையைப் போல் உலக விசாரங்களில் தெளிந்த அறிவு இல்லாத அறியாமை கொண்டோரையே, அகங்காரம் பற்றுகிறது; இந்த அகங்காரம், அறிவுக்கு சத்ரு என்பர் ஆன்மிக பெரியோர். இத்தகைய அறியாமையின் வசப்பட்டு, படைக்கும் கடவுளான பிரம்ம தேவன், அகங்காரத்தில் சில நிமிடங்கள் மூழ்கியதால், முருகப் பெருமானிடம் குட்டுப் பட்டக் கதை இது:
ஒரு சமயம், நாரதர் யாகம் செய்து கொண்டிருந்தார். அப்போது மந்திரங்களை உச்சரிப்பதில் ஏற்பட்ட பிழையின் காரணமாக, யாக குண்டத்திலிருந்து, ஒரு பெரிய ஆடு வந்தது. பிரமாண்டமாக எழுந்த அந்த ஆடு, ஒரு சிலிர்ப்பு சிலிர்த்து, தலையை ஆட்டியதும், அதன் கொம்புகளையும், சிவப்பேறியிருந்த கண்களையும் பார்த்து, அங்கிருந்தவர்கள் ஓட்டம் பிடித்தனர்.
அவர்களை துரத்திக் கொண்டு ஓடிய ஆடு, அகப்பட்டவர்களை எல்லாம் கொம்புகளால் குத்தியது. இப்படி ஊரையே சின்னா பின்னாப் படுத்திய ஆடு, கடைசியில் பிரம்மதேவரிடம் போய் நின்றது. இந்நிலையில், தேவர்கள் அனைவரும், முருகப்பெருமானை வணங்கி, ‘ஆறுமுக பெருமானே… நாரதர் நடத்திய யாகத்திலிருந்து வெளிப்பட்ட ஆடு ஒன்று, ஆக்ரோஷத்தோடு எங்களை கொல்ல வருகிறது; அதனிடமிருந்து எங்களை காப்பாற்ற வேண்டும்…’ என, வேண்டினர்.
உடனே, வீரபாகுவை அழைத்த முருகப்பெருமான், ‘தம்பி… நீ போய் அந்த ஆட்டை இழுத்து வா…’ என்றார். பிரம்மதேவர் சபையில் மிரட்டிக் கொண்டிருந்த ஆட்டை, கொம்பை பிடித்து இழுத்து வந்தார் வீரபாகு. தேவர்கள் எல்லாம் மகிழ்ச்சியோடு, முருகப் பெருமானை துதித்தனர். ஆடு, அறியாமையின் மொத்த உருவம் என்று ஞான நுால்கள் குறிப்பிடுகின்றன. அந்த ஆடு, அறியாமையால் சற்று நேரம் பிரம்ம தேவரின் சபையில் நின்றதன் விளைவாக, பிரம்ம தேவரும் அறியாமை வசப்பட்டு, அகங்காரத்தில் மூழ்கினார். அதன்பின், ஆறுமுகப் பெருமானால் நான்கு தலைகளிலும் குட்டு வைக்கப்பட்டு தண்டிக்கப்பட்டார்.
இந்த ஸ்கந்த புராண நிகழ்ச்சியை விளக்கி, பிரம்ம தேவர் அகங்கார வசப்பட்டு தண்டனை பெற்றதாக தன் நுாலில் குறிப்பிட்டுள்ளார் வியாசர். அதனால், அறியாமைக்கு இடம் கொடுத்து அகங்காரத்தால், அழிவைத் தேடிக் கொள்ளாதீர்!

வினைகள் தீர்க்கும் வேல்மாறல் பாராயணம்

வேலுண்டு வினையில்லை!

வேல் வினைகளை வேரறுக்க வல்லது. ‘வேலுண்டு வினையில்லை” என்பது அருளாளர் வாக்கு. ‘அச்சம் அகற்றும் அயில் வேல்’ எனச் சிறப்பிக்கிறார் குமரகுருபரர். ‘வினை ஓட விடும் கதிர்வேல் மறவேன்’ என்று கந்தரநுபூதியும், ‘வினை எறியும் வேல்’ என்று திருப்புகழும் போற்றுகின்றன.

ஆக, வேலாயுதத்தைப் போற்றி வணங்க நம் வினைகள் யாவும் நீங்கும். ‘வேலின்றி கந்தனைப் பூஜை செய்தால் பயன் வீண்படுமே… (வேல் அலங்காரம்)’, ‘வேல் வடிவாம் தெய்வமே’, ‘வேல் தெய்வமே’ ‘அயில் தெய்வமே’ என்றெல்லாம் குறிப்பிடுவதால் வேலனே வேலாகும்; வேலே வேலனாவான் என்பது புலனாகும். வேல் வழிபாடே திருவருளை எளிதில் பெறச் செய்யும்.

வேலுக்கு உகந்த வழிபாடுகளில் ஒன்று வேல்மாறல் பாராயணம்.

அருணகிரிநாத சுவாமிகள் அருளிச் செய்துள்ள திருவகுப்புகளுள் ‘மணி, மந்திரம், ஔஷதம்’ என்று பெரியோர்கள் குறிப்பிடும் மூன்று வகுப்புகள் முதன்மையானவை. அவை: சீர்பாத வகுப்பு  – மணி வகுப்பு 2. தேவேந்திர சங்க வகுப்பு -  மந்திர வகுப்பு, 3. வேல் வகுப்பு -  ஔஷத (மருந்து) வகுப்பு.

இவற்றுள் உடல் நோய், மன நோய், உயிர் நோய் ஆகிய மூவகைப் பிணிகளுக்கும் உற்ற மருந்தாகி, அவற்றை உடனே தீர்த்தருளவல்ல ஆற்றல் படைத்தது ‘வேல் வகுப்பு’ என்று வள்ளி மலை ஸ்ரீசச்சிதானந்த சுவாமிகள் குறிப்பிடுவார்.

வேல் வகுப்பின் பதினாறு அடிகளை மேலும் கீழுமாகவும், முன்னும் பின்னுமாகவும் ஏறி இறங்கி வருவது போல் மாறி மாறி வர அமைத்து, அதனை நான்கு மடங்காக (16×4 = 64) அறுபத்து நான்கு அடிகளாக அமைய வைத்து, அந்த பாராயண முறையை ‘வேல்மாறல்’ என்று தொகுத்து அளித்தவர் வள்ளிமலை ஸ்ரீசச்சிதானந்த சுவாமிகள் ஆவார்.

இந்த பாராயண முறை அமைப்பை அறியுமுன் வேல்வகுப்பு பாடலைக் காண்பது அவசியம்.

வேல் வகுப்பு

Continue reading →

செய்த பாவம் நீங்க…

இரவு – பகலை போல இவ்வுலகம், நல்லவர் மற்றும் தீயவர்களால் பல்வேறு ஆக்கம், அழிவுகளை சந்தித்து வருகிறது. ‘தர்ம நெறியின் வழி நடப்பவனின், சாத்வீக வாழ்க்கையின் இருப்பே, உலக இயக்கத்தை ஒழுங்குபடுத்துகிறது…’ என்பர் ஆன்மிக பெரியோர். அதனால் தான், ‘நல்லார் ஒருவர் உளரேல், அவர் பொருட்டு எல்லாருக்கும் பெய்யும் மழை’ என்று நல்லோரின் இருப்பை, மூதுரையும் சிறப்பிக்கிறது.
இத்தகைய சிறப்புக்குரியவர் தான், யது வம்சத்தை சேர்ந்த வ்ருஷ்ணி என்பவரின் மகன் ச்வபல்கர். மனதாலும் பிற உயிருக்கு கெடுதல் நினைக்காத உத்தமர். அவருடைய சாத்வீகமான தர்ம வாழ்க்கையின் காரணமாக, ச்வபல்கர் எந்த ஊருக்கு போனாலும், அங்கு மழை பெய்யும்; பசி, பஞ்சம் இருக்காது.
ஒரு சமயம், காசியில் மூன்று ஆண்டுகளாக மழை பெய்யவில்லை. இதனால், நாட்டில் பசியும், பஞ்சமும் ஏற்பட்டது.
அரண்மனை பொக்கிஷங்களை எல்லாம் எடுத்து கொடுத்தார் காசி மன்னர். ஆனாலும், அவரால், பசி, பஞ்சத்தை தீர்க்க முடியவில்லை.
கடைசியில் மன்னர், ச்வபல்கரைப் பற்றி கேள்விப்பட்டு, அவரை, தன் நாட்டிற்கு வரவழைத்தார். ச்வபல்கர் காசியில் காலடி வைத்ததும், மழை கொட்டித் தீர்த்தது; பசியும், பஞ்சமும் போன இடம் தெரியவில்லை.
ச்வபல்கர் செய்த பேருபகாரத்திற்கு பதிலாக, காசி மன்னர், தன் மகள் காந்தினீயை, ச்வபல்கருக்கு திருமணம் செய்து கொடுத்தார்.
காந்தினீயும் சாதாரணமானவள் அல்ல; அவள், தன் தாயின் வயிற்றில் இருந்த போது, பல ஆண்டுகள் வரை வயிற்றில் இருந்து வெளியே வராமல் இருந்தாள்.
இதனால், காசி மன்னர் கவலையுடன், தன் மனைவியை நோக்கி, ‘உன் வயிற்றில் இருப்பது சேயா, பேயா…. ஏன் பிறக்க மாட்டேன் என்கிறது?’ எனக் கேட்டார். அதற்கு வயிற்றில் இருந்த பெண் குழந்தை, ‘அப்பா… நான் பேயல்ல; குழந்தை தான். நான் சொல்வது போல நீங்கள் செய்வதாக வாக்குறுதி தந்தால், இப்போதே பிறப்பேன்…’ என்று பதில் கூறியது.
மன்னரும், ‘சரி என்ன வாக்குறுதி வேண்டும்…’ என்று கேட்டார். ‘தினந்தோறும் கோ (பசு) தானம் செய்ய வேண்டும்…’ என்றாள் காந்தினீ. காசி மன்னரும் அப்படியே வாக்கு கொடுத்து, அதன்படி செய்தார்.
அப்படிப்பட்ட காந்தினீக்கு தான், மிகவும் நல்லவரான ச்வபல்கர் கணவராக வந்து வாய்த்தார். அந்த உத்தம தம்பதிக்கு பிறந்தவர் தான் கிருஷ்ண பக்தர்களிலேயே தலை சிறந்தவரான அக்ரூரர். இக்கதையில் வருபவர்களை போல நம்மால் நடக்க முடிகிறதோ இல்லையோ, ‘இத்தகைய உத்தமர்களை நினைத்துக் கொண்டிருந்தாலே, நாம் செய்த பாவங்கள் எல்லாம் நீங்கி விடும்…’ என்று காஞ்சி ஸ்ரீ மகாஸ்வாமிகள் சொன்னதைப் போல் உத்தமர்களை நினைப்போம்… பாவங்களை நீக்குவோம்!

மனப்பயணம்!

நவ.,17- ஐயப்ப பக்தர்கள் மாலை அணிதல்


எது அடங்கினாலும், மனம் மட்டும் அடங்க மறுக்கிறது; மனம் அடங்க மறுப்பதால், நம் மன அகங்காரங்கள் எல்லாம் ஆட்டம் போடத் துவங்கி விடுகிறது. அதனால்தான் மனதை அடக்குபவனே, ஆன்மிக வாழ்வுக்கு தகுதியானவன் என்று கூறுகின்றனர். இந்த மன அடக்கப் பயிற்சிக்கான பயணமே, சபரிமலை ஐயப்பன் கோவில் யாத்திரை.
ஆட்காட்டி விரலை, பெரு விரலுடன் சேர்த்து, மற்ற மூன்று விரல்களையும் உயரே தூக்கி சின்முத்திரை காட்டி அமர்ந்திருப்பார் ஐயப்பன். இந்த சின்முத்திரையின் தத்துவம் ஆணவம், (அகங்காரம்) கன்மம், (பாவ, புண்ணியங்களால் விளையும் பயன்கள்) மாயை (இந்த உலக வாழ்வு நிரந்தரம் என நினைக்கும் குணம்) என்ற மூன்றையும், தூக்கிய விரல்கள் குறிப்பிடுகின்றன. ஆட்காட்டி விரல் ஜீவாத்மா; அதாவது, நாம். பெருவிரல் கடவுள்; அது ஐயப்பன். ‘ஆணவம், கன்மம், மாயை என்ற மூன்றையும் விட்டு விட்டால், நீ என்னை அடையலாம்…’ என்பதே இந்த முத்திரை உணர்த்தும் தத்துவம்.
ஆனால், இது முடிகிறதா என்றால், இல்லை. மனிதனுக்கு, தான் என்ற ஆணவம், அவனது கஷ்ட காலத்தில் அடங்குகிறதே தவிர, அந்தக் கஷ்டம் நீங்கியதும் உடனே தலை தூக்கி விடுகிறது. பாவத்தால் மட்டுமே விளைவுகளை அனுபவிக்கிறோம் என்பதில்லை. புண்ணியம் செய்யும் போது, நம் மனதில் ஏற்படும், ‘நான் செய்கிறேன்’ என்ற ஆணவத்தாலும், சில பாவங்கள் நம்மை தொற்றிக் கொள்வது உண்டு.
அதனால், ‘நாம் தானம் செய்தோமே, பிறரிடம் கருணையுடன் நடந்து கொண்டோமே… இதனால், நமக்கு புண்ணியம் சேர்ந்திருக்குமே…’ என்றெல்லாம் எண்ணக்கூடாது. அந்த புண்ணியத்தின் பலனையும், யாரொருவன் கடவுளுக்கே சமர்ப்பணம் செய்கிறானோ அவனே இறைவனுடன் கலக்க முடியும்.
மகாபாரதத்தில் ஒரு காட்சியில், தர்மரிடம், யட்சன், ‘உலகத்திலேயே அதிசயமானது எது?’ என்று கேட்டான்.
அதற்கு, ‘ஒருவன் இறந்து போனதை பார்க்கும் இன்னொருவன், தானும் ஒருநாள் இறந்து போவோம் என்பதை நம்ப மறுப்பது தான்…’ என்று கூறினார் தர்மர். இது, உலக வாழ்வு நிலையென்று நினைக்கும் அறியாமை கொடுக்கும் மாயை.
நாம் சம்பாதித்த வீடு, வாசல், மனைவி, மக்கள், கணவன், பிற சொத்துக்கள் எதுவும் நிச்சயமில்லை; மரணம் மட்டுமே நிச்சயம். அப்படி யிருந்தும், மனிதன் ஆட்டம் போடுகிறான். இந்த உண்மைகளை புரிந்து கொள்ள வேண்டுமானால், மனதை அடக்கி தியானம் செய்ய வேண்டும். அந்த மன அடக்கப் பயிற்சியே சபரிமலை யாத்திரை. அதிகாலை எழுவது, குளிர்ந்த நீரில் நீராடுவது, பிரம்மச்சரியத்தை கடைபிடிப்பது, எளிய உணவுகளை உண்பது போன்ற பயிற்சிகள் மனதை அடக்குவதற்கான முதல் காரணி.
ஐயப்ப பக்தர்கள் சபரிமலை சென்று, திரும்பும் யாத்திரையை, ‘மடக்கு யாத்திரை’ என்பர். ‘மடக்கு’ என்றால், ஒடுக்குதல். சபரிமலை ஐயனிடம், நம் அகங்கார எண்ணங்களை ஒப்படைத்து, தன்னையே ஒடுக்கிக் கொண்டு திரும்ப வேண்டும். மீண்டும் ஆணவம் தலைதூக்க விடாமல் பார்த்துக் கொள்ள வேண்டும்.
இப்போது புரிந்து கொண்டீர்களா… சபரி மலைக்கு பயணப்பட வேண்டியது நம் உடல் அல்ல; மனம் என்பதை!

என் கடன் இறைப்பணி செய்து கிடப்பதே… எந்நாட்டவர்க்கும் இறைவா..!

லையே சிவம், சிவமே மலை என எல்லோரும் போற்றிக் கொண்டாடுகிற பூமி, திருவண்ணாமலை. நினைத்தாலே முக்தி தரும் அற்புதத் திருத்தலம் இது. மலையில் ஏற்றுகிற திருக்கார்த்திகை தீபத்தைத் தரிசிப்பது எத்தனை புண்ணியமோ, அத்தனை புண்ணியம் தருவது கிரிவலம் வந்து பிரார்த்திப்பது!

லட்சக்கணக்கான பக்தர்கள் செல்லும் கிரிவலப்பாதை சீராக இருந்தாலும், அதையொட்டியுள்ள பகுதிகள் கழிவுகளாகவும் குப்பைகளாகவும் கிடப்பதை, தொடர்ந்து கிரிவலம் செல்வோர் கவனித்திருப்பார்கள். தண்ணீர் பாட்டில்கள், பிளாஸ்டிக் கவர் என குப்பைக்கூளங்களால் நிறைந்து காணப்படுகிறது மலையடிவாரப் பகுதி. அதையெல்லாம் அகற்றி, மலையையும் மலைப் பகுதியையும் சுத்தம் செய்வதற்காகவே அங்கு ஓர் ஆஸ்ரமம் இயங்கி வருகிறது என்றால், வியப்பாக இருக்கிறது அல்லவா?

Continue reading →

Follow

Get every new post delivered to your Inbox.

Join 3,099 other followers