Category Archives: ஆன்மீகம்

முன்னோர் அருள் கிடைக்க!

ஜூலை 26 – ஆடி அமாவாசை
சூரியனுடைய ஒளிக்கிரகணங்கள் ஒவ்வொன்றுக்கும், தனித்தனி பெயர் உண்டு. இதில், ‘அமா’ என்ற பெயர் கொண்ட கிரகணத்தில், சந்திரன் வந்து தங்கும் காலத்தையே, அமாவாசை என்பர்.
மாதம்தோறும் அமாவாசை வந்தாலும், அவற்றில் தை மற்றும் ஆடி அமாவாசைகள் தான் உயர்ந்தவை. ஆடி முதல் மார்கழி வரை, தேவர்களின் உறக்க காலமாகக் கருதப்படுகின்றது. இச்சமயத்தில், நம் முன்னோர்கள் பிதுர்லோகத்தில் இருந்து நம்மைப் பாதுகாக்க பூமிக்கு வருகின்றனர். நாம் அவர்களுக்கு தர்ப்பணம், சிரார்த்தம் செய்து, திருப்திப்படுத்த வேண்டும்.
இதில், நம்மில் சிலருக்கு ஒரு சந்தேகம் எழுகிறது. நம் முன்னோர்களில் பலர் பிறப்பற்ற நிலையடைந்து, கைலாயத்திலோ, வைகுண்டத்திலோ வசிக்கலாம். அப்படியிருக்க அவர்களுக்கு பசி தாகமே இருக்காது. இந்நிலையில், நாம் அவர்களுக்கு வீட்டில் படையல் மற்றும் பிண்டம் கரைத்து, அவர்களுக்கு தர்ப்பணம் செய்ய வேண்டுமா என்று!
இந்த சந்தேகம் நமக்கு மட்டுமல்ல, ராமாயண காலத்தில் ஜாபாலி என்ற முனிவருக்கே ஏற்பட்டுள்ளது. அவர் தன் சந்தேகத்தை, ராமனிடம் கேட்டார்…
‘ராமா… மறைந்த பெற்றோருக்கு, இங்கே கொடுக்கிற பிண்டப் பிரதானம் அங்கே போய்ச் சேர்கிறதாம்… இதெல்லாம் நம்பும்படியாகவா இருக்கிறது? அதை இங்கிருந்து அங்கு கொண்டு போய் சேர்ப்பது யார்?’ என்று, ஏளனமாக கேட்க, ராமனுக்கு கடுமையான கோபம் வந்து விட்டது.
ராமர், தன் வாழ்வில் எதற்குமே கோபப்பட்டதில்லை. தன் மனைவியைக் கடத்திய ராவணன் மீது கூட, அவர் அந்தளவு கோபமடையவில்லை என்பது, ‘இன்று போய் நாளை வா’ என, அவனுக்கு கருணை காட்டியதிலிருந்து புரிகிறது. ஆனால், ஜாபாலி இவ்வாறு கேட்டதும், அவருக்கு கோபம் வந்து, ‘மகா தபஸ்வியான நீர் இப்படி கேட்கலாமா? முன்னோருக்கு கொடுக்கப்படும் தர்ப்பணம், பித்ரு தேவதைகளைப் போய் சேரும் என்பதை, வேதங்களே ஒப்புக்கொள்கின்றன. வேதமே நமக்கு பிரமாணம்; அதுவே சத்தியம். வேதம் சொல்வதில் உமக்கு நம்பிக்கை இல்லாமல் போய் விட்டதா?’ என்று, கேட்டார்.
ஆக, ராமபிரானாலேயே வலியுறுத்தப்பட்டது பிதுர் கடன் செய்வது. அமாவாசையன்று பிதுர்தேவதைகள் மூலம், நாம் அன்புடனும், பக்தியுடனும், நம்பிக்கையுடனும் அளிக்கும் பிண்டம், நம் முன்னோர்களை போய்ச் சேர்கிறது. இவ்வாறு உணவு பெறும் நம் முன்னோர், ‘நாம் நல்ல பிள்ளையைப் பெற்றோம்; நம் வம்சத்தவன் வேதங்களும், சாஸ்திரங்களும் சொல்வதைக் கேட்டு, தர்மத்தைக் கடைபிடிக்கிறான்’ என, நம்மை வாழ்த்துவர்.
அந்த வாழ்த்து, நம் குலத்தை, வாழையடி வாழையாகத் தழைக்கச் செய்யும். நமக்கு ஆபத்து வரும் காலத்தில், அரண்போல் நின்று காப்பாற்றும். இவ்வுலக வாழ்வுக்கு வேண்டிய செல்வத்தைத் தரும்.
அது மட்டுமல்ல… பிதுர் தேவதைகளை ஆராதித்தால், விஷ்ணுவையே ஆராதிப்பதற்கு சமம் என்ற கருத்தும் உண்டு. இதனால், அந்த லட்சுமி நாராயணனின் திவ்ய அருள் நமக்கு பூரணமாக கிடைக்கும்.
ஆடி அமாவாசையன்று, புண்ணிய தீர்த்தங்களில் நீராடி, முன்னோருக்கு தர்ப்பணம் கொடுத்து, அவர்கள் ஆசியைப் பெறுங்கள்.

பாடல் சொல்லும் பாடம்! யார் பைத்தியம்?!

பைத்தியம் என்று அடுத்தவரை கேலி செய்வதில் நமக்கெல்லாம் கொஞ்சம் சந்தோஷம்தான். ஆனால், நம்மை யாராவது பைத்தியம் என்று சொல்லிவிட்டால், உச்சந்தலை முதல்  உள்ளங்கால் வரை ‘சுர்’ரென்று கோபம் பரவுகிறது.

ஒப்புக்கொள்கிறோமோ இல்லையோ… நாம் எல்லோருமே ஒவ்வொரு விதத்தில் பைத்தியங்களே! சிலர் ரேஸ் பைத்தியம், சிலர் பணப் பைத்தியம், சிலர் புத்தகப் பைத்தியம், சிலர் சினிமா பைத்தியம், பலர் மெகா சீரியல் பைத்தியம் என ஒவ்வொருவருக்கும் ஒவ்வொரு பைத்தியம்!

அதை உணராமல், அடுத்தவரை ‘பைத்தியம்’ என்று கேலி செய்கிறோம். அவர்கள் கோபப்படாமல் என்ன செய்வார்கள்? எல்லோரும் சிவபெருமானைப் போன்று அந்த கேலியைப் பொருட்படுத்தாமல் இருப்பார்களா, என்ன?

சுந்தரர், ‘நீர் என்ன, பித்தனா?’ என்று பலர் முன்னிலையில் இகழ்ந்தும், சிவபெருமான் கோபம் கொள்ளவில்லை; மாறாக அருள்புரிந்தார். சேக்கிழாரின் பெரிய புராணம், உபமன்யு பக்த விலாசம், அகஸ்தியரின் சிவபக்த விலாஸம் ஆகிய நூல்கள் இந்தத் தகவலை விரிவாகப் பேசுகின்றன.

இங்கே பாருங்கள்… ஒருவர், ‘உன்னைப் போலப் பைத்தியக்காரன் இல்லை’ என்கிறார். யாரைச் சொல்கிறார் என்பதைக் கடைசியில் பார்ப்போம். முதலில், பைத்தியம் என்று இகழ்வதற்கான காரணங்களாக அவர் சொல்லும் பட்டியலைப் பார்க்கலாம்

‘சற்றாகிலும் தன்னைத் தானறியாய…’

நம்மைப் பற்றி நமக்கே கொஞ்சமாவது தெரியவேண்டும். தெரியாதபட்சத்தில் பிரச்னைதான். நம்மைப் பற்றி நமக்கே தெரியவில்லை எனும்போது, அடுத்தவரிடம் கோபித்துக் கொள்வதில் என்ன பயன்?

கல்யாணம் ஆகி 30 வருடங்கள் கடந்த பின்பு, ஒருவர் ஏதோ கோபத்தில் தன் மனைவியிடம், ”ஏய்… நான் யார் தெரியுமா? நான் யார் தெரியுமா?” என்று தாம்தூமெனக் குதித்தார். அவர் மனைவியோ கொஞ்சமும் அலட்டிக் கொள்ளாமல், ”அட, சும்மா இருங்க. நீங்க யாருன்னு தெரிஞ்சிருந்தா, உங்களுக்கு நான் ஏன் கழுத்தை நீட்டியிருக்கப்போறேன்?” என்றாளாம்.

நாம் யார் என்பதை அடுத்தவரிடம் கேட்டுத் தெரிந்துகொள்ள  வேண்டியிருக் கிறது. பதவியில், பணத்தில், நடிப்பில், உற்றார்- உறவினர் பெருமையில்… இப்படி, நம்மை நாம் வெளியில் தேடிக்கொண்டும், வெளிப்படுத்திக்கொண்டும் இருக்கிறோமே தவிர, நம்மைப் பற்றிய உண்மை நமக்குத் தெரியவில்லை. ரமண மஹரிஷியின் உபதேசமே, ‘நான் யார்?’ என்பதை அறிவதுதானே?

‘இதெல்லாம் கேட்பதற்கு நன்றாகத்தான் இருக்கிறது. ஆனால், நடக்கக்கூடிய காரியமா?’ என்று நீங்கள் கேட்கலாம். அடுத்த வரியில் இருக்கிறது பதில்.

‘தனை ஆய்ந்தவரை உற்றாகிலும்
உரைக்கப் பொருந்தாய்…’

‘நான் யார்?’ என்பதை, நம்மால் அறிய முடியாவிட்டாலும் பரவாயில்லை; தன்னை உணர்ந்த தத்துவ ஞானிகளான ரமண மஹரிஷியைப் போன்றவர்களிடம் போய், அவர்களின் அனுபவ பூர்வமான உபதேச மொழிகளைக் கேட்டு, அதன்படி நடக்கலாம்; நடக்க வேண்டும். ஆனால், நாம் அதையும் செய்ய மாட்டோம். கேட்டால்… ”அவங்க எல்லாம் ஆளுக்கொருவிதமா சொல்லியிருக்காங்க. அதுல, நா எதை எடுத்துக்கறது?” என்று கேள்வி கேட்போம் – ஏதோ சகலமானதையும் நாம் கசடறக் கற்றறிந்ததுபோல்!

அதற்கும் பதில், அடுத்த வரியில் வருகிறது.

‘உனக்கான நிலை பற்றாய்…’

அனுபவசாலிகளான மகான்கள் எவ்வளவு சொல்லியிருந்தால் என்ன? அவற்றில் நமக்கு எது பொருந்துமோ அதை ஏற்கலாமே!

கடைகளில் எவ்வளவு சோப்புகள் விற்றாலும், நமக்கு எது சரிப்பட்டு வருமோ, நம் கையில் உள்ள காசுக்குத் தகுந்தது எதுவோ, அதற்கேற்ப பார்த்து வாங்குகிறோம் இல்லையா… அதுபோல, மகான்கள் நம் நிலையறிந்து, தகுதி அறிந்து உபதேசம் செய்வார்கள்; தீட்சையும் அளிப்பார்கள்; நம்மை நமக்கு உணர்த்துவார்கள்; நமக்கானதை நாம்தானே தேடிப் பற்றிக்கொள்ள வேண்டும்.

அப்படிச் செய்கிறோமா? இல்லையே!

‘உனக்கான நிலை பற்றாய்’ எனும் இவ்வரி களுக்கு வேறொரு பொருளும் உண்டு. அதாவது, ஆத்ம சந்தோஷம் என்பதுதான் நமக்கான நிலை. அதை உணராமல், தெரிந்துகொள்ளாமல், மிகவும் கீழான நிலைக்கு இறங்கி வந்துவிட்டோம். துயரக் குவியலில் சிக்கி, மூச்சுவிட முடியாமல் முக்கி முனகிக்கொண்டு இருக்கிறோம்.

உதாரணமாக… சமையற்கட்டில், கைப்பிடித் துணி ஆரம்பத்தில் தூய்மையாக இருக்கும். நாளாக நாளாக கொஞ்சம் கொஞ்சமாக அழுக்கு சேர்ந்து, கடைசியில் அதைத் துவைத்துச் சுத்தமே செய்யமுடியாத அளவுக்கு மகா அழுக்காகிவிடுமல்லவா? அது போல, நமது உண்மையான, நிலையான, சந்தோஷமான தன்மையை இழந்து, கண்ட குப்பைகளையும் அள்ளி அள்ளி மேலே போட்டுக்கொண்டிருக் கிறோம். நமது உண்மையான தன்மை பற்றிய நினைப்பே நமக்கு இருப்பதில்லை.

”ஆமாம்! அப்படித்தான். என்ன செய்வது?” என்னும் இயலாமைக் கேள்வி எழுகிறதா?

‘குருவைப் பணியாய்’ என்று தொடர்கிறது பாடல். இதுவரை பார்த்தவற்றில், நாம் தோற்றுப் போனாலும் சரி, அல்லது செயல்படுத்த முடியாவிட்டாலும் சரி… இதை மட்டுமாவது செயல்படுத்த வேண்டும். இதில் நாம் தோற்றுப் போக மாட்டோம். ‘குருவருள் இன்றேல் திருவருள் இல்லை’, ‘குருவில்லா வித்தை பாழ்’ என்றெல்லாம் தமிழ் வாக்குகள் அறிவுறுத்துகின்றன. அதையே, ‘குருவைப் பணியாய்’- குருவைப் பணிய மாட்டேன் என்கிறாய் என்று குட்டுகிறது இந்தப் பாடல்.

குருவுக்கு அப்படியென்ன முக்கியத்துவம்? பல காலம் முயன்று அடைய வேண்டிய ஞான உண்மையை குரு அளித்துவிடுவாரா?

அளிப்பார்; கண்டிப்பாக அளிப்பார். கோடீஸ்வரர் ஒருவர் தனது சொத்துக் களை எல்லாம் அடுத்தவருக்கு எழுதி வைப்பதன் மூலம் அவரைச் செல்வந்தராக ஆக்குகிறார் அல்லவா? அதுபோல, குருநாதர் தன்னிடம் உள்ள ஞானச் செல்வத்தை நமக்குத் தந்துவிடுவார். ஆனால், அப்படிப்பட்ட குருநாதரைக்கூட நாம் வணங்கவும் மாட்டேன் என்கிறோம்.

இவ்வளவு விரிவாகச் சொல்லிக் கொண்டு வந்த பாடல், நாம் செய்ய வேண்டியதைச் செய்யாமல் இருப்பதைப் பட்டியல் போட்ட பாடல், மாறாக நாம் என்ன செய்துகொண்டிருக்கிறோம் என்பதையும் விளக்குகிறது.

‘பரத்தையர் பாலிற்சென்று
என் பெற்றாய்?’

எவ்வளவோ ஜீவராசிகள் இருக்கும் போது, மனிதனாகப் பிறந்திருக்கிறோமே… இது சாதாரணமானதா? மனிதன் தனது மேன்மையை உணராமல், விலைமாதர் மோகத்தில் அலைவதில் என்ன பயன் என்று கேட்கிறது இந்த வரி.

மேலும், இதில் இடம்பெற்றிருக்கும் ‘பரத்தையர்’ என்ற சொல்லுக்கு, ‘விலைமாது’ என்பது மட்டும் பொருளல்ல; ‘வெளி சுகங்கள்’ என்றும் பொருள் உண்டு. வெளியே சுகங்களைத் தேடும் மனிதன், உள்ளே பார்க்க மாட்டேன் என்கிறானே, ஆத்ம சந்தோஷத்தை அனுபவிக்க மாட்டேன் என்கிறானே என்று மனிதர்கள்மீது பச்சாதாபப்படுகிறார் பாடலாசிரியர்.

இவ்வளவு தூரம் நீள நெடுகச் சொல்லிக் கொண்டு வந்த பாடலாசிரியர், இதை வேறு யாருக்கோ சொல்லவில்லை. சொன்னாலும், காது கொடுத்துக் கேட்பார்களா என்ன?

‘வந்துட்டாருய்யா உபதேசம் பண்ண! தலை வலியும் காய்ச்சலும் தனக்கு வந்தாத்தான் தெரியும்.

போவியா…’ என்பார்கள் அலட்சியமாக. எனவேதான் மகாகவி பாரதி ‘ஜாதிகள் இல்லையடி பாப்பா!’ என்று குழந்தைக்குச் சொன்னார்.

பெரியவர்கள் அடுத்தவர்களுக்குச் சொல்ல மாட்டார்கள். தங்கள் மனத்துக்கே சொல்லிக் கொள்வார்கள். அதன்படி, தலைசிறந்த மகா ஞானியான இப்பாடலாசிரியரும் தன் மனத்தை நோக்கியே சொல்லிக்கொள்கிறார்…

மடநெஞ்சே! உன்னைப் போல்
இல்லை பித்தனுமே

”அறியாமை நிறைந்த நெஞ்சே! உன்னைப் போலப் பைத்தியக் காரன் இல்லவே இல்லை” என்கிறார் பட்டினத்தார்.

ஆமாம்! இப்பாடலின் ஆசிரியர் பட்டினத்தார்தான். செல்வ வசதி ஏராளம் இருந்தும், அத்தனையையும் அரை நொடியில் வீசி எறிந்துவிட்டுப் போன பட்டினத்தார்தான், தனது அனுபவத்தைச் சொல்லிப் பாடம் நடத்துகிறார்.

சற்றாகிலும் தன்னைத் தான் அறியாய்
தனை ஆய்ந்தவரை
உற்றாகிலும் உரைக்கப் பொருந்தாய்
உனக்கான நிலை
பற்றாய் குருவைப் பணியாய்
பரத்தையர் பாலிற்சென்று என்
பெற்றாய் மடநெஞ்சமே! உன்னைப்
போலில்லை பித்தனுமே

இப்படிப்பட்ட பாடல்களை ஆத்மார்த்தமாகச் சொல்லிக் கொண்டி ருந்தால், நம்மை அறியாமலே நல்வழியில் பயணிப்போம்; நற்கதி அடைவோம்.

பொறுமையின் பெருமை!

‘பொறுத்தார் நாடாள்வர்; பொங்கியோர் காடாள்வர்’ என்பது, பெரியோர் வாக்கு. இதற்கு மிகப் பெரிய உதாரணமே, மகாபாரத சகோதரர்கள் தான்.
பாண்டவர்கள், பொறுமையை கடைபிடித்ததால், நாட்டை ஆள முடிந்தது. கவுரவர்களுக்கு பொறுமையும், விட்டுக் கொடுக்கும் தன்மையும் இல்லாததால், பாரதப் போரில் மடிந்தனர். அதனால் தான், சான்றோர், பொறுமையை, பூமா தேவிக்கு ஒப்பிட்டும், கோபத்தை, மனித குலத்திற்கு எதிரான சத்ரு என்றும் கூறினர். பொறுமையின் பெருமையை விளக்கும் இக்கதையை படியுங்கள்…
புத்தர் பெருமான், ஒருமுறை, காட்டெருமையாகப் பிறவி எடுத்திருந்தார். காட்டெருமையின் பலமோ அளவிட முடியாதது; அதைக்கண்டு, மற்ற மிருகங்கள் பயந்து நடுங்கும். அத்தகைய பலமிகுந்த காட்டெருமையாகப் பிறந்தும், புத்தர் காட்டில் வாழும் எந்த ஜீவராசியையும் பயமுறுத்தவில்லை; மிகவும் சாதுவாகவே இருந்தார்.
சாதுவாக இருந்தாலே, மற்றவர்கள் சீண்டிப் பார்ப்பது உலக நியதி தானே! அந்த தத்துவத்தின்படி, ஒரு குரங்கு, சாதுவாக இருந்த காட்டெருமையை சீண்டிக் கொண்டே இருந்தது. அது, காட்டெருமையின் முதுகில் ஏறி சவாரி செய்வதும், அதன் கொம்புகளைப் பிடித்து ஆட்டுவதும், வாலைப் பிடித்திழுப்பதும், கடிப்பதுமாக இம்சித்துக் கொண்டே இருந்தது.
இவ்வளவு செய்த போதும், காட்டெருமையாகப் பிறந்திருந்த புத்த பகவான், மிகவும் பொறுமையோடு இருந்தார்.
அவர் பொறுமையைக் கண்டு, தேவர்களுக்குப் பொறுக்க முடியவில்லை. அவர்கள் புத்தரிடம் வந்து, ‘சாந்தத்தின் மொத்த உருவமே… உங்களைப் படாதபாடுபடுத்தும் அக்குரங்கை தண்டிக்காமல், நீங்கள் அமைதியாக இருக்கிறீர்களே… அந்தக் குரங்கிடம் பயமா?’ என்று, கேட்டனர்.
அதற்கு, பகவான் புத்தர், ‘அந்தக் குரங்கைக் கண்டு, நான் ஏன் பயப்படப் போகிறேன்… நான் தலையைக் கொஞ்சம் ஆட்டினாலே போதும். அக்குரங்கின் வாழ்நாள் முடிந்து விடும். இருந்தும், அக்குரங்கின் குற்றத்தை பொறுத்துக் கொள்கிறேன். ஏன் என்றால், நம்மை விட பலசாலியாக இருப்பவர்கள் செய்யும் குற்றங்களை பொறுத்துப் போவதற்கு பெயர் பொறுமை இல்லை… நம்மை விட பலம் குறைந்தவர்கள் நமக்கு செய்யும் குற்றங்களைப் பொறுத்துக் கொள்வதற்கு பெயர் தான் பொறுமை. அதைத்தான் நான் செய்து கொண்டிருக்கிறேன்…’ என்றார்.
விநாடி நேரம் அவசரப்பட்டு பொறுமையை இழந்து, பின், வாழ்நாள் முழுவதும் அல்லல் படுகிறோம். பொறுமை, என்றுமே பெருமையைத் தான் தரும்; சிறுமையைத் தராது.

கொடுத்து வைத்தவர்கள்!

கொடுக்க கொடுக்க வளர்வது கல்வி மட்டுமல்ல, தானமும் தான். இறை வழிபாட்டோடு, தானம் கொடுப்பதையும் கடை பிடித்தால், நம் கர்ம வினைகளிலிருந்து மீண்டு, முக்தி பேற்றை அடையலாம் என்பதற்கு, மகாபலி சக்கரவர்த்தியின் கதையே சான்று.
மகாபலி முற்பிறப்பில், பெண் பித்து கொண்டவனாகவும், முன்கோபியாகவும், எல்லாவகையான கெட்ட நடத்தை கொண்டவனாகவும் இருந்தான். ஒரு நாள் அவன், கிண்ணத்தில் சந்தனத்தையும், வாசனை மிகுந்த மாலையையும் எடுத்துக் கொண்டு, விலை மாது வீட்டை நோக்கி, சென்று கொண்டிருந்தான்.
அப்போது, கல் தடுக்கிக் கீழே விழுந்தவன், அடிபட்டு, தெருவில் மயங்கிச் சரிந்தான். அவனை யாரும் கண்டு கொள்ளவில்லை. பின், சற்று நேரத்தில் மயக்கம் தெளிந்து எழுந்தவனுக்கு, விலைமாது மீது இருந்த மோகம் குறைந்து, தன் மீதே வெறுப்பு வந்தது. அந்நிலையில், அவன் பார்வையில், ஒரு சிவலிங்கம் தென்பட்டது. கையில் இருந்த சந்தனத்தை சிவலிங்கத்தின் மீது பூசி, மாலையைச் சார்த்திவிட்டு, வீடு திரும்பினான்.
காலகிரமத்தில் அவன் மரணமடைய, அவனை யமலோகத்தில் நிறுத்தினர் யமதூதர்கள்.
அவனின் பாவ, புண்ணிய கணக்கை பார்த்த சித்ரகுப்தன், ‘நீ செய்த பாவங்களுக்கு, அளவே கிடையாது; அத்துணை கொடும் பாவங்களை செய்துள்ளாய். ஆனால், சிவலிங்கத்திற்கு சந்தனம் பூசி, மாலை சாற்றிய ஒரே ஒரு புண்ணியம் மட்டும் உள்ளதால், அந்த புண்ணிய பலனாக, இந்திர பதவியில், மூன்று நாளிகை (72 நிமிடங்கள்) நேரம் இருக்கலாம்…’ என்றான்.
அதைக் கேட்டதும் அவன், ‘முதலில் புண்ணியப் பலனை அனுபவித்து விடுகிறேன்; அதன்பின், நரக தண்டனையை ஏற்றுக் கொள்கிறேன்…’ என்றான்.
அதனால், அவனை இந்திரப் பதவியில் அமர்த்தினர்.
கொடும்பாவியான அவன், தானம் கொடுப்பதன் மகிமையை உணர்ந்து விட்டதால், மனதை, இந்திர போகங்களை அனுபவிப்பதில் செலுத்தாமல், அந்தப் பதவியில் இருந்த சிறிது நேரத்தில், தான – தர்மங்கள் செய்யத் தீர்மானித்தான். உடனே, இந்திர லோகத்தில் இருக்கும் காமதேனு உச்சைசிரவஸ், ஐராவதம், சிந்தாமணி, கற்பக விருட்சம் என அனைத்தையும், முனிவர்களுக்குத் தானமாகக் கொடுத்து விட்டான்.
குறிப்பிட்ட மூன்று நாழிகை நேரம் முடிந்ததும், யமதர்மனின் முன் நின்று, ‘புண்ணியப் பலனை அனுபவித்து விட்டேன்; நரகத்தை அனுபவிக்க தயார்…’ என்றான்.
அதற்கு யமதர்மன், ‘இந்திரப் பதவியிலிருந்த போது, நீ செய்த தானத்தின் பலனாக, உனக்கு நரக வாசம் போய், ஏராளமான புண்ணியத்தை அடைந்து விட்டாய். அதனால், அப்புண்ணியத்தின் பலனாக, கொடைவள்ளலான விரோசனனின் மகனாக மகாபலியாகப் பிறப்பாய்…’ என்ற, வரத்தைக் கொடுத்து விட்டார்.
அதன்படியே, அவன் மகாபலியாக பிறக்க, அந்த மகாபலியிடம் தான், வாமனர் வந்து, மூன்று அடி மண் கேட்டார்.
தானத்தின் மகிமையை விளக்குவதற்காக சொல்லப்படும் கர்ண பரம்பரை கதை இது. தானம் கொடுப்பவர்கள், புண்ணியத்தை, கொடுத்து வைப்பவர்கள். அவ்வாறு கொடுத்து வைப்போருக்கு தான், வட்டியும் முதலுமாக எல்லாமே திரும்ப கிடைக்கும். அதனால், நாமும் இயன்றவரை, அடுத்தவர்களுக்கு கொடுத்து வைப்போம்.

பொன்னாக மாறிய புற்றுமண்! அம்மன் அற்புதங்கள்…

தேனி மாவட்டம், கம்பத்தில் இருந்து ஆங்கூர்பாளையம் செல்லும் வழியில் அழகுற அமைந்திருக்கிறது சாமுண்டிபுரம். கிராமத்தின் பெயருக்கு மட்டுமல்ல, அதன் சிறப்புக்கும் செழிப்புக்கும் காரணமாகத் திகழ்கிறாள், அங்கே கோயில் கொண்டிருக்கும் ஸ்ரீசாமுண்டி அம்மன்.

மண்ணும் பொன்னான அற்புதம்!

ஏறத்தாழ 1000 ஆண்டுகளுக்கு முன் நிகழ்ந்த சம்பவம் அது.  வளையப்ப செட்டியார் என்பவர், வளையல் வியாபாரத்துக்காகப் புறப்பட்டார். வழியில் புற்று ஒன்று தென்பட்டது. அதை அவர் கடக்கும் தருணத்தில், திடுமென புற்றுக்குள் இருந்து ஒரு கை நீண்டது. வளையப்பர் திடுக்கிட்டார். தொடர்ந்து ஒலித்த அசரீரி, ‘எனக்கும் வளையல் அணிவித்து விடு’ என்றது. அவ்வாறே செய்த வளையப்பரும், வளையல்களுக்குக் கூலி கேட்டார். ‘கீழேயிருந்து ஒரு பிடி மண்ணை எடுத்துக்கொள்’ என்றது அசரீரி. அதன்படியே வளையப்பர் ஒரு பிடி மண்ணை அள்ளியெடுக்க, அந்த மண் பொன்னாக மாறி மின்னியது!

இந்தத் தகவல் ஊருக்குள் பரவியது. புற்றின் சாந்நித்தியத்தை அறிந்து சிலிர்த்த மக்கள், அன்றிலிருந்து அந்தப் புற்றையே அம்மனாகக் கருதி, வழிபடத் துவங்கினார்களாம். பிற்காலத்தில் கி.பி. 1558-ல், திப்புசுல்தான் இந்தக் கோயிலைக் கட்டியதாகவும் சரித்திரத் தகவல் உண்டு.

வளைகாப்பு நாயகி!

ஸ்ரீசாமுண்டி, வளையல் பிரியை ஆயிற்றே! எனவே, வளையல் பிரார்த்தனையும் இங்கே பிரசித்தம். வீட்டில் வளைகாப்பு நடத்த முடியாத பெண்கள், கோயிலுக்கு வந்து அம்மனுக்கு வளையலும் பூமாலையும் வாங்கித் தருகிறார்கள். அவற்றை அம்மனுக்குச் சாற்றிய பிறகு, பிரார்த்தனை செய்யும் பெண்களுக்கே அம்மன் பிரசாதமாகத் திருப்பித் தருகிறார்கள். இது, வளைகாப்பு செய்வதற்குச் சமம் என்பது இப்பகுதி மக்களின் நம்பிக்கை.

பலிக்கும் பிரார்த்தனைகள்

அம்மனுக்கு மஞ்சள் கிழங்கு மற்றும் மஞ்சள் கயிறு மாலை அணிவித்து வழிபட்டு, 9 பேர் அல்லது 11 பேர் என்ற (ஒற்றைப்படை) எண்ணிக்கையிலான சுமங்கலிப் பெண்களுக்கு அந்த மஞ்சள் கயிற்றை வழங்கினால், தடைகள் நீங்கி கல்யாணம் கைகூடும். அதேபோன்று, கோயிலைச் சுற்றியுள்ள நிலங்களில் அறுவடைக்கு முதல் நாள், நிலத்தில் விளைந்த பயிரின் விளைச்சலை அம்மனுக்கு வைத்து வழிபட்ட பிறகே அறுவடையை ஆரம்பிக்கிறார்கள். இதனால் மகசூல் அதிகமாகும் என்பது நம்பிக்கை.

நினைத்தது நிறைவேறும்

ஆடி வெள்ளி- செவ்வாய்க் கிழமைகளில் அம்மனுக்கு நடைபெறும் விசேஷ வழிபாடுகள் மற்றும் அபிஷேக ஆராதனைகளில் கலந்துகொண்டு வழிபட, தொழிலில் விருத்தியும், இல்லத்தில் செழிப்பும் உண்டாகும். மேலும், ஆடி மாதத்தில், சாமுண்டி அம்மனை விளக்கேற்றி வழிபட்டால், நினைத்தது நிறைவேறும். ஆடி மாதம் அம்மனுக்கு கூழ் சமர்ப்பிப்பதும், அன்னதானம் செய்வதும் இங்கே விசேஷமாக நடைபெறுகிறது.

அம்மன் தெற்கு நோக்கி அருள்வது சிறப்பம்சம் என்கின்றனர். கணபதி, அக்னி பைரவர், கால பைரவர், ராக்காச்சி அம்மன் மற்றும் நாக கன்னியர்களையும் இங்கே தரிசிக்கலாம்.

அண்ணனுக்கு சீர்வரிசை!

கம்பம் நகரில் கோயில் கொண்டிருக்கும் ஸ்ரீகம்பராய பெருமாள், சாமுண்டி அம்மனுக்கு அண்ணன் முறையாம். ஆனி மாதம் பெருமாள் கோயிலில் திருவிழா துவங்கும். முதல் நாள் கொடியேற்றத்தன்று அண்ணனுக்கு சீர்செய்வதற்காக அங்கு எழுந்தருள்வாள் சாமுண்டி அம்மன்.

நிறைவு நாளன்று அண்ணனுக்குச் சீர் செய்யும் அம்மன் பதில் சீர் தரும்படி கேட்க, பெருமாள் கோயிலில் இருந்து சாமுண்டி அம்மனுக்கு பதில் சீர் தரப்படுகிறது. ஆனால் அது தனக்குப் போதாது என்று கோபித்துக் கொண்டு அம்மன் தனது ஆலயத்துக்கு திரும்புகிறாள்!

சகோதர- சகோதரி உறவின் உன்னதத்தையும் அவர்களுக்கு இடையேயான உரிமைகளின் சிறப்பையும்… தெய்வத்தை முன்னிலைப்படுத்தி விளக்கும் இந்த விழா- வைபவத்தை வாழ்வில் ஒருமுறையேனும் நாம் தரிசிக்கவேண்டும்.

நல்லவனாக இரு; நல்லதை செய்!

ஜூலை 14 – சிவானந்தர் முக்தி தினம்


ஒரு குழந்தை சிறுவயதில் பெற்றோரால் எப்படி வளர்க்கப்படுகிறதோ, அதைப் பொறுத்தே அதன் எதிர்கால வாழ்க்கை அமையும் என்பர். அவ்வாறு சிறுவயதிலேயே பழக்கப்படுத்தப்பட்ட நற்குணங்களால், வளர்ந்து வாலிபனான பின், கருணை உள்ளத்துடன், அன்பு, தொண்டு, தானம் செய்தல் என, தன்னை ஆன்மிக பணிகளில் ஈடுபடுத்திக் கொண்டவர், சுவாமி சிவானந்தர்.
திருநெல்வேலி மாவட்டம் பத்தமடையில், செப்., 8, 1887ல், சிவானந்தர் அவதரித்தார். தந்தை வெங்கு ஐயர்; தாய் பார்வதி அம்மையார். இவருக்கு பெற்றோர் வைத்த பெயர் குப்புசுவாமி. எட்டயபுரத்திலுள்ள ராஜா உயர் நிலைப்பள்ளியில் படித்த போது, பாரதியாரும், அவரும் நண்பர்கள் ஆயினர்.
குப்புசுவாமி சிறுவனாக இருந்த காலத்திலேயே மிகுந்த இரக்க குணத்துடன் விளங்கினார். அதுவே பிற்காலத்தில், அவரை ஜாதி, மத பேதமற்று, அனைத்து உயிர்களையும் நேசிக்கத் தூண்டியது.
குப்புசுவாமிக்கு நீச்சல் என்றால், மிகவும் பிரியம். சிறந்த வீரரும் கூட. அதிலும் கிணற்றுக்கு மேலிருந்து கிணற்றுக்குள் குதித்து, தண்ணீரில் நீண்ட நேரம் மூழ்கி எழுவார். மற்றவர்களை திகைக்க வைக்கும் சாகசங்களைச் செய்வார். ஆன்மிகத்திற்கு அடிப்படை தேவையே இத்தகைய தைரியமும், வைராக்கியமும் கலந்த உணர்வு தான்.
தஞ்சாவூர் மருத்துவக் கல்லூரியில், மருத்துவம் படித்த குப்புசுவாமி, பணிக்காக மலேசியா சென்றார். ஏராளமாக சம்பாதித்தாலும், அவர் மனம், துறவறத்தையே விரும்பியது. அதனால், அவர் இமயமலைக்கு சென்று தவமிருந்தார். அங்கிருந்த சுவாமி விஸ்வானந்தர், குப்புசுவாமி என்ற பெயரை, ‘சிவானந்தர்’ என்று மாற்றி, தீட்சை அளித்தார்.
‘மத அமைப்புகளின் பெயர் தான் மாறுபடுகிறதே தவிர, அவற்றின் நோக்கம் ஒன்றுதான். அது, மனித வாழ்வை தெய்வீக மயமாக்குவது…’ என்பார் சிவானந்தர். தன் கொள்கைக்கேற்ப, தன் ஸ்தாபனத்திற்கு, ‘தெய்வீக வாழ்க்கை சங்கம்’ என்று, பெயரிட்டார்.
‘மனிதன் கடவுளிடமிருந்து எல்லாவற்றையும் பெறுகிறான். ஆனால், அவரை மறந்து விடுகிறான். கடவுள் எல்லாவற்றையும் கொடுக்கிறார்; ஆனால், தன்னை மறந்தவர்களையும் மன்னித்து விடுகிறார்…’ என்று, கடவுளின் இயல்பைக் கூறும், சிவானந்தர், கட்டுப்பாடுடன், கூடிய மிக எளிய வாழ்க்கை வாழ்ந்தவர்.
தியானத்தை கடைபிடிக்கும் போது கூட, உணவில், உப்பு, சர்க்கரை, மிளகாய், புளி போன்றவற்றை கைவிட்டதாக, அவரது டைரி குறிப்பு கூறுகிறது. மேலும், காய்ந்த ரொட்டியை கங்கை நீரில் கரைத்துக் குடித்துள்ளார். பல சமயங்களில் இது மட்டுமே இவரது உணவாக அமைந்துள்ளது.
சிவானந்தர், 300 புத்தகங்கள் எழுதியுள்ளார். இவை எல்லாவற்றிலுமே, நல்லவனாக இரு; நல்லதையே செய்; என்பதே முக்கிய கருத்து. பல்வேறு பணிகளுக்கும் மத்தியில், இவ்வாறு ஏராளமான நூல்களை எழுதியது எப்படி சாத்தியமானது என்று கேட்போருக்கு, ‘ஒரு வேலைக்கு ஒரு மணி நேரம் என, ஒதுக்கிக் கொள்ள வேண்டும். இச்சமயத்தில் இன்ன வேலை என்று வகுத்து, அதைச் சரியாகச் செய்து விட்டால் போதும். ஆறே மாதத்தில் உங்கள் வேலைகள் அத்தனையும் எந்தளவு முன்னேறியுள்ளது என்பதை நீங்களே உணர்வீர்கள். முதலில் உங்கள் மனதில் சரியான திட்டமிடல் உருவாக வேண்டும்…’ என்பார்.
இவர், 1963, ஜூலை 14ல் முக்தியடைந்தார். சுவாமி சிவானந்தரின் மனஉறுதி, நமக்கும் ஏற்பட அவரது ஆசியை வேண்டுவோம்.

பிள்ளையார் வணக்கம் ஒரு பார்வை

 

பிள்ளையார் வணக்கம் ஒரு பார்வை

வானுலகும் மண்ணுலகும் வாழ மறைவாழ
பான்மை தரு செய்யதமிழ் பார்மிசை விளங்க
ஞானமத ஐந்துகர மூன்றுவிழி நால்வாய்
யானைமுகனைப் பரவி அஞ்சலி செய்விப்பாம்

பிள்ளையார் சுழி

நமது வழிபாடுகள் எல்லாவற்றிற்கும் முன் நிற்கும் தெய்வம் பிள்ளையார். பிள்ளையார் சுழியிலிருந்து கோலமிட்டு நடுவில் பிள்ளையார் பிடித்து வைப்பது வரை நம்மவர்களின் உயிரோடு கலந்த உறவாடும் தெய்வம் பிள்ளையார்.

‘வேழமுகத்து விநாயகனைத் தொழ வாழ்வு மிகுந்து வரும்’ என்பதும் ‘வெள்ளைக் கொம்பன் விநாயகனைத் தொழ துள்ளியோடும் தொடரும் வினைகளே’ என்பதும் நமது ஊர்களில் சாதராணமாக பழகி வரும் மொழிகள்..

பிள்ளையார்

எந்த ஒரு காரியம் செய்கிற போதும் பிள்ளையார் சுழி போடுவது, பிள்ளையாருக்கு தேங்காய் அர்ப்பணிப்பது என்று நமது காரியங்கள் பிள்ளையாருடன் ஒட்டிதாகவே நடைபெற்று வருகின்றன. இப்படியெல்லாம் இருக்கிற பிள்ளையார் பற்றிய தவறான கருத்துக்களும் கூட நம்மவர்களிடத்தில் பரவியிருக்கிறதை வேதனையோட பார்க்க வெண்டியிருக்கிறது. முக்கியமாக, மதமாற்றிகளின் கேலிக்கு உள்ளாகும் கடவுள்களில் பிள்ளையாரும் முக்கியமானவர். இப்படித் தான் அண்மையில் நண்பர் ஒருவர் கிறிஸ்துவர் ஒருவர் சொன்னார் என்று பிள்ளையார் பற்றிய சில கருத்துக்களைச் சொன்னார்.

அதுவே இக்கட்டுரை எழுதுவதற்கு பிள்ளையார் சுழி போட்டிருக்கிறது.

பிள்ளையாரின் பிறப்பு

Continue reading →

வியாசரைப் போற்றுவோம்!

ஜூலை -12 வியாசபூஜை


நம் பாரதத்தின் மிகப்பெரிய காவியமான மகாபாரதத்தை எழுதியவர் வியாசர். இவர் ராமபிரானின் குலகுருவான வசிஷ்டரின் கொள்ளுப்பேரன்; பராசர முனிவரின் மகன். இவரின் மகனான சுகப்பிரம்ம முனிவர், (கிளிமூக்கு கொண்டவர்) தந்தைக்கும் மேலாகப் புகழ் பெற்றவர்.
வியாசர் என்பது பதவியைக் குறிக்கும் ஒரு சொல். இதற்கு, ‘வேதங்களைப் பிரிப்பவர்’ என்று பொருள். வேதங்களை ரிக், யஜூர், சாமம், அதர்வணம் என, பிரித்தவர் வியாசர். ‘வியாசம்’ என்றால், கட்டுரை என்றும் பொருளுண்டு. கட்டுரையில் பத்தி பிரித்து எழுதுவது போல, வேதங்களைப் இவர் பிரித்தார்.
இவரது நிஜப்பெயர் கிருஷ்ண துவைபாயனர். ‘கிருஷ்ண’ என்றால், கருப்பு. இதனால் தான், பவுர்ணமிக்கு பின், அமாவாசை வரை வரும் பதினைந்து தேய்பிறை நாட்களை, கிருஷ்ண பட்சம் என்கின்றனர். அதாவது, இருட்டை நோக்கி செல்லும் காலம். ‘த்வைபாயனர்’ என்றால், தீவில் பிறந்தவர் என்று பொருள். வியாசர் நாற்புறமும் தண்ணீர் சூழ்ந்த ஒரு தீவில் பிறந்தவர்.
இவரது தாய் சத்தியவதி. சேதிநாட்டு அரசனான உபரிசரவசுவின் மகள். இவள் ஒரு மீனின் வயிற்றில் பிறந்ததால், உச்சைச்ரவஸ் என்ற மீனவ தலைவர் வீட்டில் வளர்ந்தாள். இவள் யமுனை நதியில், படகு ஓட்டி பிழைப்பை நடத்தி வந்த சமயத்தில், ஒரு நாள், பராசர முனிவர் அங்கு வந்தார். அந்த நேரம் மிக நல்ல நேரமாக இருந்ததால், பராசரார், ‘பெண்ணே… இந்த சமயத்தில் நாம் இணைந்தால், உலகம் போற்றும் ஒரு உத்தமக் குழந்தையைப் பெறலாம்…’ என்றார். சத்தியவதி மறுத்தாள். பின், அவளைச் சமாதானம் செய்து, அவளுடன் இணைந்தார். அவ்வாறு பிறந்த பிள்ளையே வியாசர். இதனால் தான், நதிமூலம், ரிஷிமூலம் பார்க்காதே என்பர்.
வழி தவறாக இருந்தாலும், நல்லது நடக்க, சில சமயங்களில், நிர்பந்தங்களை ஏற்க வேண்டி வருகிறது. வியாசர் பிறக்காவிட்டால், மகாபாரதம் கிடைத்திருக்காது. இன்று கூட குழந்தை இல்லாதவர்கள், வேறு ஒருவரின் அணுவை ஏற்று, சோதனைக்குழாய் மூலம் குழந்தை பெறுவது, தங்களுக்கு ஒரு வாரிசு வேண்டுமே என்பதற்காகத் தான். இதை, இன்று உலகம் அங்கீகரித்து விட்டது. இதுபோல் தான், அன்றும் நடந்துள்ளது.
விஷ்ணுவே, வியாசராக பிறந்தார் என்றும் சொல்வதுண்டு. இவர் வேதங்களைப் பிரித்தவர் என்பதால், வேதம் ஓதுவோர் இவரை, குருவாக ஏற்றுள்ளனர். மடாதிபதிகள் இவரது பூஜை நாளில், சாதுர்மாஸ்ய விரதம் (நான்கு மாத தவம்) துவங்குவர்.
பணக்காரனுக்கும் ஏழை எளியவரைப் போலவே வாழ்வில் துன்பங்கள் உண்டாகின்றன. ஏழை பணத்திற்காக அலைகிறான்; பணக்காரன் நிம்மதி தேடி அலைகிறான் என்பது போன்ற அற்புதக் கருத்துகளை உதிர்த்தவர் வியாசர். அவர் எழுதிய மகாபாரதத்தை படிப்போம். அதிலுள்ள சிறந்த தர்மநெறிகளைக் கடைபிடித்து வாழ்வோம்.

ஊழ்வினை – அனுபவித்தே தீரவேண்டும்!

மண், மனை, வாழ்க்கை துணை, குரு, நோய் இவைகளெல்லாம், ஒருவனின் கர்ம வினைகளுக்கு ஏற்பவே அமையும் என்று, சாஸ்திரம் கூறுகிறது. இப்பிறப்பில், நாம் நல்லது செய்து, நல்லவராகவே வாழ்ந்தாலும், முற்பிறவி கர்ம வினைகளுக்கு ஏற்ப, அதன் பலா பலன்களை அனுபவித்தே தீர வேண்டும் என்பதற்கு, கி.பி.18ம் நூற்றாண்டில் நடந்த இந்த வரலாற்று சம்பவமே உதாரணம்.
பகவான் கண்ணனையே இரவும், பகலும் மனதில் இருத்தி, வாழ்ந்து வந்தவர் ஸ்ரீநாராயண தீர்த்தர் என்ற துறவி. ஒருநாள், இவரது சீடர்கள், ஏராளமான பொன்னையும், பொருளையும் கொண்டு வந்து, அவர் பாதங்களில் சமர்ப்பித்தனர்.
‘இவை எல்லாம் உங்களுக்கு எப்படி கிடைத்தன…’ என, ஸ்ரீநாராயண தீர்த்தர் கேட்டார். அதற்கு சீடர்கள், ‘குருவே… காஷ்மீரி கவி என்பவர், அதிகம் படித்து விட்டோம் என்ற கர்வத்திலும், வாதப் போரில் அனைவரையும் வென்று விட்டோம் என்ற அகங்காரத்திலும் இருந்தார். அவரை நாங்கள், வாதப்போரில் வென்று விட்டோம். தோற்றுப்போன அவர், சமர்ப்பணம் செய்த பொருட்கள் தான் இவை…’ என்றனர்.
உடனே நாராயண தீர்த்தர், ‘இந்தப் பொருட்களையெல்லாம் காஷ்மீரி கவியிடமே திருப்பிக் கொடுத்து விடுங்கள். ஒருவருடைய மன வருத்தத்தால், கிடைத்த பொருள் நமக்கு வேண்டாம்…’ என்று கூறி திருப்பி அனுப்பி விட்டார்.
இத்தகைய நல்ல உள்ளம் கொண்ட நாராயண தீர்த்தர், ஏழு ஆண்டுகள் கடுமையான வயிற்று வலியால், வேதனையை அனுபவித்து வந்தார். வலியின் வேதனை தாளாமல், பகவானை நோக்கி, தன்னுடைய வயிற்று வலிக்கான காரணத்தைக் கேட்டு கண்ணீர் விட்டு அழுதார்.
அதன் விளைவாக, பெருமான், பூபதிராஜபுரம் எனும் திருத்தலத்தில் அவருக்கு காட்சி தந்து, ‘நாராயண தீர்த்தரே… நீர் முற்பிறப்பில், பத்மநாபன் என்னும் ஏழை அந்தணனாக பிறந்திருந்தாய். அப்போது, நீ சாதுக்களிடம் கொண்ட அன்பின் காரணமாக, அவர்களுக்கு அன்னமிட்டு உபசரிக்க நினைத்தாய். அதற்காக, செல்வந்தர் ஒருவரிடம் சிறிது கடன் வாங்கி, சிறிய கடை வைத்து, அதில் அரிசி முதலான தானியங்களை விற்பனை செய்யத் துவங்கினாய். அதில் கிடைத்த லாபத்தில், நீ நினைத்ததைப் போலவே, அவர்களுக்கு அன்னமிட்டு உபசரித்தாய். நாட்கள் செல்லச் செல்ல, இன்னும் பெரிய அளவில் தானங்கள் செய்ய வேண்டும் என்று நினைத்தாய்.
‘அதன் விளைவாக, தானியங்களில் கல்லையும், மண்ணையும் கலந்து விற்கத் துவங்கினாய். அதில் கிடைத்த பணத்தில், பாகவத ஆராதனை செய்து, வாழ்ந்து, இறுதியில், உலக வாழ்வை நீத்தாய்.
‘நீ செய்த நற்செயல்களின் காரணமாக, உனக்கு இப்பிறப்பில், நற்குலத்தில் பிறப்பும், செல்வம், தெய்வ அனுக்கிரகமும் கிடைத்தன. அதே சமயம். உணவுப்பொருட்களில் கல்லையும், மண்ணையும் கலந்து விற்ற பாவத்தால், உனக்கு கடுமையான வயிற்று வலியும் வந்தது…’ என்றார்.
இதன் பின், பகவான் கிருஷ்ணரின் அனுக்கிரகப்படி, ‘கிருஷ்ண லீலா தரங்கிணி’ எனும் பாடல்களைப் பாடி, தன் துயரம் தீர்த்தார் நாராயண தீர்த்தர். தவறு செய்தவர்கள், அதற்கு உண்டான தண்டனையை அனுபவித்தே தீர வேண்டும். இறைவன் அருளால் மட்டுமே, துயரம் தீரும் என்பதை விளக்கும் வரலாறு இது.

நல்லவர்களோடு பழகினால்…

எவருடைய மனமும், வாக்கும் நீதி நெறிமுறைகளிலிருந்து வழுவாமல் இருக்கிறதோ, அவரே நல்லவர் என்று அடையாளப்படுத்தப்படுகிறார்…’ என்கிறார் பகவான் ஸ்ரீ கிருஷ்ணர்.
அத்தகைய நல்லோரின் சேர்க்கை, நம் மனதை மட்டும் அல்ல, வாழ்க்கை யையும் செம்மைப்படுத்தும். அதனால் தான், ‘நல்லோரை காண்பதும் நன்று; அவரோடு இணங்கி இருப்பது அதனினும் நன்று…’ என்கிறார் அவ்வையார்.
ஒரு சமயம், விஸ்வாமித்திரர் காட்டில் யாகம் செய்தார். அப்போது தன்னிடம் இருந்த அனைத்தையும் தானம் செய்தார். நாட்டின் அனைத்து பகுதிகளிலிருந்தும் முனிவர்கள் வந்து தானம் பெற்றுச் சென்றனர்; வசிஷ்டரும் தானம் பெற்றார். சிறிது காலத்திற்கு பின், வசிஷ்டர் தானம் செய்த போது, அத்தகவல் அறிந்த விஸ்வாமித்திரர் தானம் வாங்க வந்தார்.
அவர் வருவதற்குள், தன்னிடம் இருந்த அனைத்து பொருட்களையும் தானம் கொடுத்து விட்டார் வசிஷ்டர். ஆனாலும், விஸ்வாமித்திரரை வெறுங்கையோடு அனுப்ப மனம் இல்லாமல், ‘என்னிடம், ஒரு நாழிகை (24 நிமிடங்கள்) நேரத்திற்குரிய, சத்சங்க சாவகாசப் பலன் இருக்கிறது; அதில் கால் பங்கை, உங்களுக்கு தருகிறேன்…’ என்றார். அதைக் கேட்டதும் கோபத்தில், ‘நீர் என்னை அவமானப்படுத்தி விட்டீர்…’ என்றார் விஸ்வாமித்திரர்.
அவரை அமைதிப்படுத்திய வசிஷ்டர், ‘கோபப்படாதீர்கள்… நான் கூப்பிட்டதாகச் சொல்லி, ஆதிசேஷனையும், சூரியனையும் அழைத்து வாருங்கள்…’ என்றார்.
‘ஏதோ விஷயம் இருக்கும் போலிருக்கிறது; என்ன தான் நடக்கிறது பார்க்கலாம்…’ என நினைத்து, சூரியனையும், ஆதிசேஷனையும் அழைத்தார் விஸ்வாமித்திரர்.
‘நான் உங்களுடன் வந்து விட்டால், எனக்குப் பதிலாக யார் ஒளி வீசுவது?’ என சூரியனும், ‘பூமியைத் தாங்கும் வேலையைச் செய்து கொண்டிருக்கிறேன்; நான் வந்து விட்டால், என் வேலையை யார் செய்வது?’ என, ஆதிசேஷனும் கேட்டனர்.
விஸ்வாமித்திரர் இதை, வசிஷ்டரிடம் கூறினார். அப்போது வசிஷ்டர், ‘சரி… என்னிடம் உள்ள சத்சங்க சாவகாசப் பலனில், கால்பங்கை சூரியனுக்கும், கால்பங்கை, ஆதிசேஷனுக்கும் அளிப்பதாக கூறுங்கள்…’ என்றார்.
அவர் அளித்த சத்சங்க சாவகாசப்பலன்கள், சூரியனின் வேலையையும், ஆதிசேஷனின் வேலையையும் செய்தது. அதனால், விஸ்வாமித்திரர் கூப்பிட்டதும் சூரியனும், ஆதிசேஷனும் வந்து விட்டனர்.
விஸ்வாமித்திரருக்கு, சத்சங்க சாவகாசப் பலனின் பெருமை புரிந்தது. மிகுந்த பணிவோடு, வசிஷ்டரிடம் இருந்து, கால் பங்கு சத்சங்க சாவகாசப் பலனைப் பெற்றுத் திரும்பினார்.
அவர் தன் ஆசிரமத்தை நெருங்கும் போது, தெய்வீக புருஷன் ஒருவன் தோன்றி, ‘முனிவரே… வைகுண்ட வாசன், ராமராக அவதரிக்கப் போகிறார். அவருக்கும், அவர் சகோதரர்களுக்கும் திருமணம் செய்து வைக்கும் பாக்கியம், உங்களுக்கு கிடைக்கவிருக்கிறது…’ என்று கூறினார்.
‘நல்லவரான வசிஷ்டரின் தொடர்பால் கிடைத்த சத்சங்க பலனால் தான், இந்த பாக்கியம் நமக்கு கிடைக்கப் போகிறது…’ என, உணர்ந்தார் விஸ்வாமித்திரர்.
நல்லவர்களின் நட்பையே வேண்டுவோம்; நல்லவைகள் நம்மைத்தேடி வரும்!

Follow

Get every new post delivered to your Inbox.

Join 2,821 other followers