Category Archives: ஆன்மீகம்

ஆரோக்கிய நீரோட்டம்!

மாசி மகம் அன்று, கடலாடும் வைபவம் மிக விசேஷம். மடலார்ந்த தெங்கின் மயிலையார் மாசிக் கடலாட்டு கண்டான் கபாலிச்சரம் அமர்ந்தான்… என, மாசி மகத்தன்று கடலாடுவதின் சிறப்பு குறித்து பாடுகிறார் திருஞான சம்பந்தர்.
ஒரு முறை, இரண்யவர்மன் என்ற மன்னன், மாசி மகக் கடலாடுவதின் சிறப்பு குறித்து, வியாக்ரபாத முனிவரிடம் கேட்டான். மனித ஜீவன்களின் பாவக் கட்டுகளை அழிக்கவல்லது என்று கூறி, அதன் சிறப்பு குறித்து, அவனுக்கு விளக்கினார் வியாக்ரபாத முனிவர். அது…
வரம் பல பெற்ற, கொடூர குணம் கொண்ட மன்னன் ஒருவனை வெல்வதற்கான வழியைப் பற்றி ஆலோசிப்பதற்காக, வருண பகவானைத் தேடி, அவனின் குரு போனார்.
இருள் சூழ்ந்த நேரம் அது!
‘யாரோ பகைவன் தான் வருகிறான்…’ என, தவறாக நினைத்த வருணன், தன் பாசத்தை அவர் மேல் வீச, குரு இறந்தார்.
குருவைக் கொன்ற பாவம், ஒரு பிசாசாகத் தோன்றி, வருணனின் கை, கால்களை கழுத்தோடு சேர்த்துக் கட்டி, கடலில் தள்ளியது.
வருணன் அங்கேயே கிடந்து, நீண்ட காலமாகத் துன்பத்தை அனுபவித்தார்.
இதனால், தேவர்கள், சிவபெருமானை வணங்கி, ‘இறைவா… வருணனின் துயரத்தை நீக்கி அருள் செய்யுங்கள்…’ என வேண்டினர்.
சிவபெருமானும் அவர்கள் வேண்டுகோளுக்கு இரங்கி, வருண பகவானின் கட்டுகளையெல்லாம் அறுத்து, அவருக்கு விடுதலை அளித்தார்.
விடுதலை பெற்ற வருண பகவான், கடலிலிருந்து வெளிப்பட்டு, சிவபெருமானை வணங்கி, ‘கண்ணுதல் கடவுளே… தாங்கள் எழுந்தருளி அடியேனுக்கு விடுதலை அளித்த இந்த மாசி மக திருநாளில், இத்துறையில் (கடலில்) நீராடியவர்களின் துயரக் கட்டுகளையெல்லாம் நீக்கி, அவர்களுக்கு முக்தி அளிக்க வேண்டும். மேலும், பரம் பொருளான தாங்களும், மாசி மக நன்னாளில், இத்துறையில் (கடலுக்கு) எழுந்தருள வேண்டும்…’ என வேண்டி, வரம் பெற்றார் என, மாசி மக கடலாடுவதின் சிறப்பு குறித்து, வியாக்ரபாதர் சொல்லி முடிக்கவும், இரண்யவர்மன் மகிழ்ச்சியோடு, சிதம்பரத்தில் கோவில் கொண்டிருக்கும் சிவபெருமானுக்கு கொடியேற்றினார்.
கடலுக்குச் செல்லும் வழி அலங்கரிக்கப்பட்டது; சிவபெருமான் கடலுக்குள் எழுந்தருளினார். வருண பகவான் எதிர் வந்து நமஸ்கரித்தார்.
வருணனின் பாசத்தை நீக்கி அருளிய அலையில், திருமஞ்சனமாடிய (நீராடிய) சிவபெருமான், பக்தர்களுக்கு அருள்புரிந்து, கனகசபைக்குள் புகுந்தார்.
வருணனின் பாசமறுத்த அந்த இடம், ‘பாசமறுத்த துறை…’ என்று பெயர் பெற்று விளங்குகிறது. சிதம்பரத்தில் இருந்து ஏறத்தாழ, 1.5 கி.மீ., தொலைவில், இத்துறை உள்ளது. இங்கு, மாசி மக தீர்த்தோற்சவம் மிகவும் விமரிசையாக கொண்டாடப்படுகிறது.
மாசி மகக் கடல் நீராட்டம் செய்தால், நம் மனதில் ஆரோக்கிய நீரோட்டம், நிரம்பி வழியும்!

மும்மூர்த்தி!

பிப்., 23-செந்தூர் மாசித்திருவிழா ஆரம்பம்


முருகப்பெருமான், சிவபெருமானின் அம்சமாக அவதரித்தவர். ஓம் எனும் பிரணவ மந்திரத்தின் பொருளை தந்தைக்கே குருவாக இருந்து உபதேசித்தவர். அம்மந்திரத்தின் பொருள் தெரியாத பிரம்மாவை, சிறையில் அடைத்தவர். மாமனான மகாவிஷ்ணுவின் பாசத்திற்கு கட்டுப்பட்டவர். இவ்வாறு மும்மூர்த்திகளோடும் தொடர்புடையவர் முருகப்பெருமான்.
இதை வெளிப்படுத்தவே, முருகன் கோவில்களில் மாசித் திருவிழா கொண்டாடப்படுகிறது. மேலும், மாசிக்கும், முருகனுக்கும் மற்றொரு தொடர்பும் உண்டு. இம்மாதத்தின் பூசம் நட்சத்திரத்தில் தான், வள்ளியை மணந்து கொண்டார் முருகன்.
மாசித் திருவிழாவுக்கு மிக மிக முக்கியத்துவம் வாய்ந்த தலம், திருச்செந்தூர். இத்திருவிழாவின்போது, சிவன், விஷ்ணு, பிரம்மா என மும்மூர்த்திகளின் அம்சமாக முருகன் காட்சி தருவார். விழாவின், 7ம் நாளன்று மாலையில், சிவப்பு நிற வஸ்திரம் அணிந்து, சிவபெருமானாக காட்சி தருகிறார். மறுநாள் (8ம்நாள்) அதிகாலை, வெண்ணிற ஆடையில் பிரம்மாவின் அம்சமாகவும், மதியம், பச்சை வஸ்திரத்தில் பெருமாள் அம்சத்தில் பவனி வருவார். எல்லா தெய்வங்களின் அம்சமாகவும் விளங்குவதால், மாசி மாதத்தில் முருகனை வழிபட, கடலலை போல் பக்தர்கள் திருச்செந்தூரில் கூடுகின்றனர்.
திருச்செந்தூரில் முருகன் சன்னிதியின் மேற்கு திசையில் ராஜகோபுரம் இருக்கிறது. முருகப்பெருமானோ கடலை பார்த்தபடி, கிழக்கு நோக்கி காட்சி அளிக்கிறார். பிரதான கோபுரம் சுவாமிக்கு கிழக்கு திசையில்தான் அமைந்திருக்க வேண்டும். ஆனால், அப்பகுதியில் கடல் இருப்பதால், கடல் அரிப்பைத் தவிர்க்க, மேற்கில் கோபுரம் கட்டப்பட்டிருக்க வேண்டும் என்கின்றனர் ஆய்வாளர்கள். அதே நேரம், கோபுரவாசல் மூடப்பட்டு உள்ளதால், மூலஸ்தான பீடத்தைவிட, கோபுர வாசல் உயரமாக இருப்பதால், அடைக்கப்பட்டதாகவும் தகவல் உண்டு.
பொதுவாக கோவில்களில், ஒரு தெய்வத்துக்கு, ஒரு உற்சவர் சிலை மட்டுமே இருக்கும். ஆனால், திருச்செந்தூரில் சண்முகர், ஜெயந்திநாதர், குமரவிடங்கர், அலைவா பெருமாள் என, முருகனின் நான்கு உற்சவர்கள் இருக்கின்றனர். இவர்களுக்கு தனி சன்னிதிகள் உள்ளன. இவர்களில் குமரவிடங்கரை, ‘மாப்பிள்ளை சுவாமி’ என்கின்றனர். தங்கள் ஊருக்கு வந்து தெய்வானையை மணப்பெண்ணாக அடைந்த தால், செந்தூர் மக்கள் இவரை, மாப்பிள்ளையாக ஏற்றுக் கொண்டுள்ளனர்.
மூலவர் சுப்பிரமணியர் சன்னிதிக்குள்ளும் ஒரு விசேஷம் உண்டு. மூலவருக்கு இடது பின்புற சுவரில் ஒரு லிங்கம் உள்ளது. முதல் தீபாராதனை இவருக்கு காட்டிய பின்பே, முருகனுக்கு தீபாராதனை நடக்கும். சண்முகர் சன்னிதியிலும் சுவாமிக்கு பின்புறம் லிங்கம் இருக்கிறது. இவ்விரு லிங்கங்களும் இருளில் உள்ளதால், தீபாராதனை ஒளியில் மட்டுமே பார்க்க முடியும்.
இதுதவிர மூலஸ்தானத்தின் வலப்புறத்தில், பஞ்சலிங்க சன்னிதி இருக்கிறது. முருகன் இந்த லிங்கங்களுக்கு பூஜை செய்வதாக ஐதீகம்.
திருச்செந்தூர் மாசித் திருவிழாவிற்கு செல்பவர்கள், இந்த அற்புதங்களையும் கண்டு வாருங்கள். மனநிறைவான பயணமாக இருக்கும்.

5 லிங்கங்கள்…4 வகை ராசிகள்!

சிவபுரம்   எவர், என்ன காரணத்துக்காக இந்தப் பெயரை அந்தத் தலத்துக்கு வழங்கினார்களோ தெரியவில்லை; ஆனால், மிகப் பொருத்தமான திருப்பெயர். பின்னே… நிலம், நீர், நெருப்பு, காற்று, ஆகாயம் என பஞ்சபூதங்களுக்கும் நாயகனான ஈசன், ஐந்து லிங்கங்களாய் அருளோச்சும் தலம் ஆயிற்றே?!  

மேலும், பன்னிரு ராசிகளையும் நால்வகை யாகப் பிரித்து, ஒவ்வொரு வகைக்கு ஒரு  லிங்கம் என்றும், தன்னுடைய ராசி எதுவெனத் தெரியாதவர்கள் வணங்க ஐந்தாவதாக ஒரு லிங்கம் எனவும் நியதிகள் வகுத்து, முன்னோர் வழிபட்டு வரம்பெற்ற  புண்ணிய க்ஷேத்திரம் அல்லவா இது!

அதுமட்டுமா? இங்கு, ஐந்து லிங்கங்கள் உள்ளபடியால், முறையே ஐந்து பிரதோஷங்கள் விரதம் இருந்து, இங்கு வந்து வழிபட்டால் சகல வரங்களும் கைகூடுமாம்.

இப்படி, சிவ சாந்நித்தியம் செழித்தோங்கும் இந்தத் தலத்துக்கு சிவபுரம் எனும் திருப்பெயர் மிகப்பொருத்தம்தான் இல்லையா?

சிவ சாந்நித்தியம் மட்டும்தானா? அம்பிகையின் அருளும் பொங்கிப் பெருகும் தலம் இது. சொல்லப்போனால்… அந்த ஸ்ரீபுரத்து நாயகி மனது வைத்ததாலேயே இங்கு இந்தச் சிவபுரம் உருவானது. அதென்ன திருக்கதை?

ஒருமுறை, அறங்கள் குறைந்து அல்லல்களால் நிறைந்து தவித்தது பூவுலகம். ஜகன்மாதா கலங்கினாள். உலக உயிர்களின் துன்பம் தீர்க்க பூலோகம் செல்வது என்று முடிவெடுத்தாள். அருளாடலைத் துவங்கினாள். ஒருநாள், விளையாட்டாக தன் கரங்களால் தன் நாயகனின் கண்களைப் பொத்தினாள். அதனால் அண்டசராசரங்களிலும் இருள் சூழ்ந்தது. அந்த இருளின் கருமை அன்னையின் மேனியிலும் படர்ந்தது. தன் கரிய நிறம் மாற, கயிலைநாதனிடமே வழிகேட்டாள். சிவம் சிரித்தது.

அம்பிகையின் எண்ணம் எதுவோ அதுவாகத் தானே சிவ சிந்தையும் இருக்கும். ”பூலோகம் சென்று தவம் இயற்று. உன் மேனியின் கருமை நீங்கும்; பூமியின் கவலையும் தீரும்” என்று  உலகம் உய்ய, உமையாளுக்கு வழிசொன்னது சிவம்.

தேவியும் பூலோகத்தின் பத்ரிகாச்ரமத்துக்குக் குழந்தையாய் வந்தாள்; காத்யாயன முனிவரிடம் வளர்ந்தாள். குறிப்பிட்ட பருவம் வந்ததும், அவளிடம் சில பொருட்களைத் தந்த முனிவர், ‘காசிக்குச் சென்று சில காலம் அறம் நிகழ்த்தும்படியும், ‘பின்னர் தெற்கு திசை வரும்போது, ஓரிடத்தில் தான் கொடுத்த பொருட்கள் மாற்றம் அடையும்; அங்கே சிவனருள் கைகூடும்’ என்றும் கூறி, வழியனுப்பிவைத்தார். அதன்படி, அன்னை வடக்கே காசிக்குச் சென்று அன்னபூரணியாக அறம் வளர்த்து, நலம் சேர்த்தாள். தக்க காலம் வந்ததும் தெற்கே வந்தவள், மாங்காட்டில் பஞ்சாக்னியின் நடுவில், ஊசி முனையில் தவமியற்றினாள். பிறகு அங்கிருந்து புறப்பட்டு, காஞ்சியை அடைந்தாள். அங்கே முனிவர் அவளிடம் கொடுத்த பொருட்கள் மாற்றம் அடைந்தன.

புலித்தோல் சோம விருத்தமாக; குடம் குட தீபமாக; ருத்ராட்சம் வில்வ மாலையாக; குடை நாகாபரணமாக; யோக தண்டம் திரிசூலமாக; மணல் சிவலிங்கமாக மாறின. அங்கே, சிவ பூஜை செய்த அம்பாளுக்குப் பல சோதனைகளுக்குப் பிறகு சிவ தரிசனமும் கிடைத்தது. ஆனால், அன்னை எண்ணிவந்த காரியம் இன்னும் முழுமை பெறவில்லையே! அதைப் பூரணமாக்கும் விதமாக சிவகட்டளை பிறந்தது.

”ராவண வதம் முடிந்து, நமது திருக்கல்யாணக் காட்சியை தரிசிக்க வேண்டி தகடூரில் காத்திருக்கிறான் ராமன். நீ அங்கு செல்” என்று பணித்தார் சிவனார். அதன்படி, தகடூருக்கு (தற்போதைய தர்மபுரி) அவள் வரும் வழியில் ஓரிடத்தைக் கண்டாள். உலகை உய்விக்க உகந்த இடம் அதுவே என்று உணர்ந்தாள்.

உலகின் மாற்றங்களுக்கும், உயிர்களின் துயரங்களுக்கும் பஞ்ச பூதங்களின் முரண்பட்ட செயலாற்றல்களே காரணம் அல்லவா? ஆகவே, ஐம்பூதங்களையும் ஆற்றுப்படுத்தும் விதமாகவும், அவர்களால் நல்லன மட்டுமே விளையும் படியாகவும் ஐந்து லிங்கங்களைப் பிரதிஷ்டை செய்து வழிபட்டாள் மீண்டும் அவளுக்கு சிவதரிசனம் கிடைத்தது. ”பஞ்சபூதங்களின் பேராற்றலால் பூமியும் உயிர்களும் செழிக்கும்படி, தாங்கள் இங்கேயே கோயில் கொண்டருள வேண்டும்” எனப் பிரார்த்தித்தாள். அதை ஏற்று சிவனாரும் பஞ்சலிங்கேஸ்வரராக அங்கே கோயில் கொண்டார்.

சென்னையில் இருந்து வேலூர் செல்லும் வழியில், சுமார் 75 கி.மீ.தொலைவில் உள்ளது காவேரிப்பாக்கம். இங்கிருந்து சுமார் 1 கி.மீ. தொலைவில் உள்ளது கொண்டாபுரம். ஆமாம், சிவபுரத்துக்கு தற்போது வழங்கப்படும் பெயர் இதுதான்.

வடக்கு நோக்கி அமைந்திருக்கிறது திருக் கோயில். உள்ளே நுழைந்தால், முதலில் பிள்ளையாரைத் தரிசிக்கிறோம். உருவில் மட்டுமல்ல, அருள்வதிலும் பெரியவ ரான இவரை வணங்கி, பஞ்ச லிங்க தரிசனத்துக்குத் தயாராகிறோம்.

அப்பு லிங்கம்: இந்தக் கோயிலில் உள்ள ஐந்து லிங்க மூர்த்தியரையும் பஞ்சலிங்கேஸ்வரர் என்றே வழிபடு கின்றனர். முதல் தரிசனம் அப்பு (நீர்) மூர்த்தம். வாமதேவ அம்சமாக அருள் கிறார் இவர். மீனம், கடகம், விருச்சிகம் ஆகிய அப்பு தத்துவ ராசிக்காரர்கள் இவரை வழிபடுவது சிறப்பு!

இவர் சந்நிதிக்கு அருகிலேயே நடராஜர் சந்நிதியும், காமாட்சி அம்பிகை சந்நிதியும் உள்ளன. இந்தத் தலத்தில் இரண்டு காமாட்சிகள். மூலவருக்கான காமாட்சி, பிரதான மூலவர் சந்நிதிக்கு அருகில் சந்நிதி கொண்டிருக்கிறாள். அதேபோல், இந்தக்கோயிலில் கோஷ்டத்திலும் பிராகாரத்திலுமாக இரண்டு தட்சிணாமூர்த்திகள் அருள்கின்றனர். ஆகவே, இத்தலம் குரு வழிபாட்டுக்கு உகந்தது. தவிர, தேவியருடன் முருகன், பைரவர், நவகிரக மூர்த்தியரையும் இந்த ஆலயத்தில் தரிசிக்கலாம்.

வாயு லிங்கம்: தத்புருஷ அம்சமாக அருளும் இந்த மூர்த்தியை மிதுனம், துலாம், கும்பம் ஆகிய வாயு தத்துவ ராசிக்காரர்கள் வழிபடுவது விசேஷம்!

அக்னி லிங்கம்: அகோர அம்சத்தினராக அருளும் லிங்க மூர்த்தி இவர். மேஷம், சிம்மம், தனுசு ஆகிய அக்னி தத்துவ ராசிக்காரர்கள் இவரை வழிபடுவதால், வாழ்க்கை சிறக்கும்.

ப்ருத்வி லிங்கம்: சத்யோஜாத அம்சமாக அருளும் இவரை ரிஷபம், கன்னி, மகர ராசிக்காரர்கள் வழிபட்டு வளம் பெறலாம்.

ஆகாய லிங்கம்: ஈசான அம்சமாக அருள்கிறார் ஆகாயத்துக்கான லிங்க மூர்த்தி. இவரே இக்கோயிலின் பிரதான மூலவர். அனைத்து ராசி அன்பர்களும் இவரை வழிபட்டு வளம் பெறலாம். ராசி இன்னதென்று தெரியாத அன்பர்களும் இவரைப் பிரதானமாக வழிபடுகிறார்கள்.

சிறப்புப் பரிகார பூஜைகள்:

இந்தக் கோயிலில் நட்சத்திர தீப வழிபாடு சிறப்பம்சம். இங்கு வந்து பஞ்சலிங்க சந்நிதிகள் ஒவ்வொன்றிலும் 27 நெய் தீபங்கள் ஏற்றிவைத்து வழிபட, எண்ணிய காரியங்கள் இனிதே நிறைவேறும் என்பது ஐதீகம். அதேபோல், இங்கே ஐந்து சிவலிங்க மூர்த்திகள் அருள்வதால், தொடர்ந்து ஐந்து பிரதோஷங்களுக்கு இங்கு வந்து பிரதோஷ பூஜையில் பங்கேற்று வழிபட்டுச் சென்றால், சகல தோஷங்களும் நீங்கும்; சந்தோஷம் பெருகும் என்கிறார்கள்.

இந்தத் தலத்துக்கு மேலும் ஒரு சிறப்பு உண்டு. மகாபெரியவாளின் அபிமான திருத்தலங்களில் இதுவும் ஒன்று. 1950களில் சிதிலம் அடைந்து கிடந்தது இந்த ஆலயம். அப்போது, தல யாத் திரை மேற்கொண்டிருந்த மகாபெரியவா, இந்தப் பகுதிக்கு வந்த போது, கோயில் இருந்த திசையை நோக்கி நமஸ்கரித்தாராம். அருகில் இருந்த பக்தர்களுக்கு ஒன்றும் புரியவில்லை. ‘அம்பாள் தவமிருந்து வழிபட்ட தலம்’ என்று மகா பெரியவா, புதர்கள் மண்டிக்கிடந்த ஓரிடத்தைச் சுட்டிக்காட்ட, அங்கே ஒரு கோயில் இருப்பதை அறிந்த பக்தர்கள் சிலிர்த்துப் போனார்கள். பின்னாளில் தொழிலதிபர் பி.ஆர்.பிர்லா மூலமாக மகாபெரியவா இக்கோயிலுக்குத் திருப்பணி செய்துவைத்த தகவலை கல்வெட்டுக் குறிப்புகளில் இருந்து அறியமுடிகிறது. கோயிலின் மூலவர் சந்நிதிக்கு எதிரில், கரம் குவித்து ஸ்வாமியை வணங்குவது போன்ற காஞ்சி மகா பெரியவாளின் அபூர்வ திருவுருவப்படத்தையும் இங்கே தரிசிக்கலாம். கோயிலுக்கு அருகில், மகாபெரியவா பெயரில் தியான மண்டபமும் உண்டு.

மகா சிவராத்திரி, திருவாதிரை, நவராத்திரி, பிரதோஷம் முதலான வழிபாடுகள் சிறப்புற நடைபெற்று வரும் இந்த ஆலயத்தில், வெகுநாட்களுக்குப் பிறகு தற்போது உபயதாரர் களின் உதவியுடன் புனரமைப்புத் திருப்பணிகள் நடைபெற்று வருகின்றன. பெரும்பாலான பணிகள் முடிந்த நிலையில், பொருளாதார பற்றாக்குறை காரணமாக ராஜகோபுரம் மற்றும் மதில்களுக்கான புனரமைப்புப் பணிகள் தேக்கமடைந்துள்ளன. சிவனெறிச் செல்வர்களும், பக்தர்களும், ஆன்மிக அன்பர்களும் தங்களால் இயன்ற பங்களிப்பைச் செய்தால், திருப்பணி விரைவில் பூர்த்தியாகும் என்கிற நிலை.

தேடி வருவோருக்கு கோடி நன்மைகளை அள்ளி வழங்கும் பஞ்சலிங்கேஸ்வரரை நாமும் தரிசித்து வருவோம்; சிவனருளால் சிந்தை மகிழும் வாழ்வைப் பெறுவோம்.

நல்வழியில் நடந்தால் போதும்!

மருவினிய சுற்றமும் வான் பொருளும் நல்ல
உருவும் உயர்குலமும் எல்லாம் – திருமடந்தை
ஆகும்போது அவளோடும் ஆகும் அவள்
பிரிந்து போகும் போது அவளோடும் போம்
- என்பது மூதுரை. சுற்றமும், நட்பும், செல்வமும், அழகும், குலப் பெருமையும், திருமகளாகிய லட்சுமிதேவி வரும் போது அவளோடு வரும். அவள் பிரிந்து சென்றாலோ அவளுடனே சென்று விடும். அதனால், அவளை மனதில் எப்போதும் பற்றுக் கோடாக கொண்டால், அவளின் அருள் எனும் நிழலில், நம் துன்பங்கள் பறந்து விடும் என்பதை சொல்லும் கதை இது:
குற்றாலத்திற்கு அருகிலுள்ள செங்கோட்டையில் நமச்சிவாயம் என்ற புலவர் வாழ்ந்து வந்தார். சிறு வயதிலிருந்தே அம்பாள் பக்தராக விளங்கிய இவர், அம்பிகையின் அருளால், பெரும் புலவர் என்ற பெயர் பெற்றார். இவரின் புலமையை பாராட்டி அரசர்கள் அள்ளிக் கொடுத்த செல்வங்களை, வறியவர்களுக்கு பகிர்ந்து கொடுத்து விடும் இவரது இரக்க குணத்தால், குடும்பம் வறுமை நிலையை அடைந்தது.
ஒரு சமயம், விக்கிரமசிங்க புரத்தில் தங்கியிருந்தார் புலவர். அவ்வூருக்கு, 12 கி.மீ., தொலைவில் இருந்த ஊரில், ஒரு பெரும் செல்வந்தர் இருந்தார். அவரின் கனவில் வந்த செல்வந்தரின் தாய், ‘மகனே… விக்கிரமசிங்கபுரத்தில் அம்பாளின் பக்தர் ஒருவர் தங்கியிருக்கிறார். உன்னிடம் உள்ள, 100 ஏக்கர் நிலத்தில், 10 ஏக்கரை அவருக்கு தானம் செய்…’என்றாள்.
விழித்தெழுந்த செல்வந்தர் அக்கனவை அலட்சியப்படுத்தி, மறுபடியும் நித்திரையில் ஆழ்ந்தார். அப்போது அவரது தந்தை கனவில் வந்து, ‘அப்பா… நமச்சிவாய புலவருக்கு நீ செய்யும் தானம், மூவேழ் தலைமுறைக்கு நம் குடும்பத்தை வாழ வைக்கும்…’ என்றார்.
‘என்ன இது! இப்படியே கனவு வருகிறது…’ என்று குழம்பியபடி மறுபடியும் உறங்கியபோது, அவரது அண்ணன் கனவில் வந்து இவ்வாறே கூறினார்.
தொடர்ந்து இவ்வாறு கனவு வந்ததால், நற்குண சீலரான செல்வந்தர், புலவர் பெயரில், 10 ஏக்கர் நிலத்தை பதிவு செய்த பத்திரம், 50 வண்டிகளில் அரிசி மூட்டைகள் மற்றும் 3,000 வெள்ளிக் காசுகளை புலவர் வீட்டிற்கு கொடுத்து அனுப்பினார்.
புலவரின் மனைவி மகிழ்ந்தாள். ஆனால், புலவரோ, ‘எல்லாம் அம்பாள் கிருபை…’ என்றாரே தவிர, அதற்காக பெரிதாக சந்தோஷப் படவில்லை. வழக்கம் போல் தியானம் செய்வதும், அம்பாளை துதித்து பாடுவதுமாக இருந்தார்.
ஒருநாள், இரவு, தூங்கிக் கொண்டிருந்த புலவர், உள்ளுணர்வால் எழுந்து, கொல்லைப்புறம் போய் பார்த்தார். அங்கே பசுவும், கன்றும் இருந்த இடத்தில் மாடு மேய்க்கும் சிறுவன் ஒருவன் படுத்திருந்தான். அவனை எழுப்பி, யாரென்று விசாரித்தார் புலவர். அதற்கு அந்தச் சிறுவன், ‘ஐயா… ராத்திரி நல்லா தூங்கிட்டு இருக்கும் போது, அம்பாள் என்னை எழுப்பி, உங்க வீட்டு பசு மாட்டை மேய்த்து, குளிப்பாட்டி, பத்திரமா பாத்துக்க சொல்லிச்சு. உங்க புண்ணியத்துல தெய்வத்த பாக்கற பாக்கியம் கெடச்சுது எனக்கு…’ என்றான்.
இவ்வாறு அம்பிகையின் அருளை பரிபூர்ணமாக பெற்றவர் நமச்சிவாய புலவர். அவர் பாடிய பாடல்களில் ஒருசில இன்றும் அம்பிகையின் மகிமையை பறைசாற்றிக் கொண்டிருக்கின்றன.
‘ஒருவனைப் பற்றி ஓர் அகத்திரு…’ என்கிறார் அவ்வையார். ஒப்பற்ற இறைவனை பற்றுக் கோடாக பற்றி, நல்வழியில் நடந்தால், அவனுக்கு தெரியும், எதை, எப்போது நமக்கு தர வேண்டும் என்பது!

நல்வழியில் நடந்தால் போதும்!

 

மருவினிய சுற்றமும் வான் பொருளும் நல்ல
உருவும் உயர்குலமும் எல்லாம் – திருமடந்தை
ஆகும்போது அவளோடும் ஆகும் அவள்
பிரிந்து போகும் போது அவளோடும் போம்
- என்பது மூதுரை. சுற்றமும், நட்பும், செல்வமும், அழகும், குலப் பெருமையும், திருமகளாகிய லட்சுமிதேவி வரும் போது அவளோடு வரும். அவள் பிரிந்து சென்றாலோ அவளுடனே சென்று விடும். அதனால், அவளை மனதில் எப்போதும் பற்றுக் கோடாக கொண்டால், அவளின் அருள் எனும் நிழலில், நம் துன்பங்கள் பறந்து விடும் என்பதை சொல்லும் கதை இது:
குற்றாலத்திற்கு அருகிலுள்ள செங்கோட்டையில் நமச்சிவாயம் என்ற புலவர் வாழ்ந்து வந்தார். சிறு வயதிலிருந்தே அம்பாள் பக்தராக விளங்கிய இவர், அம்பிகையின் அருளால், பெரும் புலவர் என்ற பெயர் பெற்றார். இவரின் புலமையை பாராட்டி அரசர்கள் அள்ளிக் கொடுத்த செல்வங்களை, வறியவர்களுக்கு பகிர்ந்து கொடுத்து விடும் இவரது இரக்க குணத்தால், குடும்பம் வறுமை நிலையை அடைந்தது.
ஒரு சமயம், விக்கிரமசிங்க புரத்தில் தங்கியிருந்தார் புலவர். அவ்வூருக்கு, 12 கி.மீ., தொலைவில் இருந்த ஊரில், ஒரு பெரும் செல்வந்தர் இருந்தார். அவரின் கனவில் வந்த செல்வந்தரின் தாய், ‘மகனே… விக்கிரமசிங்கபுரத்தில் அம்பாளின் பக்தர் ஒருவர் தங்கியிருக்கிறார். உன்னிடம் உள்ள, 100 ஏக்கர் நிலத்தில், 10 ஏக்கரை அவருக்கு தானம் செய்…’என்றாள்.
விழித்தெழுந்த செல்வந்தர் அக்கனவை அலட்சியப்படுத்தி, மறுபடியும் நித்திரையில் ஆழ்ந்தார். அப்போது அவரது தந்தை கனவில் வந்து, ‘அப்பா… நமச்சிவாய புலவருக்கு நீ செய்யும் தானம், மூவேழ் தலைமுறைக்கு நம் குடும்பத்தை வாழ வைக்கும்…’ என்றார்.
‘என்ன இது! இப்படியே கனவு வருகிறது…’ என்று குழம்பியபடி மறுபடியும் உறங்கியபோது, அவரது அண்ணன் கனவில் வந்து இவ்வாறே கூறினார்.
தொடர்ந்து இவ்வாறு கனவு வந்ததால், நற்குண சீலரான செல்வந்தர், புலவர் பெயரில், 10 ஏக்கர் நிலத்தை பதிவு செய்த பத்திரம், 50 வண்டிகளில் அரிசி மூட்டைகள் மற்றும் 3,000 வெள்ளிக் காசுகளை புலவர் வீட்டிற்கு கொடுத்து அனுப்பினார்.
புலவரின் மனைவி மகிழ்ந்தாள். ஆனால், புலவரோ, ‘எல்லாம் அம்பாள் கிருபை…’ என்றாரே தவிர, அதற்காக பெரிதாக சந்தோஷப் படவில்லை. வழக்கம் போல் தியானம் செய்வதும், அம்பாளை துதித்து பாடுவதுமாக இருந்தார்.
ஒருநாள், இரவு, தூங்கிக் கொண்டிருந்த புலவர், உள்ளுணர்வால் எழுந்து, கொல்லைப்புறம் போய் பார்த்தார். அங்கே பசுவும், கன்றும் இருந்த இடத்தில் மாடு மேய்க்கும் சிறுவன் ஒருவன் படுத்திருந்தான். அவனை எழுப்பி, யாரென்று விசாரித்தார் புலவர். அதற்கு அந்தச் சிறுவன், ‘ஐயா… ராத்திரி நல்லா தூங்கிட்டு இருக்கும் போது, அம்பாள் என்னை எழுப்பி, உங்க வீட்டு பசு மாட்டை மேய்த்து, குளிப்பாட்டி, பத்திரமா பாத்துக்க சொல்லிச்சு. உங்க புண்ணியத்துல தெய்வத்த பாக்கற பாக்கியம் கெடச்சுது எனக்கு…’ என்றான்.
இவ்வாறு அம்பிகையின் அருளை பரிபூர்ணமாக பெற்றவர் நமச்சிவாய புலவர். அவர் பாடிய பாடல்களில் ஒருசில இன்றும் அம்பிகையின் மகிமையை பறைசாற்றிக் கொண்டிருக்கின்றன.
‘ஒருவனைப் பற்றி ஓர் அகத்திரு…’ என்கிறார் அவ்வையார். ஒப்பற்ற இறைவனை பற்றுக் கோடாக பற்றி, நல்வழியில் நடந்தால், அவனுக்கு தெரியும், எதை, எப்போது நமக்கு தர வேண்டும் என்பது!

அன்பே சிவம்!

பிப்., 17 – மகாசிவராத்திரி

சிவராத்திரி என்பது விழா அல்ல! அது, மனதைக் கட்டுப்படுத்தும் மகாவிரதம். அதனால், இதைக் கொண்டாடுகிறோம் என்று சொல்வதை விட, அனுஷ்டிக்கிறோம் என்று சொல்வதே சரி. சிவராத்திரி என்றால் பட்டினி கிடப்பது, கண்விழிப்பது, குலதெய்வம் கோவிலுக்குப் போவதுடன் நின்று விடாமல், இதன் தத்துவம் உணர்ந்து இவ்விரதத்தை அனுஷ்டித்தால், வாழ்க்கை என்றால் என்ன என்பதைப் புரிந்து கொள்ளலாம்.
நம் மனம் சந்திரனின் இயக்கத்தைப் பொறுத்து செயல்படுகிறது. சந்திரன் வளரும் நாட்கள் 15; தேயும் நாட்கள் 15. இதில் தேய்பிறையின், 14வது நாள், அதாவது, அமாவாசைக்கு முந்தைய நாள், சந்திரன் ஏறத்தாழ மறைந்து விடும்.
நம் மனமும் இப்படித்தான்… ஒருநாள், ஒன்றை அடைந்தே தீர வேண்டும் என்ற ஆசை பொங்கும். அடுத்த நாளே, ‘அது எதற்கு, அதனால் என்ன பயன்…’ என எண்ணி, அந்த எண்ணம் தேய்ந்து போகும். மறுநாளே,’விட்டேனா பார்…’ என்று, அதே ஆசையின் மீது லயிக்க ஆரம்பித்து விடும்; இப்படி நிலையில்லாமல் இருப்பது மனம்.
சிவராத்திரியை ஏன் தேய்பிறையின், 14ஆம் நாள் அனுஷ்டிக்கின்றனர் தெரியுமா?
மனித மனம், ஒரு நிலைப் பட தியானம் அவசியம். அலைபாயும் மனதை, சிவத்தின் மீது வைத்து, எங்கும் போகாமல் கட்டிப் போட வேண்டும். அப்படி கட்டிப் போட்டாலும், அமாவாசைக்கு முந்தைய நாள், சந்திரனின் சிறு கீற்றுப் போல, மனதின் ஏதோ ஒரு மூலையில் முந்தைய ஆசை எண்ணங்களின் சிறு வடிவம் புதைந்து தான் இருக்கும். அதையும் ஒழித்தால் தான், நாம் பிறவியிலிருந்து விடுபட்டு சிவனை அடைய முடியும். அதற்காக சிவனை வழிபடும் நாளே சிவராத்திரி.
இந்த தத்துவத்தை உணர்த்தத்தான், சிவனை லிங்க வடிவில் படைத்தனர் நம் முன்னோர். லிங்கத்தின் பாணம் ஏறத்தாழ முட்டையின் வடிவில் இருக்கும். ஒரு முட்டை படம் வரையுங்கள். அதற்கு முதலும் இல்லை, முடிவும் இல்லை. சுற்றிச் சுற்றி போய்க் கொண்டே இருக்கும். அதே போன்றுதான் சிவனும், முதலும், முடிவும் இல்லாதவர். மனிதர்களோ அப்படி இல்லை. நமக்கு பிறப்பு என்னும் முதலும், மரணம் என்னும் முடிவும் இருக்கிறது. இது, நாம் செய்யும் பாவ, புண்ணியத்திற்கேற்ப பல பிறவிகளைத் தருகின்றன.
சிலர் ஏழு பிறவி என்று மனிதர்களுக்கு கணக்குச் சொல்வர். ‘எழுபிறவி’ என்பதே சரி! நம் பாவக்கணக்கு கரையும் வரை, மீண்டும் மீண்டும் பூமியில் எழுந்து கொண்டே இருப்போம்.
பிறவிச் சூழலில் இருந்து விடுபட ஏதாவது வழியிருக்கிறதா என்றால், இருக்கிறது… அதற்கு ஒரு மந்திர வார்த்தையைச் சொல்லியிருக்கின்றனர் முன்னோர்… அதுதான், ‘அன்பே சிவம்!’ பிற உயிர்களையும் தம்மை போல கருதி அன்பு செலுத்த வேண்டும். அதற்காக நம்மைத் தயார்படுத்திக் கொள்ளும் நாளே சிவராத்திரி. இந்த விரதத்தை பொருள் உணர்ந்து அனுஷ்டித்து சிவன் அருள் பெறுவோம்!

சுயம்பு வடிவான மஹிமாலீஸ்வரர்

கொங்கு நாட்டு சிவன் கோயில்களில் மிகவும் பழைமை வாய்ந்தது மஹிமாலீஸ்வரர் கோயில். இங்கே இறைவன் மஹிமாலீஸ்வரர், இறைவி மங்களாம்பிகை என்ற திருப்பெயர்களுடன் அருள் புரிகின்றனர்.

2000 ஆண்டுகள் பழைமையானது இந்தக் கோயில். ராவணனின் வம்சத்தில் வந்த மாலி, சுமாலி, மஹிமாலி ஆகிய மூவரும் இமயமலைக்குச் சென்று, கயிலைநாதனை தரிசித்துவிட்டு, இலங்கைக்குத் திரும்பிக்கொண்டிருந்தனர்.

அவர்கள் இந்தப் பகுதிக்கு வந்த போது, சந்தியாவந்தனம் செய்து சிவ வழிபாடு செய்ய வேண்டிய நேரம் வந்தது. ஓரிடத்தில், பாதையில் வில்வ தளங்கள் இருப்பதைக் கண்ட அவர்கள், அருகில் சிவாலயம் இருக்கவேண்டும் என்று நினைத்தவர்களாக, அந்த வழியே சென்றார்கள்.

காவிரியின் தென் கரையில், வில்வ மரங்களுக்கு இடையில் ஈசன் சுயம்புவடிவில் இருந்தது கண்டு, பரவசத்துடன் வழிபட்டு, திருப் பணிகளும் செய்தனர். அதனால், இத்திருத்தலம் மஹிமாலீஸ்வரம் என்று அழைக்கப்படுகிறது.  சுந்தரர், அப்பர் ஆகியோரால் வழிபடப்பெற்ற இந்தக் கோயிலில் மகாலட்சுமி, துர்கை, தட்சிணாமூர்த்தி ஆகியோருக்கும் சந்நிதிகள் அமைந்துள்ளன.

மங்களாம்பிகை தெற்கு நோக்கி தனிச் சந்நிதியில் சிவனுக்கு வலப்புறமாக, திருமணக் கோலத்தில் இருப்பதுபோல் காட்சி தருகிறார். எனவே, அம்பிகையை வணங்கினால், திருமணப் பேறும் குழந்தை பாக்கியமும் கிடைக்கும் என்பது பக்தர்களின் நம்பிக்கை.

மஹிமாலீஸ்வரரை மனம் உருகி வேண்டினால், நம்  கவலைகள் அனைத்தையும் தீர்ப்பார். இந்த ஆலயத்தில் வாரம்தோறும் திங்கட்கிழமை அன்று திருமணத் தடைகள் நீங்குவதற்காக சிறப்பு பூஜை நடை பெறுகிறது.

தொடர்ந்து 11 வாரம் விரதமிருந்து, இந்த வழிபாட்டில் கலந்துகொண்டு  ஸ்வாமியைத் தரிசித்து பிரார்த்திக்கொண்டால், திருமணத் தடை விரைவில் நீங்கும் என்பது மக்களின் நம்பிக்கை.

குடும்பப் பிரச்னைகளையும், வாழ்வின் சங்கடங்களையும் தீர்க்கும் மஹிமாலீஸ்வரர் திருக்கோயில், ஈரோடு நகரத்தில் பன்னீர்செல்வம் பூங்கா அருகில் அமைந்துள்ளது. 

மகா சிவராத்திரியன்று மஹிமாலீஸ் வரரை வழிபடுவதால், பலன் பன்மடங்கு அதிகம் கிடைக்குமாம். அன்று ஆயிரக் கணக்கான பக்தர்கள் இங்கு வந்து மஹிமாலீஸ்வரரை வழிபட்டு, வேண்டிய பலன்களைப் பெற்றுச் செல்கிறார்கள்.

இறைவன் உறையும் இடம் கோவில்!

நம் கோவில்கள் ஒவ்வொன்றும் ஞான நிலையம். கோவில்கள் எல்லாம் தெய்வம் சாந்நித்யம் நிறைந்த இடங்கள். இதை மெய்ப்பிக்கும் வரலாற்று நிகழ்ச்சி இது:
நாராயணபுரத்தை யாதவன் என்ற மன்னன் ஆண்டு வந்தார். சிவபக்தரான அவரது ஆட்சியில், மக்கள் எல்லா வளமும் பெற்று நலமாக வாழ்ந்து வந்தனர். அரண்மனை பணியாளர்கள் கூட, சிவ பக்தியில் சிறந்தவர்களாக, அனைவரிடமும் அன்போடு நடந்து வந்தனர். அவர்களில் பொற்கொடி எனும் பெண், அரசர் உணவு உண்ணப் பயன்படுத்தும் தங்கப் பாத்திரங்களை தூய்மை செய்யும் பணியை செய்து வந்தாள். அவள் கைகள் பணிகளை செய்தாலும், மனமானது சிவ தியானத்திலேயே லயத்திருக்கும். இவ்வாறு விநாடி நேரம் கூட சிவ சிந்தனையில் இருந்து வழுவாமல் வாழ்ந்து வந்தாள்.
ஒரு நாள், அவளுடைய இல்லத்திற்கு, சிவனடியார் ஒருவர் வந்தார். ஒளிவீசும் திருமேனியுடன் இருந்த அவரை, வரவேற்று உபசரித்தாள் பொற்கொடி. இதன் காரணமாக, அரண்மனைக்கு குறித்த நேரத்தில் செல்லத் தவறி விட்டாள்.
அதேசமயம், அரசர் உணவு உண்ண அமர்ந்து விட்டார். உணவு அருந்துவதற்கான தங்கப் பாத்திரங்கள் எடுத்து வைக்கப்படாததால், ‘எங்கே அந்த பொற்கொடி?’ என்று கோபத்துடன் கேட்டார் மன்னன். அவள் இன்னும் பணிக்கு வரவில்லை என்ற தகவலை தெரிவித்தனர் பணியாளர்கள். இதனால், பெரும் கோபம் கொண்ட மன்னன், ‘அவளை இழுத்து வந்து மொட்டை அடியுங்கள்…’ என்று ஆணையிட்டார்.
அரச கட்டளை அப்போதே நிறைவேற்றப்பட்டது. மொட்டைத் தலையுடன் வீட்டிற்கு சென்ற பொற்கொடி, சிவனடியார் காலில் விழுந்து, நடந்ததை கூறி, அழுதாள்.
அவளுக்கு ஆறுதல் சொல்லி, பொற்கொடியின் தலையில், தன் திருக்கரத்தை வைத்தார் சிவனடியார்.
உடனே, அவளது மொட்டைத் தலையில் முன்பை விட நீண்டு, கறுத்து, அடர்ந்த கூந்தல் வளர்ந்தது.
பொற்கொடிக்கு மெய் சிலிர்த்தது. ஆனந்த கண்ணீர் சிந்தி, சிவனடியாரை வணங்கினாள்.
மறுநாள், வழக்கம்போல அரண்மனைக்கு சென்றாள். அவள் கூந்தலை பார்த்து, அதிர்ச்சி அடைந்த மன்னர், வீரர்களை அழைத்து, ‘என்ன இது… நான் இட்ட தண்டனையை நேற்று நீங்கள் நிறைவேற்றவில்லையா?’ என்றார் கோபத்துடன்.
அவர்களும் அவள் தலையை பார்த்து அதிசயித்து நின்றனர். அப்போது, பொற்கொடி, ‘அரசே… நேற்று உங்கள் உத்தரவுபடி தண்டனை நிறைவேற்றப்பட்டது; இப்போது தாங்கள் காண்பது சிவனடியாரின் அருள்…’ என்று நடந்ததை விவரித்தாள்.
சிவபக்தரான அரசருக்கு, இதைக் கேட்டதும், கோபம் தணிந்து, கண்ணீர் மல்க, சிவ நாமத்தை உச்சரித்தபடி, பொற்கொடி வீட்டை நோக்கி ஓடி, அங்கு இருந்த சிவனடியாரின் திருவடிகளில் விழுந்து, வணங்கினார்.
‘அரசே… இப்பகுதியில் தென் கயிலாயம் இருப்பதாக அறிந்து வந்தோம். ஆனால், என்ன செய்ய? அகில உலகத்தையும் காக்கும் ஆண்டவனுக்கு அங்கே கோவில் இல்லை; பெண்ணின் தலையை மொட்டையடிக்கும் உன்னைப் போன்றோருக்கு பெரிய பெரிய மாளிகை உள்ளது…’ என்றார் சிவனடியார்.
மன்னருக்கு சுருக்கென்றது. ‘ஸ்வாமி… தென் கயிலாயம் எங்குள்ளது?’ என, கேட்டார்.
அத்தலம் குறித்து விளக்கிய சிவனடியார், ‘அவ்விடத்தில் கோவில் கட்ட வேண்டியது சிவ பக்தனான உன் கடமை…’ என்று கூறினார்.
பக்திப் பெருக்குடன், மன்னர் இதைக் கேட்டுக் கொண்டிருக்கும் போதே, சிவனடியார் இருந்த இடத்தில், ஒரு பெரும் ஜோதி தோன்றியது. பொற்கொடி அதற்குள் நுழைய, ஜோதி மறைந்தது. மன்னரும், மற்றவர்களும் தரையில் விழுந்து வணங்கினர்.
அடியார் வடிவில் வந்தது அரன் என்பதை உணர்ந்த மன்னர், அவர் கூறியபடியே கோவில் கட்டினார். அக்கோவில்தான், சீகாளத்தி எனப்படும் திருக்காளத்தி. இவ்வாறான ஆலயங்களின் பெருமையை உணர்ந்து, அவற்றை அசுத்தப்படுத்தாமல், நல்ல விதமாக பராமரிப்பதே வழிபாடுதான்.

ஒருவனுக்கு ஒருத்தி!

பிப்.,11 -திருநீலகண்டர் குருபூஜை


‘கற்புநிலை என்று வந்தால் அதை, இரு கட்சிக்கும் பொதுவில் வைப்போம்’ என்றான் பாரதி. ஆனால், காலங்காலமாக, கற்பென்பது பெண்ணுக்கு மட்டுமே வரையறுக்கப்பட்ட எழுதப்படாத விதியாக இருக்கிறது. அது, ஆணுக்கும் உண்டு என்பதை உலகிற்கு வலியுறுத்தியவள் திருநீலகண்டரின் மனைவி.
நடராஜப் பெருமான் பொன்னம்பலத்தில் நடனமிடும் சிதம்பரத்தில், மண்பாண்டங்கள் செய்யும் தொழில் செய்து வாழ்ந்து வந்தார் திருநீலகண்டர். இவரது இயற்பெயர் தெரியவில்லை. மிகுந்த சிவ பக்தி கொண்டவரான இவர், தேவர்களும், அசுரர்களும் பாற்கடலை கடைந்த போது, எழுந்த விஷத்தை, உலக நன்மைக்காக சிவன், தன் கண்டத்தில் தாங்கிக் கொண்ட நிகழ்ச்சியை குறிப்பிட்டு, சிவன் நாமத்தை, ‘திருநீலகண்டம்’ என்றே சொல்வார். இதனால், இவருக்கு, திருநீலகண்டர் என்ற காரணப் பெயர் ஏற்பட்டது. இவரது மனைவி ரத்னாசலை.
இத்தம்பதிகள் கருத்தொருமித்து இனிய இல்லறத்தை நடத்தி வந்தனர். இந்நிலையில், ஆண்களுக்கே உரிய சபல புத்தியில், ஒருநாள், விலைமகள் வீட்டிற்கு சென்று வந்தார் திருநீலகண்டர். கற்புக்கரசியான ரத்னாசலை, இதை உள்ளுணர்வால் அறிந்து, ‘பிற பெண்களை தீண்டிய நீர், எம்மை இனி தீண்டக்கூடாது. இது திருநீலகண்டம் மீது ஆணை…’ என சொல்லி விட்டார். இதைக் கேட்டதும், அதிர்ந்து விட்டார் திருநீலகண்டர்.
‘எம்மை தீண்டக் கூடாது’ என, ரத்னாசலை பன்மையில் சொல்லி விட்டதால், அன்றிலிருந்து அவர், தன் மனைவி மட்டுமின்றி, எந்தப் பெண்ணையும் தொடுவதில்லை என முடிவெடுத்தார். பின், சிவப்பணியை மட்டுமே செய்து வந்த திருநீலகண்டர், மனைவியுடன் ஒரே வீட்டில் வசித்தாலும், மனக்கட்டுப்பாட்டைக் கடைபிடித்தார். ஆண்டுகள் பல ஓடி, முதுமை அடைந்து விட்டனர்.
மனம் திருந்திய நீலகண்டரின் பெருமையை உலகிற்கு வெளிப்படுத்த விரும்பிய சிவன், துறவி வேடத்தில் அவரது வீட்டுக்கு வந்து, ஒரு திருவோட்டை நீலகண்டரிடம் கொடுத்து, அது விலை மதிப்பற்றது என்றும், பத்திரமாக வீட்டில் வைத்திருக்கும்படியும், தான் மீண்டும் வந்து பெற்றுக் கொள்வதாகவும் சொல்லி ஒப்படைத்தார். மீண்டும் ஒருநாள் வந்து, திருவோட்டைக் கேட்டார். அதைக் காணவில்லை; எல்லாம் சிவ சித்தப்படி நிகழ்ந்தது.
திருநீலகண்டர் திகைத்தார்; வழக்கு மன்றத்தில் விசாரணை நிகழ்ந்தது. தில்லை வாழ் அந்தணர்கள் விசாரித்தனர். ஓடு காணாமல் போனது பற்றி தனக்கு எதுவுமே தெரியாது என திருநீலகண்டர் தெரிவித்தார். அப்படியானால், அவரது மனைவியின் கரத்தைப் பற்றி, புலீஸ்வரத்திலுள்ள (சிதம்பரம் நடராஜர் கோவில் அருகிலுள்ள இளமையாக்கினார் கோவில்) பொற்றாமரைக் குளத்தில் மூழ்கி சத்தியம் செய்ய வேண்டும் என, துறவி சொன்னார்.
‘அது நடக்காது…’ என்று கூறிய திருநீலகண்டர், தன் மனைவியை தொடுவதில்லை என்ற சத்தியத்தை அவர்களிடம் தெரிவித்து, அதற்கு பதில், ஒரு கழியை ஆளுக்கு ஒரு முனையில் பிடித்தபடி மூழ்குவதாக சொன்னார்.
அதன்படி, அவர்கள் பொற்றாமரைக் குளத்தில் (இளமை தீர்த்தம்) மூழ்கி எழுந்த போது, இருவரும் இளமையை பெற்றிருந்தனர்; ஊரே அதிசயப்பட்டது. அப்போது சிவபார்வதி காட்சியளித்து, சத்தியத்திற்கு கட்டுப்பட்டு வாழ்ந்த அவர்களை வாழ்த்தினர். பின், நீண்டகாலம் சிவத்தொண்டு செய்த பின், சிவனின் திருவடி எய்தினர்.
இந்நிகழ்ச்சியை, தை விசாக நட்சத்திரத்தன்று (பிப்.11) சிதம்பரம் இளமையாக்கினார் கோவிலில் நடத்துகின்றனர். இதைத் தம்பதி சமேதராக தரிசிப்பவர்கள் ஒற்றுமையுடன் வாழ்வர் என்பது ஐதீகம்.
ஒருவனுக்கு ஒருத்தி என்ற கொள்கையுடன் வாழ்பவர்களே, இறைவனின் அருளுக்கு பாத்திரமாக முடியும். இதுவே திருநீலகண்டரின் வாழ்க்கை, நமக்கு உணர்த்தும் பாடம்.

வேண்டாம் ஆடம்பர பக்தி!

ஒவ்வொரு ஆலயங்களிலும் ஒவ்வொரு விதமான சம்பிரதாயங்கள் நடக்கும். அவை ஒவ்வொன்றும் ஒவ்வொரு படிப்பினையைச் சொல்கிறது. அதை அறிந்து கொள்வதன் மூலம், நம் அகம் – உள்ளம் தூய்மை பெறும்; தெளிவு பிறக்கும்.
பண்டரிபுரத்தில், பண்டரிநாதனுக்கு பல பட்டாடைகள் அணிவித்து இருப்பர். கூடவே, ஒரு சாதாரண நூல் ஆடையும் அணிவிக்கப்பட்டிருக்கும். அது ஏன் தெரியுமா?
மதுரா நகர் மன்னரிடம், அமைச்சராக இருந்தவர் திருபுரசுந்தரர். சிறு வயதில் இருந்தே மிகுந்த தெய்வ பக்தி உள்ளவர். ஒரு கால கட்டத்தில், ‘இவ்வுலக இன்பங்கள் எதுவுமே நிலையானது அல்ல; பகவான் மட்டுமே நிலையானவர்…’ என்ற எண்ணம் அவருக்கு ஏற்பட்டது. இதன் விளைவாக, தன் பதவியைத் துறந்தார். அத்துடன் தன் செல்வங்கள் அனைத்தையும் ஏழை, எளியவர்களுக்கு தானம் செய்தவர், ஒரு யாசக பாத்திரத்துடனும், தன் மனைவியுடனும் திருத்தல யாத்திரைக்கு புறப்பட்டார்.
இருவருமாக, ஊர் ஊராக, வீதி வீதியாக பகவானின் புகழைப் பாடி யாசகம் செய்து, கிடைத்ததை கொண்டு வாழ்ந்து வந்தனர். பண்டரிபுரத்தை அடைந்ததும், அங்கேயே தங்கி, பாண்டுரங்கனின் மகிமையை சொல்லி, கதாகாலட்சேபம் செய்து வந்தனர். மக்கள் அவரை திருபுரதாசர் என, அன்புடன் அழைத்தனர்.
இந்நிலையில் ஒரு நாள், பாண்டுரங்கனுக்கு சாற்றப்பட்ட ஆடைகள், பழசாகிப் போனதால், ஊர் முக்கியஸ்தர்களும், செல்வந்தர்களும் பாண்டுரங்கனுக்கு பளபளக்கும் பட்டாடைகளை காணிக்கையாக வழங்க முன் வந்தனர். அதற்காக, விசேஷ பூஜை ஒன்று ஏற்பாடு செய்யப்பட்டது.
தகவல் அறிந்த திருபுரதாசரும், பாண்டுரங்கனுக்கு ஒரு ஆடை வாங்க நினைத்தார். அதனால், தன்னிடமிருந்த பிச்சை பாத்திரத்தை விற்று, அதில் கிடைத்த சொற்ப காசைக் கொண்டு, ஒரு சாதாரண நூல், அங்கவஸ்தரத்தை வாங்கி வந்தார்.
அர்ச்சகரோ, செல்வந்தர்கள் அளித்த பட்டாடைகளை வாங்கி, ஸ்வாமிக்கு சாற்றினாரே தவிர, திருபுரதாசர் அளித்ததை அணிவிக்கவில்லை. மாறாக, அதை வாங்கி, சன்னிதியின் வெளியில் வீசியெறிந்தார். இதைப் பார்த்து, மிகுந்த மன வருத்தத்துடன் வெளியேறினார் திருபுரதாசர்.
அன்றிரவு நேரம் கடந்து விட்டதால், சன்னிதியிலேயே படுத்து விட்டார் அர்ச்சகர்.
நள்ளிரவில், சன்னிதிக்குள் திடீரென்று குளிர் காற்று வீச துவங்கியது. இதனால், தூக்கத்திலிருந்து விழித்த அர்ச்சகர், கர்ப்பகிரகத்தில் பாண்டுரங்கனின் விக்கிரகம், குளிரில் நடுங்குவதைப் பார்த்து, திகைத்து, பயந்து போய் ஊர் மக்களை கூட்டி விட்டார். தகவல் தெரிந்து திருபுரதாசரும் அங்கு வந்தார்.
பகவானின் திருமேனி நடுங்குவதை பார்த்து, கூடியிருந்த அனைவரும், வீட்டிலிருந்த விலை உயர்ந்த சால்வைகளையும், கம்பளிகளையும் எடுத்து வந்து கொடுத்தனர். அவற்றை வாங்கி பகவானுக்கு போர்த்தினார் அர்ச்சகர். அப்போதும் நடுக்கம் நிற்கவில்லை. அனைவரும் பதறினர். அப்போது, கருவறையிலிருந்து, ‘குழந்தைகளே… பயம் கொள்ளாதீர்கள். எவன் ஒருவன் என் மீது கொண்ட மாசற்ற அன்பால் சிறு துரும்பைக் கூட எனக்கு காணிக்கை ஆக்குகிறானோ, அதுவே என் மனதை குளிர்விக்கும். என் பக்தன் திருபுரதாசனின் அன்புக் காணிக்கையை அலட்சியப்படுத்தி, அவனை அவமானப்படுத்தியதன் விளைவால் என் உடல் நடுங்குகிறது. அவர் அன்புடன் கொடுத்த வஸ்திரத்தால் என் திருமேனியை போர்த்துங்கள்…’ என்ற அசிரீரி கேட்டது.
தன் தவறை உணர்ந்த அர்ச்சகர், திருபுரதாசரின் கால்களில் விழுந்து, மன்னிக்கும்படி வேண்டினார். தான் வீசியெறிந்த நூலாடையை தேடிப் பிடித்து, பகவானின் திருமேனியில் போர்த்தினார்; பகவானின் நடுக்கம் நின்றது.
உத்தம பக்தரான திருபுரதாசரின் அன்பு காணிக்கையின் அடையாளமாக தான், இன்றும் பண்டரிபுரத்தில் பகவானின் திருமேனியில், சாதாரண நூல் அங்கவஸ்திரம் சாற்றப்படுகிறது.

Follow

Get every new post delivered to your Inbox.

Join 3,315 other followers