Category Archives: ஆன்மீகம்

பெற்றோரை மதியுங்கள்!

பெற்றோர், பிள்ளைகளை பெற்று, வளர்த்து, கல்வி மற்றும் இதர செல்வங்களை கொடுத்து, அவர்களை காப்பாற்றுவது எப்படி கடமையோ, அதேபோல், தன்னை வளர்த்து, ஆளாக்கிய பெற்றோரை, அவர்களின் அந்திமக் காலம் வரை காப்பாற்றுவது, பிள்ளைகளின் கடமை. இக்கடமைகளை யார் செய்யத் தவறினாலும், அந்த பாவம் அவர்களை பிறவி தோறும் தொடரும்.
பிள்ளைகள் பெற்றோரிடம் எவ்வாறு நடந்து கொள்ள வேண்டும் என்பதற்கு, சிரவண குமாரன் கதையைக் கேளுங்கள்…
சிரவண குமாரன் என்ற சிறுவன், தன் பார்வையற்ற பெற்றோரை, கண்ணும் கருத்துமாக காப்பாற்றி வந்தான். ஒரு நாள், இவனின் பெற்றோருக்கு, காசி யாத்திரை செல்ல வேண்டும் என்ற ஆசை ஏற்பட்டது. தன் பெற்றோரின் விருப்பத்தை நிறைவேற்றுவதற்காக, காவடி செய்து, அதில் அவர்களை அமர வைத்து, தூக்கி சென்றான். வரும் வழியில், ‘தாகமாக இருக்கிறது’ என்று பெற்றோர், சிரவணனிடம் கூறவே, ஒரு மரத்தடியில் அவர்களை அமர வைத்து, நீர் கொண்டு வர,
குளத்திற்கு சென்றான்.
சிரவணன் குடத்தைத் தண்ணீரில் அழுத்தி, நீர் நிரப்ப முயன்ற போது, ‘பளக் பளக்’ என்று சத்தம் எழுந்தது. அங்கு வேட்டைக்கு வந்திருந்த தசரத மன்னன், அந்த ஓசையை கேட்டதும், ‘ஏதோ மான் தான் தண்ணீர் குடிக்கிறது’ என்று நினைத்து, ஓசை வந்த திசை நோக்கி, அம்பை எய்தார். அம்பு, குறி தவறாமல், சிரவண குமாரன் மீது பாய்ந்தது. அவன் அலறினான். சத்தம் கேட்டு ஓடி வந்த தசரதர், அவன் உயிருக்கு போராடுவதைக் கண்டு நடுங்கி, மன்னிப்பு கேட்டார்.
அப்போது சிரவண குமாரன், தசரதனை நோக்கி, ‘ஐயா… பார்வையற்ற என் பெற்றோர், தாகத்தால் தவித்துக் கொண்டிருப்பர். இந்தத் தண்ணீரைக் கொண்டு சென்று, அவர்களிடம் கொடுங்கள். அவர்கள், நீர் குடித்து முடிக்கும் வரை, என் முடிவை, அவர்களுக்கு தெரிவித்து விடாதீர்கள். என் நிலையை அறிந்தால், தண்ணீரைக் குடிக்க மாட்டார்கள். இதனால், பெற்றோரின் தாகத்தை தீர்க்காத பாவம், என்னை வந்து சேரும்; உயிர் போகும் இந்த கடைசி நேரத்திலும், நான் அவர்களை வணங்கினேன் என்று கூறுங்கள்…’ என்றான்.
தசரதர் அப்படியே செய்து, சிரவண குமாரன் பெற்றோரிடம், சாபம் பெற்றது தனிக் கதை. சிரவணம் என்ற சொல்லுக்கே, கேட்பது என்று பொருள். பார்வையற்ற பெற்றோரிடம் அன்பு கொண்டு, அவர்களைக் காப்பாற்றிய, சிரவண குமாரன் கதையை, நம் குழந்தைகளும், கேட்கும்படி செய்தால், முதியோர் இல்லங்கள் பெருகாது.

ஏப்ரல் – 14 தமிழ் புத்தாண்டு

தமிழ் புத்தாண்டான, ‘ஜய’ வருஷம், நாளை பிறக்கிறது. தமிழ் ஆண்டுகள் மொத்தம், 60; கடந்த, 1954ம் ஆண்டிற்கு பிறகு, ‘ஜய’ வருஷம் மீண்டும் பிறக்கிறது. ‘ஜய’ என்றால், வெற்றி; இந்த ஆண்டின் தன்மை குறித்து, அக்காலத்திலேயே வெண்பா ஒன்றை எழுதி வைத்துள்ளனர். அது, ‘செய வருடந் தன்னிலே செய்புனங்களெல்லாம்
வியனுறவே பைங்கூழ் விளையும் – நயமுடனே அஃகம் பெரிதாம் அளவில் சுகம் பெருகும் வெஃகுவார் மன்னரிறை மேல்.’
இந்த ஆண்டில், நல்ல மழை பெய்யும்; புன்செய் பயிர்கள் நன்றாக விளையும்; தொழில்கள் வளரும்; சுகம் பெருகும்; ஆட்சியாளர்கள் மக்களுக்கு பெரிய அளவில் நன்மை செய்வர் என்பது இதன் பொருள்.
இந்த வெண்பாவின் கடைசி வரி, நமக்கு ஆறுதலைத் தருவதாக இருக்கிறது. மக்கள் இன்று விரும்புவது ஒரு நல்ல ஆட்சியை! அப்படி ஒரு ஆட்சியைத் தேர்ந்தெடுக்கும் உரிமை இன்னும் பத்து நாட்களில், நம் கைக்கு வரப் போகிறது. ‘ஜய’ ஆண்டில் நல்லாட்சி அமையுமென, நம் முன்னோர் கணித்துள்ளனர். அதற்கு தகுந்தாற்போல், ஆட்சி அமைய ஓட்டளிப்பது, நமது கடமை.
ஆட்சியாளர்கள் எப்படிப்பட்டவர்களாய் இருக்க வேண்டும் என்பதற்கு, ஒரு கதை உள்ளது. ராஜா ஒருவர், தனக்குப் பின், வல்லவன் என்பவனே அரசனாக வேண்டுமென சொல்லி, இறந்து போனார். வல்லவனை ஆட்சிப் பொறுப்பை ஏற்றுக் கொள்ளுமாறு வேண்டினர் அதிகாரிகள். வல்லவனோ, ‘நான் பதவியேற்க வேண்டுமென்றால், ஒரு நிபந்தனை. நன்மை செய்தால், நீங்கள் எனக்கு ஆதரவளிக்க வேண்டும். அதே நேரம், தவறு செய்தால், தட்டி கேட்க வேண்டும். இதற்கு ஒத்துக் கொண்டால் தான் பதவியேற்பேன்…’ என்றார்.
மக்கள் மகிழ்ச்சியுடன் சம்மதித்தனர். வல்லவன் பொறுப்பேற்று அரண்மனை வாசலுக்கு வந்தார். அங்கே ஆயிரக்கணக்கான வீரர்கள் அணிவகுத்து நின்றனர்.
‘இவர்கள் இங்கே ஏன் நிற்கின்றனர்?’ என்று கேட்டார் வல்லவன்.
‘உங்கள் பாதுகாப்புக்கு…’ என்றனர் அதிகாரிகள்.
‘ஒரு அரசனை பாதுகாக்க மக்களின் அன்பு மட்டும் போதும்; இவர்கள் தேவையில்லை. நாட்டுக்கு தான் பாதுகாப்பு வேண்டும்; எனக்கல்ல, இவர்கள் நாட்டின் பாதுகாப்பை கவனிக்கட்டும்…’ என்றார். பின், அரண்மனைக்குள் சென்றார். அங்கே நூற்றுக்கணக்கான ஆண்களும், பெண்களும் கூடி நின்றனர்.
‘இவர்கள் இங்கே ஏன் நிற்கின்றனர்?’ என்று கேட்டார்.
‘இவர்கள் அரண்மனை பணியாளர்கள். தாங்கள் இடும் வேலைகளைச் செய்ய…’ என்றனர்.
‘தேவையில்லை… என் பணிகளைக் கவனிக்க என் மனைவி, குழந்தைகள் இருக்கின்றனர். இவர்களை வேறு பணிக்கு மாற்றுங்கள்…’ என்றார்.
குண்டு துளைக்காத கூண்டுக்குள் நின்று உரையாற்றும் தலைவர்கள் நமக்கு தேவையில்லை. மக்களோடு கலந்து, அவர்களின் தேவைகளைக் கவனிப்பவர்களே தேவை. அவர்களை, ‘ஜய’ ஆண்டு நமக்கு தரட்டும்.

காரணமில்லாமல் காரியமில்லை!

காரணமில்லாமல் காரியமில்லை. காரணமும், காரியமும் ஒன்றுக்கொன்று தொடர்புடையவை மட்டுமல்ல; ஒன்றுக்குள் ஒன்று இணைந்திருப்பவை. இதுகுறித்து, பகவான் கண்ணன் பகவத் கீதையில் கூறும் போது, ‘நானே காரணமாகவும், காரியமுமாய் இருக்கிறேன்…’ என்கிறார். மனித வாழ்வில் நடக்கும் ஒவ்வொரு விஷயமும், ஏதாவது ஒரு காரணத்தை முன்னிட்டே இறைவனால் நடத்தப்படுகின்றன. பஞ்ச பாண்டவர்கள் வனவாச காலத்தில் இருந்த போது, நடந்த ஒரு சம்பவம்…
பதினாயிரம் யானை பலம் கொண்டவன் பீமன். அவன் ஒரு நாள் காட்டிற்கு வேட்டையாட சென்றான். அவன் கண்களில் பட்ட மிருகங்கள் எல்லாம் காலனை அடைந்தன. பார்வையில் படாத மிருகங்களோ பயந்து ஓடின. அப்போது வழியில் எதிர்பட்ட ஒரு பெரிய மலைப் பாம்பு, பீமனை பிடித்து கொண்டது. அதனிடமிருந்து விடுபட, பீமன் எவ்வளவோ முயற்சி செய்தும் விடுபட முடியவில்லை.
அயர்ந்து போன பீமன். ‘பாம்பே… உன்னிடம் தோற்றுப்போன எனக்கு, மனிதர்களின் உடல் பலம் நிலையற்றது என்பது புரிந்து விட்டது. இதை எனக்கு உணர்த்திய நீ யார்…’ எனக் கேட்டான். ‘பீமா, உன் முன்னோர்களில் ஒருவனான நகுஷன் என்பவனே நான். அகஸ்திய முனிவரை அவமானப்படுத்தினேன். அவர், ‘பாம்பாக போ…’ என, சாபம் கொடுத்து விட்டார்.
‘அவரிடம் சாப விமோசனம் கேட்ட போது, ‘எவன் ஒருவன், ஆத்மா எது, ஆத்மா இல்லாதது எது என்பதன் வேறுபாடு குறித்த, உன் கேள்விகளுக்கு பதில் கூறுவானோ, அப்போது உனக்கு சாப விமோசனம் கிடைக்கும்…’ என்று, கூறினார்…’ என்றது.
அந்த நேரத்தில், பீமனைக் காணாததால், தேடி வந்த தர்மர், பாம்பு, பீமனை பற்றியிருப்பதை கண்டு, விடுவிக்க முயன்றார். ஆனால், பாம்பு, தன் பிடியை விலக்கிக் கொள்ளாமல், தன்னைப் பற்றிய தகவல்களைக் கூறி, ‘என் கேள்விகளுக்கு நீ பதில் கூறினால், உன் தம்பியை விட்டு விடுவேன்…’ என்றது.
தர்மர் அதற்கு ஒப்புக் கொண்டார். பாம்பு கேள்வி மேல் கேள்வியாகத் தொடுக்க, தர்மர் அனைத்திற்கும் பதில் கூறினார். பாம்பு சாப விமோசனம் பெற்று, நகுஷனாக மாறி, சொர்க்கத்தை அடைந்தது. பீமனுடன் திரும்பினார் தர்மர். பலசாலியான பீமன், பாம்பால் பிடிக்கப் பட்டதும், தர்மர் அங்கு வந்ததும், அதன் விளைவாய், நகுஷன் சாப விமோசனம் பெற்றதும், இவையெல்லாம் காரணமில்லாமல் நடக்கவில்லை. முன்னோர்களுக்கும் நற்கதி அளிக்கக்கூடிய அளவிற்கு, தர்மருக்கு ஆற்றல் இருந்தது.
ஒரு செயல் ஏன் நடந்தது என்பது தெரியாவிட்டாலும், நல்வழியில் நடப்பது, நமக்கு மட்டுமல்ல, நம் முன்னோர்களுக்கும் நற்கதி அளிக்கும் என்பதே, இச்சம்பவம் விளக்கும் நீதி!

பெண்களை மதியுங்கள்!-ஏப்., 8 – ராம நவமி

இன்றைய தினம், பெண்களுக்கு பாதுகாப்பற்ற நிலை நிலவும் செய்திகள், ஏராளமாக உலா வருகின்றன. அந்தக் காலத்தில் தாய், சகோதரி என்ற ஸ்தானம், அவரவர் குடும்பங்களைத் தாண்டி, வெளியிலும் இருந்தது. இதனால், பெண்கள் பாதுகாப்புடன் வாழ்ந்தனர். இன்று, நிலைமை தலைகீழாகி விட்டது. இளைய தலைமுறைக்கு, உறவுகளின் மாண்புகள் குறித்த இதிகாச, புராண கதைகளை கற்றுத் தராததன் விளைவே, இத்தகைய பாதுகாப்பற்ற சூழ்நிலைக்கு காரணம்.
பெண்கள் குறித்த பார்வை, இளைஞர்களுக்கு எப்படிப் பட்டதாய் இருக்க வேண்டும் என்பதற்கு, ராமாயணம் செவி வழி கதைகள் விளக்கம் தருகின்றன.
ராவணனின் படையில் கரன், தூஷணன் மற்றும் அகம்பனன் என்ற வீரம் மிக்க அசுரர்கள் இருந்தனர். அகம்பனன் என்றால், நடுக்கம் என்பதே அறியாதவன் என்று பொருள். போரில், கரன், தூஷணனை கொன்று விட்டார் ராமன். இதைக் கண்ட, அகம்பனன், ராமனின் பாணம், தன்னைக் கொன்று விடுமோ என்று பயந்து, தப்பி ஓடி, ராவணன் முன் வந்து நின்று, ‘ராமன் அசகாய சூரனாக இருக்கிறான். அவன் விடும் பாணங்களுக்கு, யாரும் தப்ப முடியாது. கரன், தூஷணன் மாண்டு விட்டனர்; நான் எப்படியோ தப்பி வந்தேன்…’ என்று சொல்லி, தலை குனிந்தான்.
‘நீ மட்டும் எப்படி தப்பித்தாய்…’ என்று, கேட்டான் ராவணன்.
‘ராமன், தன் மனைவியைத் தவிர, பிற பெண்களை ஏறெடுத்து பார்க்காத, ஏகபத்தினி விரதன். அதையே எனக்கு சாதகமாக்கி, ஒரு பெண்ணைப் போல வேடமிட்டேன். ராமன் என்னை ஏறிட்டும் பார்க்கவில்லை. என்னைப் பெண் என்று நினைத்து ஏமாந்து போனான். இதைப் பயன்படுத்தி தப்பி வந்து விட்டேன்…’ என்றான்.
பெண் வேடமிட்ட காரணத்தால், ஒரு ஆணையே ஏறிட்டு பார்க்காத மகாபுருஷர்கள் வாழ்ந்த, புண்ணிய பூமி இது! தெய்வமே, மனித வடிவெடுத்து வந்து, ஆண்கள், பெண்களிடம் எப்படி நடந்து கொள்ள வேண்டும் என்று, நமக்கு கற்றுக் கொடுத்திருக்கிறது. இதுபோன்ற கதைகள் பள்ளிப்பருவம் முதலே குழந்தைகளுக்கு போதிக்கப்பட்டால் தான், பெண்களை, சகோதர ஸ்தானத்தில் வைத்து பார்ப்பதற்கு, மனம் பக்குவப்படும்.
ராமன், பெண்மைக்கு எவ்வாறு மதிப்பளித்தான் என்பதற்கு, இன்னொரு சம்பவத்தையும் உதாரணமாகக் குறிப்பிடலாம்.
வனவாசம் முடிந்து, அயோத்தியின் மன்னராகி விட்டார் ராமன். சந்தர்ப்ப சூழ்நிலையால், சீதையை மட்டும் காட்டிற்கு அனுப்பி விட்டார். ஒரு நாள், நாட்டியக்காரி ஒருத்தி, ராமனின் அவைக்கு ஆட வந்தாள். அவளின் நடனத்தை பாராட்டி, அவளுக்கு பரிசு வழங்கினார் ராமன். அதைப் பெற மறுத்த அந்தப் பெண், ‘எனக்கு உங்களைப் போல ஒரு மகன் வேண்டும்…’ என்று கேட்டாள். ராமன், கண நேரம் கூட சிந்தியாமல், ‘அம்மா, என்னைப் போல ஒரு பிள்ளை வேண்டுமென்றால், நீ பத்துமாதம் காத்திருக்க வேண்டும். அதற்கேன் அவ்வளவு காலம் பொறுத்திருக்க வேண்டும். இன்று முதல் என்னையே மகனாக ஏற்றுக் கொள்…’ என்றார். எவ்வளவு உயர்ந்த பண்பு பாருங்கள்!
பெண்களைத் தாயாகவும், சகோதரியாகவும் மதித்த ராமனின் பண்பு, இளையதலைமுறைக்கு வர வேண்டும்.

நல்லது நடக்கட்டும்!-மார்ச் – 31 யுகாதி

தமிழகம் மற்றும் ஆந்திராவில், முன்பு, சித்திரை முதல் நாளே, புத்தாண்டு தினமாக, கொண்டாடப்பட்டு வந்தன. சந்திரனின் சஞ்சாரத்தை அடிப்படையாகக் கொண்டு, இவை கணிக்கப்பட்டன. காலப்போக்கில், தெலுங்கு மக்கள், சூரியனின் சஞ்சாரப் படி கணித்ததால், தெலுங்கு புத்தாண்டு தினத்தில், சிறு மாற்றம் ஏற்பட்டது. அதன்படி, மார்ச் கடைசியில் இருந்து, ஏப்ரல் இரண்டாம் வாரத்திற்குள், தெலுங்கு புத்தாண்டுக்குரிய நாள் வருகிறது.
சித்திரை மாதம், சமஸ்கிருதத்தில், ‘சைத்ர’ என, அழைக்கப்படுகிறது. தெலுங்கு புத்தாண்டை, ‘சைத்ர சுத்தம்’ என்றும், ‘யுகாதி’ என்றும் கூறுவர். இதை, யுகம் + ஆதி என, பிரிப்பர். ‘யுகம்’ என்றால், புதிய காலம்; ‘ஆதி’ என்றால், ஆரம்பம். அதாவது, புதிய காலம் ஆரம்பம் என்று, பொருள்.

Continue reading →

நன்றி மறப்பது நன்றன்று!

மனிதர்களாய் பிறந்த அனைவருமே ஏதோ ஒரு சூழ்நிலையில், அறிந்தோ, அறியாமலோ பாவங்களை செய்து விடுகின்றனர். அத்தகைய பாவங்களின் தன்மைக்கு ஏற்ப, சாஸ்திரங்கள், சில பரிகாரங் களை பரிந்துரை செய்கிறது. ஆனால், பரிகாரமே இல்லாத பாவம் ஒன்று உள்ளது. அது தான், செய்நன்றி மறத்தல்! இப்பாவத்தை செய்வோருக்கு மட்டும், எந்த சாஸ்திரத்திலும் பரிகாரம் இல்லை.
அதனால் தான் நம் முன்னோர்கள், இத்தகைய கொடிய பாவத்தை, இளைய தலைமுறையினர் செய்துவிடக் கூடாதே என்ற எண்ணத்தில், ‘உப்பிட்டவரை உயிர் உள்ளவரை நினை!’ என்றனர்.

Continue reading →

தம்பதியர் பிணக்கு தீர்க்கும் ஈசன்!

எல்லா சிவாலயங்களிலும் மூல ஸ்தானத்தில் சிவலிங்கத் திருமேனியைத்தான் தரிசித்திருப்போம்.
ஒரு ஆலயத்தில், அதுவும் தேவாரத் திருத்தலத்தில் மூலவர் சிவலிங்கத்திற்குப் பின்புறம் சிவனும் உடையவளமும் சிலாரூபத்தில் மூலவரை விடப் பெரிதான உயரத்தில் தரிசனம் தருவதை நீங்கள் கண்டது உண்டா?
கண்டிருக்கு வாய்ப்பில்லை – நீங்கள் இதுவரை அவளிவநல்லூர் தலத்திற்குச் செல்லாதவராக இருந்தால்!
அப்படி ஒரு அபூர்வ காட்சியுடன் சிவபார்வதி – சிவலிங்கம் மூன்றும் சேர்ந்த கருவறையுடன் விளங்குகிறது அவளிவநல்லூர் ஆலயம்.
காவிரியின் தென் கரையில் உள்ள 100-வது தேவாரத்தலம் இது. திருமால் வழிபட்டதாகக் கூறப்படும் சிவ தலங்களுள் இத்தலமும் ஒன்று.
திருமால் வராக அவதாரம் எடுத்த போது நிலத்தைக் கீறி அதம் பண்ணியிருக்கிறார். அவருடைய சீற்றத்தை இறைவன் அடக்கியிருக்கிறார். மாலும் தமது பிழை பொறுத்தருள வேண்டி இங்கு வந்து வழிபட்டிருக்கிறார்.
"மதம் படு மனத்தனாகி
வன்மையான் மிக்கு நோக்க
அதம் பழத் துருவு செய்தார்
அவளிவ நல்லூராரே…’
என்று திருநாவுக்கரசரும் இதைக் குறிப்பிட்டுப் பாடியுள்ளார். சம்பந்தராலும் போற்றிப் பாடப்பட்ட தலம்.
தேவாரத் தலங்களுள் இப்படி ஒரு அமைதியும் எழிலும் எளிமையும் நிறைந்த ஊரைக் காண்பது அரிது. தொன்மை மாறாத கிராமம். மக்கள் நடமாட்டம் அதிகமில்லாத சிற்றூர். கோயில், எதிரே பெரிய திருக்குளம், பழங்கால ஓட்டு வீடுகள், கோயிலைச் சுற்றி நந்தவனம், கோயிலை தரிசிக்க வரும் பக்தர்களுக்கு உடனே ஊரை விட்டுப் புறப்பட மனசு வராது.
கோயில் ஒன்றும் பிரம்மாண்டமாக இல்லை. பெரிய பெரிய மதில் சுவர்கள்தான்.
இறைவன் பெயர் சாட்சிநாதர். சுவாமி சன்னதியுள்ள மண்டபத்தில் நுழையும் முன் வெளிமண்டபத்திலேயே அம்பாள் சன்னதி. அது தெற்குப் பார்த்து உள்ளது.
அம்பாள் பெயர் சௌந்தர நாயகி, எழில் தோற்றத்துடன் விளங்கும் அம்பிகையைக் கண்டால், இவள் அழகைக் கண்டு இந்தப் பெயர் வைத்தார்களா அல்லது பெயர் காரணமாக அவளை அழகுற வடித்தார்களா என்ற எண்ணமே மேலோங்கும்.
இங்குள்ள ஈசனுக்கு சாட்சி நாதர் என்று ஏன் பெயராயிற்று?
இத்தலத்தின் இறைவனுக்கு பூஜைகள் செய்யும் அர்ச்சகர் ஒருவர். அவர் ஆதி சைவர். அவருக்கு இரண்டு புதல்விகள். இரட்டையர் போல ஒரே தோற்றம் கொண்டவர்கள்.
மூத்தவளை மணந்தவன் பெரிய சிவபக்தன். பிரார்த்தனை ஒன்றை நிறைவேற்ற காசிக்கு யாத்திரை சென்றான்.
அவன் காசிக்கு போயிருந்த காலத்திலே அவன் மனைவி திடீரென வைசூரியால் தாக்கப்பட்டாள். பெரியம்மை நோயினால் தாக்கப்பட்ட அவளுக்கு முகமெல்லாம் அம்மைத் தழும்புகள் அம்மி கொத்தியது போலாக்கி அவள் முகப் பொலிவை உருக்குலைத்து விட்டது. அத்தோடு, அவள் பார்வையும் பறிபோய்விட்டது.
காசி யாத்திரைக்குச் சென்றிருந்த அவள் கணவன் ஊர் திரும்பினான். அவனது மாமனாரும் மற்றவர்களும் அன்புடன் வரவேற்றனர்.
உருமாறிய தோற்றத்தில் இருந்த அவன் மனைவியை அழைத்து வந்து காட்டி, நடந்ததை கூறினர்.
அவனோ, அருகில் நினற அவன் மனைவியின் தங்கையை காட்டி, "இவள்தான் என் மனைவி. நீங்கள் வேறு யாரோ ஒருத்தியைக் காட்டி, என் மனைவி என்கிறீர்கள். நான் ஏற்க மாட்டேன்’ என்றான்.
மனைவியோ, "அல்ல; நான் உங்கள் மனைவி தான்!’ என்று கூறி, கண்ணீர் வடிக்கிறாள்.
அக்காளும், தங்கையும் ஒரே தோற்றத்தில் இருந்ததால், "என் கொழுந்தியாள் தான் அம்மை நோயினால் இப்படி ஆகி யிருக்க வேண்டும். இதோ, பழைய தோற்றத்திலேயே இருக்கும் இவள்தான் என் மனைவி!’ என்று தன் மனைவியின் தங்கையைக் காட்டிப் பேசினான், அவன்.
இளையவளுக்கோ வேறு இடத்தில் திருமணம் நிச்சயமாகியிருந்தது. இந்த நிலையில், மருமகன் இப்படிப் பிடிவாதம் பிடிப்பதைக் கண்டு மாமனார் செய்வதறியாது பதறினார்.
வேதனை மேலிட, கெஞ்சும் குரலில் மருமகனிடம் மன்றாடி, மூத்தவள்தான் அவன் மனைவி என்று சத்தியம் செய்தார். அவனோ அசைந்து கொடுக்கவில்லை.
விவகாரம் முற்றியது.
கோயிலே நீதிமன்றம்; ஈசனே நீதிபதி. முறையீடும் கோயிலுக்குச் சென்றது.
இறைவன் சந்நிதானத்தில் நின்ற அர்ச்சகர், "உன்னுடனேயே இவ்வளவு காலமும் என் வாழ்வைக் கழித்து விட்டேன். இன்று எனக்கு ஏற்பட்டுள்ள இந்தத் துன்பம் ஏன்? உன் திருவுள்ளம் இதைப் பார்த்துக் கொண்டு சும்மா இருப்பதா? நீதான் என்னையும் என் இரு மகள்களையும் காப்பாற்றி அருள வேண்டும்’ என்று முறையிட்டு கண்ணீர் வடித்தார்.
அன்பே சிவமாகி ஈசன் இரங்கினார்.
உமாதேவியுடன் இடப வாகனராக தேஜோமயமாகத் திருக்காட்சியளித்து, அர்ச்சகர் மருமகனிடம் அவனது மனைவியை சுட்டிக்காட்டி, "அவள் இவளே’ என சாட்சி பகர்ந்தார்.
அதை உறுதிப்படுத்தும் பொருட்டு, அவன் மனைவியை கோயில் குளத்தில் மூழ்கி எழுந்து வரச் சொன்னார்.
அவ்வாறே செய்தாள் அவள். பழைய பொலிவோடு அழகு சுந்தரியாக அவள் கரையேறி வந்தாள். கண்டோர் கண்கள் வியந்தன.
கணவன் முகத்திலும் மகிழ்ச்சி.
பெருமானே வந்து "அவள் இவள்’ என சாட்சி சொன்னதால், "அவள் இவள் நல்லூர்’ என தலத்திற்கு பெயராகி, பிறகு "அவளிவநல்லூர்’ ஆயிற்று. சாட்சி சொன்ன ஈசன் "சாட்சிநாதர்’ ஆனார்.
இந்த ஐதிகத்தினை விளக்கும் பொருட்டே கருவறையில் சிவலிங்கத்தின் பின்னால் அம்மை-அப்பராக நின்றகோலத்தில் உள்ளார்.
ஒருமுறை அவளிவநல்லூர் சென்று பாருங்கள். கிராமம் முழுவதுமே இறைவனின் சாந்நித்தியத்தை உணர்வீர்கள்.
எங்கே இருக்கு: கும்பகோணத்திலிருந்து அம்மாபேட்டை போகும் பஸ்களும், தஞ்சாவூரிலிருந்து ஹரித்துவார மங்கலம் செல்லும் பேருந்துகளும் அவளிவநல்லூர் வழியாக செல்கின்றன.
தரிசன நேரம்: காலை 8.30 – 12; மாலை 4.30 – 8

விவாகம் நடக்க வெட்டிவேர் மாலை!

பெரிய கோயில், அரிய கோயில், பிரம்மாண்டமான கோயில், எளிமையான கோயில் இப்படி எத்தனையோ கேள்விப் பட்டிருப்பீர்கள். ஆனால் ஒரு கோயிலை இடிந்த கோயில் என்றே சொல்வதை அறிவீர்களா?
கேட்கவே ஆச்சரியமாக- வித்தியாசமாக இருக்கிறதல்லவா? ஆனால் அப்படிச் சொன்னல்தான் இப்பகுதியில் உள்ளவர்களுக்கே எளிதில் புரியும்.
கோவையில் வசதியான பொன் வணிகர் ஒருவருக்கு மூன்று பெண் குழந்தைகள் இருந்தார்கள். மூத்தவளுக்கு உரிய வயதைத் தாண்டியும் திருமணமே ஆகவில்லை. எத்தனையோ வேண்டுதல்கள், பரிகாரங்கள் செய்தும் எதுவும் பலன் அளிக்கவில்லை. அந்த வருத்தத்திலேயே மனதாலும் உடலாலும் மிகவும் பாதிக்கப்பட்டார் வணிகர். அந்த நேரத்தில் ஒருவர், சிதிலமடைந்த சிவாலயத்தை எடுத்து புனருத்தாரணம் செய்தால் எத்தகைய தோஷமும், தடையும் இருந்தாலும் விலகி பெண்ணிற்கு திருமணம் நடக்கும் என்று ஆலோசனை தெரிவித்தார்.
உடனே ஒரு நம்பிக்கை உள்ளத்தில் தோன்ற திருப்பணி செய்வதற்கு ஏற்ற கோயிலைத் தேடும் முயற்சியை ஆரம்பித்தார். ஆனால் சிவசோதனை போல, பல வெளியூர்களில் தேடியும் பழுதுள்ள கோயிலை பார்வையில் படவேயில்லை. மனம் மீண்டும் கவலையில் ஆழ்ந்த சமயத்தில் இடிந்த கோயில் பற்றிய தகவல்கள் கிடைத்தன. உடனே அவ்விடத்திற்குச் சென்று பார்வையிட்டனர். அந்த கோயிலை பற்றிய விவரங்களையும் வரலாற்றையும் கேட்டறிந்தார். தன்னால் இயன்ற திருப்பணி செய்வதற்கு ஏற்ற கோயில் அதுவே என உணர்ந்தார். அவரோடு ஊர் மக்களும் உதவக் கைகோர்த்தனர்.
கோயில் திருப்பணி துவங்க திட்டமிட்டு நாள் குறித்து, பூமிபூஜை போடப்பட்டதுமே வணிகருடைய மூத்த பெண்ணிற்கு நல்ல வரன் அமைந்து நிச்சயதார்த்தம் நடைபெற்றது. திட்டமிட்டபடி திருப்பணி நடந்து முடிந்து முறையாக குடமுழுக்கு நன்னீராட்டு விழாவும் இனிதே நடைபெற்றது. வணிகரின் மகன் கணவருடன் தம்பதி சமேதராய் வந்து வழிபட்டு இறைவனுக்கு நன்றி செலுத்தினாள்.
சுமார் ஐந்நூறு ஆண்டுகட்கும் முற்பட்ட இக்கோயில், பேரூர் பட்டீஸ்வரர் கோயிலுக்குத் தொடர்புடைய அம்மன் கோயில் எனப்படுகிறது. நவராத்தி கொலு வைபவத்தின் போது ஈசன் காஞ்சிமா நதி தாண்டிச் சென்று அம்பு சவாரி நடத்தியது இங்குதானாம். திருக்கல்யாண உற்சவத்தில் இரவு நடுநிசிவேளையில் அம்பிகையை அழைத்து வந்து பட்டீஸ்வரருடன் திருக்கல்யாண உற்சவம் நிகழ்த்தி பின் சுவாமி ரதம் ஏறி வலம் வந்தது அக்கால சிறப்பு நிகழ்வாகும்.
காலப்போக்கில், இத்தலம் கவனிப்பாரற்று பராமரிப்பு இன்றி இருந்ததால் சிதிலமடைந்து சிறிது சிறிதாக இடிந்தே விட்டது. அம்பிகையின் திருஉருவமும் பழுதடைந்து சிதைந்து பாதம் மட்டுமே எஞ்சியது. அப்பகுதி வழியாகச் சென்று மாடுமேய்ப்பவர்களும், வழிப்போக்கர்களும் மட்டுமே வழிபட்டுச் செல்வர். நூறு ஆண்டுகளுக்கும் மேலாக இத்தலம் இடிந்த நிலையிலேயே இருந்ததால் "இடிந்த கோயில்’ என்ற பெயரே நிலைத்துவிட்டது.
வெள்ளலூர் சுவாமி என்பவர் இத்தலத்திற்கு வந்து தவம் மேற்கொண்டு யோக நிலையிலேயே வழிபாடுகளை நடத்தி வந்தாராம். அச்சமயத்தில் அவரை சுற்றி பாம்புகள் ஊர்ந்து சென்றதையும் பாம்புகள் அவர் மீது கிடந்ததையும் அப்பகுதி முதியவர்கள் சிலர் நினைவு கூர்கின்றனர்.
பொதுவாக சிவாலயங்களில் ஈசன் லிங்க ரூபத்தில் தனிச்சந்நிதியிலும் அம்பிகை தனிச்சந்நதியிலும் அருள்பாலிப்பர். ஆனால் இத்தலத்தில் ஈசனும் அம்பிகையும் ஒருசேர தம்பதி சமேதராய் சிலா ரூபத்தில் அமர்ந்து அருள்பாலிப்பது தனிச்சிறப்பாகும். இது போன்ற தலங்கள் தமிழ் நாட்டில் மிகச் சிலவே.
விநாயகர், முருகன், துர்க்கை, சண்டிகேஸ்வரர் ஆகியோர் தனித்தனியே சன்னதிகளில் அமர்ந்து அருள்புரிகின்றனர். பழமையான அம்பிகையின் பாதம் தனிச் சன்னதியில் ஆராதிக்கப்படுகிறது.
பிரதோஷம், தேய்பிறை அஷ்டமி, கிருத்திகை, அமாவாசை போன்ற நாட்களில் சிறப்பு அபிஷேக ஆராதனைகள் நடைபெறுகிறது. பௌர்ணமியன்று மாலை 108 நாமாவளி அர்ச்சனையுடன் பூஜைகள் நடைபெறும். வருட உற்சவ திருநாளான ஆனி திருவாதிரை அன்று 108 சங்காபிஷேக பெருவிழா வெகு விமர்சையாக நடைபெற்று வருகிறது. பிரதிஷ்டா தினமான தை மாத அஸ்த நட்சத்திர நாளன்று வேள்வி பூஜை நடைபெறும். உமையும் ஈசனும் தம்பதி சமேதராய் அமர்ந்து பக்தர்களின் வேண்டுதல்கள் யாவும் தாயுள்ளத்தோடு நிறைவேற்ற வைப்பது கண்கூடு.
திருமணத் தடைக்குக் காரணம் எத்தகைய கிரக தோஷமாக இருந்தாலும் பித்ரு தோஷமாக இருந்தாலும் இத்தலம் வந்து உமா மகேஸ்வரரை வழிபட்டால் அத்தோஷங்கள் விலகி விவாகம் விரைவில் நடைபெறும் என்பது நம்பிக்கை.
திருமணத்தடை உள்ளவர்கள், வெட்டி வேர் மாலை சாத்துவதோடு ஆண்கள் சந்தனக் கட்டையும்; பெண்கள் மஞ்சள் கிழங்கும் வைத்து பூஜித்து பின் அதனைப் பயன்படுத்த வேண்டும். பதினொரு வாரங்கள் திங்கள் அல்லது வெள்ளிக் கிழமைகளில் இப்படிச் செய்து நம சிவாய மந்திரத்தை சொல்லியபடியே ஐந்து முறை கோயிலை வலம் வந்து பூஜையில் கலந்து கொள்ள வேண்டும். இவ்வாறு வணங்கிடும் பதினொரு வாரங்களுக்குள் திருமண முயற்சிகள் பலன் அளித்து விடுவதாக பலன் பெற்றோர் கூறுகின்றனர்.
இது ஒரு சிறிய கிராமத்துக் கோயில். இருப்பினும் இத்தலத்தில் வியாபிக்கும் தெய்வீக அதிர்வுகள் இத்தலத்தின் உன்னதத்தை உணர்த்துகின்றன. பூஜைகள் யாவும் தமிழ் முறைப்படியே நடந்தேறி வருகின்றன.
கோயிலின் பெரிய இடிந்த கோயில் என்று இருந்தாலும் பலரது வாழ்க்கை துளிர்விட வஞ்சனை இன்றி வரம் அளிக்கிறார்கள் இத்தலத்து இறைவனும் இறைவியும்.

கடவுளின் அம்மா!-மார்ச் – 20, காரைக்கால் அம்மையார் குருபூஜை

ஆதியும், அந்தமும் இல்லாதவன், போக்கிலன், வரவிலன் போன்ற சிறப்பு பெயர்களைப் பெற்றவர் சிவன். அவர் தாய், தந்தை என்ற உறவு இல்லாதவர்; அருவமும், உருவமும், அருவுருவமுமான அவரைப் புரிந்து, அறிந்து, தெளிவது எளிதானதல்ல. அத்தகைய இறைவனே, ஒருவரை, தனக்கு தாயாக ஏற்றுக் கொண்டார் என்றால், அவர் தான், காரைக்கால் அம்மையார்.
காரைக்காலில் தனதத்தர் என்ற வணிகர் வசித்து வந்தார். இவரின் மகள் புனிதவதி. சிவபக்தையான இவளை, பரமதத்தன் எனும் வணிகனுக்கு திருமணம் செய்து வைத்தனர். இல்லறம் நல்லறமாய் சென்று கொண்டிருந்த வேளையில், தன் பக்தைக்கு முக்தியளிக்க எண்ணிய சிவன், மாங்கனி வடிவில் சோதனை தந்தார்.
ஒருமுறை, பரமதத்தனுக்கு வேண்டிய ஒருவர், இரண்டு மாம்பழங்களைக் கொடுத்தார். அதை, அவன், பணியாள் ஒருவனின் மூலம் வீட்டுக்கு கொடுத்து அனுப்பினான். அச்சமயத்தில், சிவனடியார் ஒருவர், பசியுடன் அவனது வீட்டுக்கு வந்தார். சிவனடியாரை கண்டவுடன், வேகமாக உணவு சமைத்த புனிதவதி, காய்கறிக்கு பதிலாக, கணவர் கொடுத்தனுப்பிய இரண்டு பழங்களில் ஒன்றை அரிந்து வைத்தாள்.
சிவனடியார் பசியாறி சென்றபின், பரமதத்தன் வீட்டுக்கு வந்தான். கணவருக்கு பரிமாறிய புனிதவதி, எஞ்சிய ஒரு மாம்பழத்தை அரிந்து வைத்தாள். அதைச் சாப்பிட்டவன், ‘இது வெகு ருசியாக இருக்கிறது; இன்னொன்றையும் கொண்டு வா…’என்றான்.
தடுமாறிய புனிதவதி, உண்மையைச் சொல்ல தைரியமில்லாமல், சமையலறைக்குள் சென்றவள், ‘எம்பெருமானே… இதென்ன சோதனை?’ என்றது தான் தாமதம்… புனிதவதியின் கையில் பழம் ஒன்று இருந்தது. மகிழ்ச்சியுடன் கொண்டு வந்து, கணவனுக்கு கொடுத்தாள். அதைச் சாப்பிட்ட பரமதத்தன் அசந்து போய் விட்டான். ‘இப்படி ஒரு பழத்தை, நான் என் வாழ்நாளில் சாப்பிட்டதே இல்லை. முதலில் சாப்பிட்ட பழம் இப்படி ருசியில்லையே, இது எப்படி சாத்தியம்…’ என்று கேட்க, புனிதவதி நடந்ததைச் சொல்லி விட்டாள்.
அதைக்கேட்ட பரமதத்தன், ‘இறைவனே உனக்கு கனி தந்தான் என்றால், எங்கே என் கண் முன்னால், இன்னொரு கனியை வரவழைத்துக் காட்டு…’ என்றான். புனிதவதியும் அவ்வாறே செய்தாள். திகைத்துப் போன பரமதத்தன், ‘இவள் சாதாரண பெண்ணில்லை. தெய்வப் பிறவி. இனி, இவளுடன் குடும்ப வாழ்க்கை நடத்துவது தகாது…’ என்ற முடிவுக்கு வந்தவன், மனைவியைப் பிரிந்து, வெளிநாட்டுக்கு, வியாபாரத்துக்கு போய் விட்டான். மனம் வருந்திய புனிதவதி, சிவசேவையில் மூழ்கிப் போனாள்.
வெளிநாடு செல்வதாக கூறிய பரமதத்தன், பாண்டிய நாட்டில் இன்னொரு பெண்ணை திருமணம் செய்து வாழ்வதாக கேள்விப்பட்ட புனிதவதியின் உறவினர்கள், அவளை அழைத்து, மதுரைக்கு வந்தனர்.
புனிதவதி வந்திருக்கும் தகவல் அறிந்த பரமதத்தன், தன் இளைய மனைவி, மகளுடன் வந்து, புனிதவதியின் காலில் விழுந்து, தங்களை ஆசீர்வதிக்கும்படி வேண்டினான்.
கட்டிய கணவனே காலில் விழுந்தது கண்டு, மனம் கலங்கிய புனிதவதி, ‘பெருமானே… இல்லறத்துக்கு தேவை அழகு. என் கணவன் விரும்பாத அழகு, எனக்கு தேவையில்லை. இன்று முதல், நான் உன் அடிமை. எனக்கு பேய் வடிவம் கொடு…’ என்றாள். சிவனும், அவ்வாறே தர, அவர், ‘காரைக்கால் அம்மையார்’ என்ற சிறப்பு பெயர் பெற்றார். சிவன் வாசம் செய்யும் கயிலையில், தன் கால் படக்கூடாது என்று, தன் தலையை தரையில் ஊன்றி நடந்து சென்றதாக புராணம் கூறுகிறது. அவரை, ‘என் அன்னையே வருக’ என்று வரவேற்றார் சிவன். கடவுளுக்கே தாயான அவர், சிவனின் கட்டளைப்படி, திருவாலங்காடு என்னும் தலத்தில், நடராஜர் அருகில் அமர்ந்து, தாளமிட்டு, பாடும் தகுதி பெற்றார்.
காரைக்கால் அம்மையாரின் குருபூஜை, பங்குனி சுவாதி நட்சத்திரத்தில் நடக்கும். அந் நன்னாளில், பக்தியால், இறைவனை நமக்கும் உறவாக்கிக் கொள்ள முயற்சிப்போம்.

போக்குவரத்து அசுரர்கள்!

உயிர்களின் பரிணாம வளர்ச்சி தான் மனிதனின் தோற்றம். இம்மனித இனத்திற்கு, மேலும் வளர்ச்சி என்பது, மிகவும் அவசியமானது; அதை மறுக்க முடியாது. ஆனால், பிரச்னை எங்கு வருகிறது என்றால், நாம் வளர்ச்சி அடையும் போதே, கூடவே, ஆணவமும், அடுத்தவர்களை மதிக்காத தன்மையும் வந்து விடுகிறது.
கடுமையான உழைப்பின் மூலம் பெறும் வளர்ச்சி, கட்டுப்படுத்தப்பட்ட ஆணவத்தை கொடுக்கிறது என்றால், உழைக்காமல் கிடைக்கும் செல்வம், பதவி, உச்சகட்ட ஆணவத்தை கூடவே கூட்டிக் கொண்டு வந்து விடுகிறது. இத்தகைய, ‘தான்’ எனும் ஆணவத்தால், ராவணன் அவதிப்பட்ட கதை இது.
ராவணன் பல வரங்கள் பெற்றவன். ஆற்றல், அறிவு, வீரம், இசை ஞானம் என, அனைத்திலும் சிறந்து விளங்கியவன். தன் ஆற்றலின் காரணமாக, இறைவன் படைப்பினில், என்னை விட உயர்ந்தவர்கள் கிடையாது என்ற ஆணவம், அவனுள் ஏற்பட்டு விட்டது. ஒருசமயம், ராவணன், தன்னுடைய புஷ்பக விமானத்தில், ஆகாய மார்க்கமாக சென்று கொண்டிருந்தான். வழியில், கைலாய மலை குறுக்கிட்டது. அதைத் தாண்டி அவனால், செல்ல முடியவில்லை.
குனிந்து கீழே பார்த்தான். நந்திதேவன் அமர்ந்திருந்தார். அவர் ராவணனைப் பார்த்து, ‘அப்பா தசக்கீரிவா… உன்னால் கைலாய மலையை தாண்ட முடியாது. அதனால், சுற்றிப் போ…’என்று, அறிவுரை கூறினார்.
‘குரங்கு மூஞ்சி நந்தியே… நீ, என்ன எனக்கு புத்தி சொல்வது?’ என, இகழ்ச்சியாகப் பேசினான் ராவணன்.
கோபம் கொண்ட நந்திபகவான், ‘ஏ ராவணனே… அழகு முகம் படைத்த ஆணவமா உனக்கு… எந்த செல்வத்தின் காரணமாக, என்னை குரங்கு மூஞ்சி என்று, இழிவாகப் பேசினாயோ, அந்த உன் செல்வ செழிப்பு மிக்க நகரம், குரங்குகளாலேயே அழிக்கப்படட்டும்…’ என, சாபம் கொடுத்தார்.
அந்த வார்த்தைகளை கேட்டு, ராவணன் சீற்றம் கொண்டான். ‘இந்த மலையை, இப்போதே, இங்கிருந்து எடுத்து வீசி விடுகிறேன் பார்…’ என்று கூறி, கைலாய மலையை, தன் தோள்களால் அசைத்து தூக்க முயன்றான். அப்போது அம்மலையின் அடியில், அகப்பட்டுக் கொண்டான். வலியால் அழுது கதறிய ராவணன், வாகீச முனிவரால், அத்துயரத்தில் இருந்து காப்பாற்றப்பட்டான் என்பது தனிக்கதை. செல்வம், பதவி, புகழ் கிடைத்து விட்டது என்று ஆணவம் கொள்ளாமல், எப்போதும் எளிமையாகவும், இனிமையாகவும், அடக்கமாக இருப்போரை, திருமகளும், கலைமகளும், மலைமகளும் ஒரு நாளும் பிரிய மாட்டார்கள் என்பது சாஸ்திரம் கூறும் தத்துவம். அதனால், எத்தகைய உயர்வான நிலைக்கு சென்றாலும், ஆணவத்தை கைவிட்டு, அடக்கமாக இருந்து, இறைவனின் அருளைப் பெறுவோம்!

Follow

Get every new post delivered to your Inbox.

Join 2,528 other followers