Category Archives: ஆன்மீகம்

வெற்றிவேல் முருகா!

அக்., 29 – கந்தசஷ்டி


சூரபத்மனை, முருகப் பெருமான் ஆட்கொண்டதற்காக கந்தசஷ்டி விழாவை, கொண்டாடுகிறோம் என்பது அனைவரும் அறிந்த விஷயம். சிவனின் நெற்றிக்கண்ணில் பிறந்த பொறிகளில் இருந்து உருவானவர் முருகன் என்பர். ஆனால், ராமாயணக் கதையில், முருகனின் பிறப்பு பற்றி சற்று வித்தியாசமாக சொல்கிறார் விஸ்வாமித்திரர்.
ஒருசமயம் சிவன், தன் சக்தியை வெட்ட வெளியாக இருந்த பூமியில் விட்டார். அந்த சக்தி, காடு, மலை, நதி, ஏரி, நாடு என, பல வகையில் உருப்பெற்றது. இதனால், பூமியின் பாரம் அதிகரித்தது. இனியும் அவரது சக்தியைத் தாங்க முடியாதென்ற நிலையில், அக்னி மற்றும் வாயுவின் உதவியை நாடினர் தேவர்கள். அவர்கள், சிவனின் சக்தியைத் தாங்கினர்.
அக்னி தாங்கிய சக்தி மலையாக மாறியது; அந்த மலையில், நாணற்புல் உருவானது. அங்கே இருந்த கிருத்திகைப் பெண்களுக்கும், அக்னிக்கும் புத்திரனாக ஸ்கந்தர் அவதரித்தார் என்று ராமாயணத்தில் அத்தியாயம், 36ல் இந்த வரலாறு உள்ளது.
அத்தியாயம், 37ல் சற்று வித்தியாசமான கதை உள்ளது. சிவனின் சக்தியை தாங்கிய அக்னிதேவன், அந்த சக்தியை பார்வதியின் சகோதரியான ஆகாச கங்கையிடம் செலுத்தினான். அவளால், அந்த கர்ப்பத்தை தாங்க முடியவில்லை; எனவே, இமயத்தில் வெள்ளை மலையாக இருந்த சிவனிடமே அதைச் சேர்த்து விட்டாள்.
அந்த சக்தி ஒரு குழந்தையாகி, ஆறு முகங்களுடன் விளங்கியது. அதற்கு கிருத்திகை பெண்கள் பால் கொடுத்து வளர்த்தனர். கர்ப்பத்தில் இருந்து விழுந்ததால் கந்தன் என்றும், கிருத்திகைப் பெண்களால் பால் தரப்பட்டதால் கார்த்திகேயன் என்றும் பெயர் பெற்றார்.
இந்தக் கதையை நமக்கு அளிக்கும் விஸ்வாமித்திரர், ‘இந்த புண்ணிய சரித்திரத்தை நம்பிக்கையுடன் கேட்பவர்களும், சிவனின் சக்தியான குமாரசுவாமியிடம் பக்தி வைப்பவர்களும் பேரன், பேத்திகளுடன் சுகமாய் வெகுகாலம் பூமியில் வசித்து முடிவில் கந்தலோகத்தை அடைவர்…’ என்றும் பலன் சொல்லி முடிக்கிறார்.
முருகன் பிறந்ததன் நோக்கம், சூரபத்மன் மற்றும் அவன் குலத்தவரால் துன்புறுத்தப்பட்ட தேவர்களைக் காப்பதற்காக!
கந்தசஷ்டி எல்லா முருகன் தலங்களிலும் நடந்தாலும், சூரசம்ஹாரத்திற்கு சிறப்பு பெற்றது திருச்செந்தூர். இங்கு கந்தசஷ்டி விழாவை ஒட்டி, அறுகோண வடிவ ஹோம குண்டம் அமைக்கப்படுகிறது. முருகனின் வெற்றிக்காக துவக்கப்படும் யாக குண்டத்தை சுற்றிலும் சிவன், அம்பிகை, நான்கு வேதங்கள், முருகன், வள்ளி, தெய்வானை, மகாவிஷ்ணு, விநாயகர், சப்தரிஷிகள், வாஸ்து பிரம்மா, தேவர்கள், சூரியன், அஷ்டதிக்பாலகர்கள், துவாரபாலகர்களை கும்பத்தில் எழுந்தருளச் செய்வர். ஆறாம் நாளன்று, கடற்கரையில் எழுந்தருளும் ஜெயந்தி நாதர், சூரனை சம்ஹாரம் செய்து வெற்றி வேலனாக காட்சியளிப்பார்.
கந்தசஷ்டியன்று அதிகாலை, 4:30- – 6:00 மணிக்குள் நீராட வேண்டும்.
அன்று பகலில் சாப்பிடாமல், ‘ஓம் சரவணபவ’ ‘ஓம் சரவணபவாய நம’ ‘ஓம் முருகா’ ஆகிய மந்திரங்களில் ஏதாவது ஒன்றை, பகல் முழுவதும் ஜெபிப்பதுடன் திருப்புகழ், கந்தசஷ்டிகவசம், ஸ்கந்தகுரு கவசம், சண்முககவசம் பாடல்களை பாராயணம் செய்ய வேண்டும்.
மாலையில், முருகன் கோவிலுக்குச் சென்று, சூரசம்ஹார நிகழ்ச்சியைத் தரிசித்து வந்த பின், நீராட வேண்டும்; பின், கோவிலுக்கு சென்று விளக்கேற்றி முருகனை வழிபட வேண்டும்.
கந்தசஷ்டி விரதம் இருப்போருக்கு புத்திரதோஷம் விலகும்; மழலை பாக்கியம் இல்லாதவர்களுக்கு விரைவில் குழந்தை பிறக்கும்; நினைத்தது நிறைவேறும் என்பது ஐதீகம்.

வழிபாட்டின் பலன் யாருக்கு?

தேவையின் பொருட்டு கடவுளை துதிப்போருக்கும், பக்தி செலுத்துவோருக்கும் கடவுள் ஒரு நாளும் காட்சி அளிப்பதில்லை. எவன் ஒருவன் களங்கமற்ற மனதுடன், இறைவன் குறித்து ஏகாந்த சிந்தனையில் ஆழ்ந்திருக்கிறானோ, அவன் வழிமுறைகள் தவறு என்றாலும், அவனுக்கு, ஜோதிமயமான இறைவன் அவன் வேண்டிய உருவில் காட்சி தந்து அருளுகிறார். இதற்கு உதாரணமாக, சோழநாட்டைச் சேர்ந்த சனந்தனரின் வாழ்க்கையில் நடந்த சம்பவத்தையே எடுத்துக் கொள்ளலாம்.
தன் இள வயதிலேயே நரசிம்ம மந்திர உபதேசம் பெற்றவர் சனந்தனர். இவர் ஒரு முறை, காட்டில் தியானத்தில் ஆழ்ந்திருந்த போது, வேடன் ஒருவன் சனந்தனரைப் பார்த்து, ‘சாமி… இந்த காட்டுல கண்ண மூடி உட்கார்ந்துட்டு என்ன செய்றீங்க?’ எனக் கேட்டான். அவன் குரல் கேட்டு கண்விழித்த சனந்தனர், ‘இந்த வேடனுக்கு நரசிம்மரை பற்றியும், அவருடைய உபாசனை குறித்தும் எப்படி சொல்லி புரிய வைப்பது…’ என நினைத்து,’வேடனே… நீ காட்டில் விலங்குகளை தேடுகிறாய் அல்லவா… அதுபோல, நானும் ஒரு விசித்திரமான விலங்கை கண்களை மூடியபடி, தேடிக் கொண்டிருக்கிறேன்…’ என்று கூறி, நரசிம்ம உருவத்தை விவரித்தார்.
அதைக்கேட்ட வேடன் வியந்து, ‘பாதி சிங்கம்; பாதி மனித வடிவில் ஒரு உருவமா… ஆச்சரியமாக இருக்கே… இருந்தாலும், நீங்க கவலைப்படாதீர்கள். நாளை சூரியன் மறைவதற்குள் நீங்கள் சொன்ன அந்த விலங்கை கட்டி, இழுத்து வருவேன்; அப்படி கொண்டு வராவிட்டால், நெருப்பில் விழுந்து இறப்பேன்; இது சத்தியம்…’ என்று கூறி, புறப்பட்டான்.
மறுநாள் பொழுது விடிந்ததும், நரசிம்மத்தை தேடி, காடெங்கும் அலைந்தான் வேடன். அவன் சிந்தனை முழுவதும் நரசிம்மர் நினைவிலேயே இருந்தது; தண்ணீர் கூட அருந்தாமல் தேடி அலைந்தான். அந்தி சாயும் நேரம் நெருங்கியது, வேடன் மனம் உடைந்து போனான்.
‘அந்த நல்ல மனிதருக்கு, அவர் தேடும் விலங்கை கொண்டு வருவதாக வாக்கு கொடுத்தேனே… அதை நிறைவேற்றாத நான், இனிமேல் உயிருடன் இருக்கக் கூடாது…’ என்று நினைத்து, தற்கொலை முயற்சியில் ஈடுபட்டான்.
அப்போது, காடே அதிரும்படியாக ஒரு கர்ஜனை கேட்டது. வேடன் திரும்பிப் பார்த்தான்; அங்கே, நரசிம்மர் நின்றிருந்தார். அவரைப் பார்த்ததும், வேடனுக்கு கோபம் தாங்கவில்லை. காட்டு கொடிகளை நரசிம்மரின் கழுத்தில் கட்டி, ‘தரதர’வென இழுத்து போய், சனந்தனரின் முன்னால் நிறுத்தி, ‘சாமி, நீங்கள் தேடிய விலங்கை இழுத்துக் கொண்டு வந்து விட்டேன்…’ என்று கூறினான்.
சனந்தனருக்கு, நரசிம்மரின் கர்ஜனை கேட்டதே தவிர, உருவம் கண்ணுக்கு தெரியவில்லை. ‘வேடனுக்கு கிடைத்த புண்ணியம் எனக்கு கிடைக்கவில்லையே…’ என்று அழுதார் சனந்தனர். அப்போது நரசிம்மர், ‘சனந்தனா… இந்த வேடனுக்கு உள்ள ஏகாந்த சிந்தனை, ஒருமைப்பட்ட மனது உனக்கு ஏற்படவில்லை; அப்படி உனக்கு ஏற்படும் சமயத்தில் நான் உனக்கு அருள் புரிவேன்…’ என்று அசரீரியாக கூறினார்.
அந்த சனந்தனர் தான் பிற்காலத்தில் ஆதிசங்கரரின் சீடர்களில் ஒருவராகி, பத்மபாதர் என திருநாமம் பெற்றார். காபாலிகன் ஒருவன் ஆதிசங்கரரை கொல்ல முயன்ற போது, சனந்தனரின் உடம்பில் நரசிம்மர் ஆவாகனமாகி, காபாலிகனை கொன்று, ஆதிசங்கரரை காப்பாற்றினார் என்பது வரலாறு.

இன்பமான தீபாவளி!

அக்., – 22 தீபாவளி


தீபாவளி என்பதன் போக்கே தற்போது திசைமாறி போயிருக்கிறது. உலகையே அச்சுறுத்திய நரகாசுரனை, தன் மகன் என்றும் பாராமல் சம்ஹரித்தார் விஷ்ணு பகவான். இன்று ஏராளமான நரகாசுரன்கள் நாட்டில் உருவாகியிருக்கின்றனர். அதிலும், தீபாவளியன்று பல வீடுகளுக்குள்ளேயே நரகாசுரன்கள், ‘குடி’யேறி விடுகின்றனர். இனாம்… இனாம் என்று அலைகின்றனர். அத்தனைக்கும் காரணம் ஆசை!
ஆசை என்பது இன்று நேற்றல்ல, உலகம் தோன்றிய காலம் முதலே மனிதனோடு ஐக்கியமாகி விட்டது. தீபாவளியன்று காசிக்குப் போய், கங்கா ஸ்நானம் செய்து பாவத்தை தொலைக்க வேண்டும் என்று போகின்றனர். பாவம் தொலைகிறதோ இல்லையோ, பாவத்திற்கு காரணமான, ஆசை மட்டும் அவர்களைப் பின்பற்றி வீட்டுக்கே வந்து விடுகிறது.
இதற்காக, ஒரு நாடோடி கதை சொல்வர்; அது:
காசிக்கு ஒரு பெரியவர் வந்தார். அவர் கையில் ஒரு செம்பு இருந்தது. செம்பை கரையில் வைத்து விட்டுக் குளித்தால் யாராவது எடுத்து விடுவார்களோ என்று அவருக்கு பயம். அதனால், அதை மண்ணைத் தோண்டி புதைத்து வைத்தார். இனி, யாராலும் செம்பை திருட முடியாது என்று நிம்மதியாக நடந்தவரின் மனதில், ஒரு சந்தேகம். செம்பை புதைத்து வைத்த இடத்தை திரும்ப வரும் போது கண்டுபிடிக்க முடியாமல் போய்விடுமே என்று! அதற்கொரு உபாயம் செய்வோம் என்று புதைத்து வைத்த இடத்தில் மணலைக் கூட்டி மேடாக்கி வைத்தார். அது பார்ப்பதற்கு லிங்கம் போல் இருந்தது. பின்னர் நிம்மதியாக குளிக்க ஆரம்பித்தார். ஆற்றில் நின்றபடியே அவ்வப்போது மேடு தெரிகிறதா என்று பார்த்துக் கொண்டார்.
இந்த நேரத்தில் அந்தப் பக்கமாக வந்த பக்தர் ஒருவர், குவிக்கப்பட்டிருந்த மணல் லிங்கத்தை பார்த்தார்.
‘ஓஹோ… காசிக்கு வந்தால் மணலில் லிங்கம் பிடித்து வைத்த பிறகு தான் குளிக்க வேண்டும் போலிருக்கிறது…’ என்று நினைத்தவர், தானும் தன் பங்கிற்கு ஒரு லிங்கத்தை அமைத்தார். இதைப் பார்த்து, போவோர் வருவோரெல்லாம் ஆளுக்கொரு லிங்கம் பிடித்து வைத்தனர்.
ஆற்றில் குளித்தவர், இப்போது செம்பை எடுக்க வந்தார். அங்கே நூற்றுக்கணக்கில் மணல் மேடு இருந்தது. அதில், எது, தான் அமைத்த மேடு என்பதை அவரால் கண்டுபிடிக்க முடியவில்லை. பிறகென்ன, செம்பை இழந்தது தான் மிச்சம்.
இப்படித்தான் இருக்கிறது இன்றைய கங்கா ஸ்நானம்.
தீபாவளி என்றால் என்ன?
ஆதரவற்ற குழந்தைகள், முதியவர்களுக்கு இனிப்பு மற்றும் உடைகள் வழங்க வேண்டும். மற்றவர்களை நரகாசுரன் மாதிரி துன்புறுத்தாமல், நல்லபடியாக நடத்த கற்றுக் கொள்ள வேண்டும். நல்ல சிந்தனைகளை வளர்த்துக் கொள்ள வேண்டும். இதையெல்லாம் மனதில் கொண்டு, பிறருக்கு உதவும் இன்பத் தீபாவளியைக் கொண்டாடுவோம். எல்லாரும் நலமாய் வாழ பிரார்த்தனை செய்வோம்.

இனிமையாக பேசினால்……….

இனிமை நிறைந்த இன்சொற்கள், இரும்பு மனம் கொண்டவரையும் இளக வைக்கும். தீஞ்சொற்களோ, மென்மை மனம் கொண்டவரையும் கோபமடைய வைக்கும். அதனால் தான், ‘யாவர்க்குமாய் பிறர்க்கு இன் உரை தானே…’ என்று மென்மையாக சொல்கிறார் திருமூலர். கடுஞ்சொற்களை பயன்படுத்தி, நாம் எத்தனை நன்மை செய்தாலும், அதனால், எந்த நன்மையும் விளையாது என்பதற்கு, கந்த மாதன முனிவரின் கதையைக் கேளுங்கள்…
தருமர் ராஜசூய யாகம் செய்த நேரம்… பாண்டவர்கள் ஒவ்வொருவரும் ஆளுக்கு ஒரு வேலையாக செய்து கொண்டிருந்தனர். பீமன் உணவு கூடத்தில் அனைவரையும் உபசரித்துக் கொண்டிருந்தான்.
உபசரிப்பு என்கிற பெயரில், இலைகளில் உணவு வகைகளை அள்ளிக் கொட்டிக் கொண்டே இருந்தான். எவ்வளவு தான் சாப்பிட முடியும்? சாப்பிட முடியாமல் திணறி மறுத்தவர்களை, கடும் சொல்லால் ஏசியும், கதையை காட்டி பயமுறுத்தியும் சாப்பிட வைத்தான்.
இதன் காரணமாக, நாளுக்கு நாள் உணவு உண்ண வருபவர்களின் எண்ணிக்கை குறைந்தது. இதை கவனித்த கண்ணன், ‘ஏன் நாளுக்கு நாள் உணவு உண்ண வருபவர்களின் எண்ணிக்கை குறைகிறது…’ என, பீமனிடம் கேட்டார். பீமனுக்கும் காரணம் தெரியவில்லை.
கண்ணன் ஒரு சில வினாடிகள் யோசித்து, ‘பீமா… இங்கே நான் பார்த்துக் கொள்கிறேன்; நீ கந்தமாதன் மலையில் இருக்கும், கந்தமாதன முனிவரை பார்த்து, வணங்கி விட்டு வா…’ என்று பீமனை வழியனுப்பி வைத்தார். உணவு கூடத்தில் உண்ண வருபவர்கள் யாருமே இல்லை. அதனால், சாப்பிடும் அடியார்களை தேடிச் சென்றார் கண்ணன்.
அடியார்களோ, ‘பீமனின் கொடுமை தாங்கவில்லை; அள்ளி அள்ளி கொட்டி, உண்ணச் சொல்லி மிரட்டுகிறான். இழிவாக பேசுகிறான்…’ என்றனர். அவர்களை சமாதானப்படுத்தி அழைத்து வந்து உணவிட்டார்.
அதேசமயம், கண்ணன் சொல்படி கந்தமாதன மலைக்கு சென்ற பீமன், அங்கே கந்தமாதன முனிவரை தரிசித்தான். தங்க உடம்போடு ஜொலித்துக் கொண்டிருந்த அவரை வலம் வந்து வணங்கினான்.
அவனைப் பார்த்த முனிவர், ‘பீமா… அருகில் வா…’ என்றார். அவர் அருகில் பீமன் சென்றபோது, அவர் வாயில் இருந்து தாங்க முடியாத அளவிற்கு துர்நாற்றம் வீசியது. பீமனால், அவர் பக்கத்தில் போக முடியவில்லை.
‘பீமா… உன் தயக்கம் புரிகிறது; போன பிறவியில் நான் ஏராளமான தான, தர்மங்கள் செய்தேன். அதன் பயனாகவே எனக்கு தங்கம் போல இந்த அழகான உடம்பு கிடைத்தது. ஆனால், யாசகம் பெற வந்தவர்களை திட்டி பேசி, தான, தர்மங்கள் செய்ததால், என் வாயில் துர்நாற்றம் வீசுகிறது…’ என்று வருத்தத்துடன் சொன்னார் முனிவர்.
பீமன் நடுங்கினான். ‘இவரைப் போலத் தானே நானும் செய்தேன்; உணவுண்ண வந்தவர்களை கடுமையாக பேசி, கதாயுதத்தை காட்டி மிரட்டி பயமுறுத்தினேன். எனக்கு என்ன கதி கிடைக்குமோ…’ என்று பயந்தான்.
முனிவரோ, ‘பீமா… கண்ணன் அனுப்பிய உன்னைப் பார்த்ததும், என் பாவம் போய் விட்டது. என் வாயில் இதுவரை இருந்த துர்நாற்றம் நீங்கி விட்டது…’ என்றார்.
அரண்மனைக்கு திரும்பிய பீமன், கண்ணன் திருவடிகளில் விழுந்து, ‘என்னை மன்னித்து விடு கண்ணா…’ என, அழுதான்.
‘பீமா… கொடுப்பது பெரிதல்ல; இனிமையாக பேசி கொடுக்க வேண்டும். அதுதான் உயர்ந்தது…’ என்றார் கண்ணன்.
இனிமையாக பேசுவோம்; இறையருளைப் பெறுவோம்.

நதிகளைப் பாதுகாப்போம்!

அக்.,18 – ஐப்பசி விஷு

மழையோ, வெயிலோ மனிதர்களும், இதர உயிரினங்களும் தாங்கும் சம அளவில் இருக்க வேண்டும்; இதில், எது அதிகமானாலும், துன்பம் தான். இந்த காலநிலையை சமநிலையில் வைத்திருக்குமாறு வேண்டும் திருநாளே, விஷு பண்டிகை! விஷு என்றால், சமம்.
இந்தியாவில், விஷுவை இரண்டு முறை கொண்டாடுகிறோம். முதலில், சித்திரை விஷு; இந்த மாதத்தில் கடும் வெயில் அடிக்கும். அடுத்து, ஐப்பசி விஷு; இந்த மாதம் மழையின் தாக்கம் அதிகமாகும். அளவுக்கு மீறிய வெப்பம், மழை இரண்டுமே உயிர்களைப் பாதிக்கும். இது சமநிலையில் இருக்க வேண்டும் என்று கடவுளிடம் வேண்டும் நாள் தான் விஷு!
ஐப்பசி மாதம் மழைக் காலம் என்பதால், ஆறுகளில் போதுமான அளவு தண்ணீர் ஓட வேண்டும். விவசாயம் செழிக்க வேண்டுமென்று வேண்டுமுன், நதிகள் பிறந்த வரலாற்றையும், அதன் புனிதத்தையும் அறிந்து கொண்டால், ஆறுகளை பாதுகாக்க வேண்டுமென்ற எண்ணம் பிறக்கும்.
தமிழகத்தின் உணவு ஆதாரத்தை பாதுகாப்பது காவிரி; தெற்கே இன்னும் வற்றாமல் ஓடிக்கொண்டிருப்பது தாமிரபரணி. இந்த இரண்டு நதிகளையும் உருவாக்கியவர் அகத்தியர் என்கிறது, தாமிரபரணி மகாத்மியம் என்ற நூல்.
இமயமலையில், சிவபார்வதி திருமணத்தைக் காண உலகமே ஒன்று திரண்டது. இதனால், வடக்கே தாழ்ந்து, தெற்கு உயர்ந்தது. உலகை சமநிலைப்படுத்த, அகத்தியரை தெற்கேயுள்ள பொதிகை மலைக்குச் செல்லும்படி சிவன் உத்தரவிட்டார். தன் திருமணக்காட்சியை அங்கேயே காட்டுவதாகவும் வாக்களித்தார். இதனால், தன் மனைவி லோபமுத்திரையை, நீர் வடிவாக்கி, கமண்டலத்தில் அடைத்த அகத்தியர், கமண்டலத்துடன் தெற்கே வந்தார்.
குடகுமலைக்கு வந்த போது, விநாயகர் காகம் வடிவில் வந்து கமண்டலத்தை தட்டி விட்டார். கமண்டலம் சரிந்து தண்ணீர் ஓடி, மிகப்பெரும் ஆறாக உருவெடுத்தது. அது சோலைகளின் நடுவே பரந்து சென்றதால், ‘காவிரி’ ஆனது. ‘கா’ என்றால் சோலை; ‘விரி’ என்றால் பரந்து செல்லுதல்.
கவிழ்ந்த கமண்டலத்தை எடுத்த அகத்தியர், அதில், மீதி தண்ணீர் இருப்பதைக் கண்டார். அதை எடுத்துக் கொண்டு பொதிகை வந்தவர், மலையின் உச்சியில் மீதமிருந்த தணிணீரை ஊற்றினார். அது, தாமிரபரணி என்னும் சிறு நதியாக உருவெடுத்தது.
இந்தப் புராணக்கதையை படிப்பவர்கள், உலகம் உருண்டை அது எப்படி உயரும், தாழும் என்ற பிரச்னைக்குள் போகக்கூடாது. இக்கதை மூலம் உலகிற்கு உணர்த்தப்பட்ட அறிவுரையையே கருத்தில் கொள்ள வேண்டும்.
உலக நன்மை கருதி, ஒரே ஒரு நபர் தன் ஆசையைத் தியாகம் செய்தால் கூட போதும், உலகமே பயன்பெறும் என்ற அரிய தத்துவம் இதில் புதைந்து கிடக்கிறது.
நதிகளின் புனிதத்தை இதுபோன்ற புராணக்கதைகளுடன் குழந்தைகளுக்கு எடுத்துரைத்தால் தான், அவற்றைப் பாதுகாக்க வேண்டும் என்ற எண்ணம் அவர்களுக்கு வரும். நதிகளின் புனிதத் தன்மையும் புரியும்.
ஐப்பசி விஷு நன்னாளில், புனித நதிகளில் நீராடுவது புண்ணியம். இந்நாளில், நம் தேசத்திலுள்ள அத்தனை நதிகளின் கதையையும், புராண வரலாற்று பின்னணியுடன் பெரியவர்களிடம் கேட்டுத் தெரிந்து கொள்வதுடன், அனைத்து நதிகளும் பெருகி ஓட நம் இஷ்ட தெய்வத்தையும் பிரார்த்திக்க வேண்டும்.

நல்லதை நினைத்து

முயற்சி உடையான், இகழ்ச்சி அடையான்’ என்பது சான்றோர் வாக்கு; ஒரு செயலில் வெற்றி அடைவதற்கு ஆர்வமும், முயற்சியும் இருந்தால் மட்டுமே வெற்றி சாத்தியம். தன்னால் முடியும் என்ற தன்னம்பிக்கை மனிதர்களுக்கு, அவர்கள் செய்யும் காரியங்களுக்கு கடவுளே துணை நிற்பார்.
மன்னர் ஒருவர், சிவ ஆலயத்திற்கு சென்றிருந்தார்! அக்கோவிலுக்கு உண்டான நடராஜப் பெருமானின் தியான ஸ்லோகம், அவர் மனதை கவர்ந்தது. உடனே அவர், திறமையான சிற்பிகளை அழைத்து, தியான ஸ்லோகத்தை சொல்லி, ‘இந்த ஸ்லோகத்தில் உள்ளபடி, நடராஜப் பெருமானின் திருவுருவத்தை பஞ்சலோகத்தால் வார்க்க வேண்டும்…’ என, வேண்டுகோள் விடுத்தார்.
அதற்கு சிற்பிகள், ‘மன்னா… இத்திரு உருவத்தில் குறுக்கும், நெடுக்குமாக, மேலும், கீழுமாக திருக்கரங்கள், திருவடிகள் முதலானவை கூறப்பட்டிருப்பதால், அந்த இடங்களில் உருக்குநீர் பாயாது. ஆகவே, நீங்கள் சொன்ன திருவுருவை பஞ்சலோகத்தில் வார்க்க இயலாது…’ என்றனர்.
ஒரு சிற்பி மட்டும், ‘மன்னா… இந்த எண்ணத்தை இறைவன் உங்கள் உள்ளத்தில் தோற்றுவித்திருக்கிறார் என்பதால், முயற்சி செய்தால் முடியும். ஓர் ஆண்டு காலம் இக்கோவிலில் விசேஷ பூஜைகள், ஜப, தர்ப்பண ஹோமங்கள், வேத, உபநிடதப் பாராயணங்கள், வேத விற்பன்னர்களுக்கு போஜனம் ஆகியவற்றிற்கு ஏற்பாடு செய்யுங்கள். இறைவன் திருவருளால், நான் விக்கிரகத்தை வார்க்கிறேன்…’ என்றார்.
அரசர் பூரிப்படைந்து, அச்சிற்பியின் எண்ணப் படியே, ஓர் ஆண்டு காலம் ஜப, ஹோமங்கள் என, அனைத்தையும் செய்தார். ஓர் ஆண்டு காலம் முடிந்தது. அச்சிற்பி பஞ்சலோக குழம்பை வார்த்து, விக்கிரகத்தை உருவாக்க முயன்றார்; முடியவில்லை. ஆனாலும், அரசரும், சிற்பியும் மனம் தளராமல், ஆகம நியதிகளை கடைபிடித்து, ஓராண்டுக்கு பின்னர் மறுபடியும் முயன்றனர். அப்போதும் தோல்வி தான் மிஞ்சியது.
சிற்பி மனம் கலங்கினார். தியானத்திலும், தவத்திலும் அதிக நேரத்தை கழித்தார். ஒருநாள் சிற்பியின் கனவில் சூலமேந்திய பைரவ வடிவில் சிவபெருமான் காட்சியளித்து, ‘இம்முறை முயற்சி செய்; உன் எண்ணம் பலிக்கும்…’ என்றார்.
கனவு கலைந்தது; பழையபடியே ஏற்பாடுகள் செய்யப்பட்டன. ஜய வருடம் வசந்த (காலம்) ருது – ஆருத்ரா நட்சத்திரத்தன்று, சிற்பி பல விதமான முன்னெச்சரிக்கைகளுடன், விக்ரகம் வார்க்கத் துவங்கினார்.
பஞ்சலோகம் உருக்கும் இடத்திற்கும், வார்ப்படம் வார்க்கும் இடத்திற்கும் நடுவில், சிலர் வரிசையாக நின்று, பதம் தவறாமல் பஞ்சலோக குழம்பை மாற்றி மாற்றி தர, சிற்பி வாங்கி, பக்குவமாக வார்ப்படத்தில் ஊற்றி வந்தார்.
அப்போது திடீரென ஒரு முதியவர் வந்து, பணியாளர்கள் கையில் இருந்த பஞ்சலோக குழம்பை வாங்கிக் குடித்தார். அதைப்பார்த்த பணியாளர்கள் மயங்கி விழுந்தனர். சிற்பியும், அரசரும் அதிர்ச்சியும், வியப்பும் அடைந்தனர். வழிபாட்டை முடித்து, வார்ப்படத்தை திறந்து பார்த்தனர். அதில், இறைவனின் திருவுருவம் முழுமையாக ஜொலித்தது.
இறைவனே உருவாக்கிய அபூர்வமான, அதிசயமான அந்தத் திருவுருவம், ‘ஊர்த்துவ தாண்டவ ரத்தின சபாபதி’ எனும் திருநாமத்தில், திருவாலங்காட்டில் தரிசனம் அளிக்கிறது. முயற்சி செய்ய வேண்டியது நம் கடமை; அது எவ்வளவு பெரிய செயலாக இருந்தாலும், இறைவன் அதற்கு துணை நின்று முடித்துக் கொடுப்பார் என்பதை, விளக்கும் புராண நிகழ்வு இது.

சுப்ரபாத தரிசனம்! ஒரு லைவ் ரிப்போர்ட்

கௌசல்யா சுப்ரஜா ராம பூர்வா சந்த்யா ப்ரவர்த்ததே!
உத்திஷ்ட நரசார்தூல கர்த்தவ்யம் தைவமாஹ்நிகம்!

- எந்தச் சூழலில் ஒலித்தாலும், எந்த இடத்தில் ஒலித்தாலும், அந்த இடத்தை ஆன்மிகத்தால் நிரப்பி, தெய்விகப் பேரொளி தரும் வலிமை இப்பாடலுக்கு உண்டு. இது, திருமலையில் அருள்பாலிக்கும் ஸ்ரீவெங்கடேசப்பெருமாளுக்கு, நாள்தோறும் அதிகாலையில் பாடப்படும் சுப்ரபாதம்.

ஓயாமல் பக்தர்களுக்கு அருள்பாலிக்கும் பெருமான் துயில்கொள்வது… நள்ளிரவு 2.30 முதல் 3.00 மணி வரை என அரை மணி நேரம் மட்டுமே! பிறகு, அதிகாலை 3 மணிக்கு அவரை எழுப்பும் திருப்பள்ளி எழுச்சிதான் சுப்ரபாத தரிசனம். இந்த தரிசனத்தைப் பெறுவதில் மிகப்பெரிய ஆர்வமும் ஆவலும் பக்தர்களுக்கு எப்போதுமே உண்டு. மற்ற சேவைகளைக்கூட பக்தர்கள்  எளிதில் பெறலாம். ஆனால், சுப்ரபாத சேவையைப் பெறுவது கடினம் என்பதால், வாசக – வாசகிகளுக்கு தீபாவளிச் சிறப்பிதழுக்காக நேரடி வர்ணனையாக அதை வழங்குகிறோம்… சுருக்கமாக!

ழ்வார்கள் கூற்றுப்படி, வழிவழியாய் ஆட்செய்யப்பட்டு வரும் கைங்கர்யங்களில் ஒன்றான சுப்ரபாத சேவை, ஒவ்வொரு நாளும் பிரம்ம முகூர்த்தத்தில் (விடியற்காலை 3.00 – 3.30 மணியளவில்) நடைபெறுகிறது. சந்நிதி இடையர், ஸ்நானம் முதலானவற்றை முடித்துக்கொண்டு திருநாமம் தரித்து, தீவட்டி பிடித்துக்கொண்டு, வடக்கு மாடவீதியில் உள்ள அர்ச்சகர் இல்லத்துக்குச் சென்று தயாராக இருக்கும் அர்ச்சகரை வணங்கி, ஆலயத்துக்கு அழைத்து வருகிறார்.

பிறகு, கோயிலின் தங்கவாயிலை (பங்காரு வாஹிலி) திறக்கும் கருவியான குஞ்சக்கோல் எனப்படும் சாவிக்கொத்து (திறவுகோல்) பெட்டியைத் தோளின்மீது வைத்தபடி சந்நிதியை நோக்கி நடக்கும் சந்நிதி இடையரை, பின்தொடர்கிறார் அர்ச்சகர். பின்னர் கோயில் வாசல் (மஹாத்துவாரம்) அருகே சென்று, நகாரா மண்டபத்தில் உள்ள பெரிய மணியை எச்சரிக்கைக்காக ஒலிக்கச் செய்கிறார் சந்நிதி இடையர். அந்த மணியோசையுடன் முதலில் மஹாத்துவாரம் திறக்கப்படுகிறது. சந்நிதி இடையரைப் பின் தொடர்கிற அர்ச்சகர், துவார தேவதைகளை நமஸ்கரித்து, துவஜஸ்தம்பத்தை வலம் வந்து, வெள்ளி வாயிலைக் கடந்து, தங்க வாயில் முன்பாக ஸ்வாமியை தியானிக்கிறார்.

சந்நிதி இடையர், சந்நிதி வீதியில் உள்ள ஸ்ரீமான் பெரிய ஜீயர் மடத்துக்குச் சென்று, தயாராக இருக்கும் ஜீயர் ஸ்வாமிகள் அல்லது பரிசாரகரான ஏகாங்கியை அழைத்து வருகிறார். இதற்குள்ளாக ஆலய அதிகாரியான பேஸ்கார், சுப்ரபாதம் இசைக்கும் வேத பண்டிதர்கள், மஹந்து மடம் (ஹாதிராம்ஜி மடம்) உள்ளிட்ட பிற மடங்களின் பிரதிநிதி கள் தங்க வாயில் முன்பாக வந்து நின்று கொண்டிருக்கிறார்கள். தாளப்பாக்கம் அன்ன மய்யா வம்சத்தைச் சார்ந்த ஒருவர் தம்புராவை கையில் ஏந்தியபடி, துயிலெழுப்பு சங்கீர்த்தனையைப் பாடத் தயாராக இருக்கிறார். சுப்ரபாத தரிசனத்துக்கு கட்டணம் செலுத்திய பக்தர்களும் அனுமதிக்கப்படுகிறார்கள்.

அனைவரின் முன்னிலையில் தம்மிடம் உள்ள சாவிக்கொத்தைக்கொண்டு, தங்க வாயிலில் உள்ள சிறிய துளையின் மூலம் தாழ்ப்பாளை அர்ச்சகர் திறக்க… பேஸ்கா ரிடம் உள்ள சீல் செய்யப்பட்ட சிறிய பையில் உள்ள சாவிகளை எடுத்து, சீல் செய்யப்பட்டிருக்கும் மூன்று பெரிய பூட்டுகளைத் திறக்கிறார் சந்நிதி இடையர்.

தங்கவாயில் திறந்ததும், தீவட்டியுடன் முதலில் உள்ளே நுழைகிறார் சந்நிதி இடையர். மறுவிநாடி அர்ச்சகர், ”கௌசல்யா சுப்ரஜா ராமா…” எனும் சுப்ரபாதத்தைப் பாடிக் கொண்டு தங்கவாயில் உள்ளே நுழைகிறார். ஜீயர், மஹந்து மடத்தினர் உள்ளிட்டோர் கொண்டு வந்த நவநீதம் (பால், சர்க்கரை, வெண்ணெய் தாம்பூலம்) உள்ள கிண்ணத்தை எடுத்துக்கொண்டு உள்ளே போகிறார்கள். தங்கவாயில் மூடப்படுகிறது.

வேத பண்டிதர்கள், சுப்ரபாதத்தை ஸ்ருதிலயத்தோடு பாடுகிறார்கள். அன்னமய்யா இயற்றிய திருப்பள்ளி எழுச்சிக் கீர்த்தனையை பூபாள ராகத்தில் இசைக்கிறார்கள். ‘தங்கவாயில் கதவு எப்போது திறக்கும்… எம்பெருமானை எப்போது தரிசிக்க முடியும்?’ என்கிற ஆவலுடன் பக்தர்கள் காத்திருக்கும் இந்த நிமிடங்களில் கிடைக்கும் சுகத்தை, வார்த்தை களில் விவரிக்க முடியாது.

தங்கவாயில் மூடியிருக்க உள்ளே… சந்நிதி இடையர், குலசேகரப்படி அருகே நின்று, தீவட்டி வெளிச்சத்தில் ஸ்ரீபோக ஸ்ரீநிவாச மூர்த்தியை (ஏழுமலையானின் சிறிய உருவச் சிலை) முதலில் தரிசனம் செய்துகொள்வார் (இவருக்குத்தான் முதல் தரிசனம் என்பது பெருமானின் உத்தரவுப்படி, வழிவழியாக  தொடர்கிறது). பின்னர், அர்ச்சகர் உள்ளிட்டோர் உள்ளே நுழைவார்கள்.

சந்நிதி இடையர் கையில் உள்ள தீவட்டியை வாங்கி, சந்நிதியில் உள்ள தீபங்களை ஏகாங்கி ஏற்ற, ராமர் மேடையில் உள்ள தீபங்களை ஏற்றுவார் சந்நிதி இடையர். பிறகு, அர்ச்சகர் எம்பெருமானிடம் பாத நமஸ்காரம் செய்து, சயனமண்டபத்தில் உள்ள தங்கப்பட்டு பஞ்சணை மீது துயில்கின்ற ஸ்ரீபோக ஸ்ரீநிவாச மூர்த்தியை நமஸ்கரித்து கைதட்டி, எழுந்தருளும்படி பிரார்த்திப்பார். பிறகு, மூர்த்தியின் விக்கிரஹத்தை, எடுத்துச் சென்று மூலமூர்த்தி சந்நிதியில் (ஜீவஸ்தானத்தில்) எழுந்தருள செய்வார். எம்பெருமானுக்கு அனுஷ்டான கிரியை களை சமர்ப்பித்து, மடத்தார் கொண்டு வந்த நவநீதத்தை நிவேதனம் செய்து, சுகந்த தாம்பூலங்களைச் சமர்ப்பிப்பார் அர்ச்சகர்.

வேத பண்டிதர்கள் சுப்ரபாதம், மங்களாசாஸனத்தை முடிக்கிறார்கள். உள்ளே எம்பெருமானுக்கு நவநீத ஹாரத்தி காட்டிக்கொண்டிருக்கும்போது தங்க வாயில் கதவுகள் திறக்கப்படுகின்றன. ‘கோவிந்தா… கோவிந்தா’ என்று பக்தி சிரத்தையுடன் எம்பெருமானை தரிசிக்கின்றனர் பக்தர்கள்.

ஜீயர் ஸ்வாமிகள், சந்நிதி இடையர் உள்ளிட்டோருக்கு தீர்த்தம், சடாரியுடன் நிவேதன வட்டிலில் உள்ள தாம்பூலத்தை சமர்ப்பிக்கிறார் அர்ச்சகர்.

பின்னர் தேவஸ்தான ஊழியர்கள் (பரிசாரகர்கள்) உள்ளே சென்று எம்பெருமானின் திருக்கட்டிலை எடுத்து, வெளியே உள்ள சபேரா அறையில் வைக்கிறார்கள். மற்றவர்கள் அனைவரும் சந்நிதிக்குள் சென்று ஹாரத்தி, தீர்த்தம், சந்தனம், சடாரி மரியாதைகளைப் பெறுகிறார்கள். சுப்ரபாத சேவைக்கென கட்டணம் செலுத்திய பக்தர்கள் வரிசையாக சென்று, தரிசிக்கிறார்கள். எங்கும் ஒலிக்கிறது…

‘கோவிந்தா கோவிந்தா..!’


முன்பதிவு!

சுப்ரபாத சேவையில் கலந்துகொள்ள விரும்புபவர்கள், ஆன்லைனில் 3 மாதங்களுக்கு முன்பாக பதிவு செய்துகொள்ள வேண்டும். இதற்கான கட்டணம் 120 ரூபாய். அல்லது திருமலை திருப்பதி தேவஸ்தான நிர்வாக அதிகாரிக்கு கட்டணத்துடன் கூடிய காசோலையை மூன்று மாதங்களுக்கு முன்பாக அனுப்பி தங்களது பெயரைப் பதிவு செய்துகொள்ள வேண்டும்.

‘எம்.எஸ்’-க்கு சிலை!

சுப்ரபாதம் என்றாலே, எம்.எஸ். சுப்புலட்சுமி அம்மாள் பாடியதுதான் மிகவும் பிரபலம். இதன் மூலம் கிடைக்கும் ராயல்டி முழுவதையும் திருப்பதி ஏழுமலையானுக்கே அவர் வழங்கியுள்ளார். அந்தத் தொகை பல லட்ச ரூபாயாகும். அதனால்தான் கீழ்த்திருப்பதியில் எம்.எஸ். சுப்புலட்சுமிக்கு சிலை வைத்து பெருமைப்படுத்தி உள்ளனர்.

நன்றி -அவள் விகடன்

உங்கள் குழந்தை நல்லவனாக வேண்டுமா?

பெற்றோர் தங்கள் குழந்தைகளுக்கு எந்த அளவுக்கு நல்ல பழக்க வழக்கங்களைக் கற்றுக் கொடுக்கின்றனரோ, அந்த அளவுக்கு அவர்களின் எதிர்காலம் சிறப்பாக அமையும். வள்ளலாரின் வாழ்க்கை அப்படிப்பட்டது தான்.
வள்ளலாரின் பெற்றோர் இல்லறத்தில் இருந்தபடியே சிவதொண்டு செய்து வந்தனர். தாய், தந்தையின் இந்த சேவை குணம், வள்ளலாரின் மனதில் சிறுவயதிலேயே பதிந்து விட்டது. அதன் விளைவு தான், இன்று வரை அணையாமல் எரிந்து கொண்டிருக்கும் வடலுார் சத்திய ஞான சபையின் அடுப்பு. பசித்தவர்க்கு உணவளிக்க வேண்டும் என்ற பண்பை, வள்ளலார் தன் பெற்றோரிடமிருந்து கற்று, அதையே அவர் உலகிற்கும் பாடமாக போதித்தார்.
சிதம்பரம் அருகிலுள்ள மருதுாரில் வசித்த ராமையா பிள்ளை, ஆசிரியராகவும், கிராமத்தின் கணக்கு வழக்குகளையும் பார்த்து வந்தார். இவர், ஏற்கனவே ஐந்து முறை மணம் முடித்து, மனைவியரை இழந்தவர். ஆறாவதாக சின்னம்மையை மணந்தார். இத்தம்பதியின் ஐந்தாவது பிள்ளை தான் ராமலிங்க அடிகளார்.
ஒருமுறை, ராமையா பிள்ளையின் வீட்டுக்கு சிவயோகி ஒருவர் வந்தார். அவரை வரவேற்று உணவளித்த சின்னம்மைக்கு, திருநீறு அளித்த துறவி, ‘உனக்கு ஆன்மிக சக்தி நிறைந்த அருட் குழந்தை ஒன்று பிறக்கும்…’ என்று ஆசி வழங்கினார். அதன்படியே சிறிது காலத்தில், சின்னம்மை கர்ப்பமானார். அக்.,5, 1823ம் ஆண்டு, வளர்பிறை துவிதியை திதியில் பிறந்தார் ராமலிங்க அடிகளார். பெற்றோர் அவருக்கு ராமலிங்கம் என, பெயரிட்டனர். இவருக்கு முன், சபாபதி, பரசுராமன், சுந்தரம்மாள் மற்றும் உண்ணாமுலை ஆகிய நான்கு குழந்தைகள் இருந்தனர்.
வள்ளலார் பிறந்த ஆறாவது மாதத்தில், தந்தை இறந்து விட்டார். சிறிது காலம் பிள்ளைகளுடன் தம்பி வீட்டில் தங்கிய சின்னம்மை, பின், சென்னையில் குடியேறினர். மூத்த மகன் சபாபதி, ஒரு புலவரிடம் பாடம் படித்தார். புராண சொற்பொழிவு நிகழ்த்த வேண்டும் என்பது அவரது எண்ணம்; அதன்படி, சொற்பொழிவாளராகவும் ஆகி விட்டார்.
தன் தம்பியையும், தன் ஆசிரியரிடமே சேர்த்து விட்டார். ஆனால், ராமலிங்கம் படிப்பில் கவனம் செலுத்துவதாக தெரியவில்லை. இந்நிலையில், ஒரு நாள், உடல்நலக்குறைவால் சபாபதியால் சொற்பொழிவுக்கு செல்ல முடியவில்லை. அதனால், தன் தம்பியை அனுப்பி வைத்தார். அங்கு சென்ற ராமலிங்கம் மிக அருமையாகப் பாடல்கள் பாடி, அதற்கு அற்புதமாக விளக்கமும் அளித்தார்.
ஒரு சிறுவனுக்குள் இவ்வளவு திறமையா என்று எல்லாரும் வியந்தனர். சரியாகப் படிக்காத தன் தம்பி, இவ்வளவு ஞானமுள்ளவனா என்று ஆச்சரியப்பட்டார் சபாபதி.
சரியாகப் படிக்காத பிள்ளைகளை, திறமையற்றவர் கள் என்று எடை போட்டு விடாதீர்கள். படிப்பு முக்கியமே என்றாலும், நல்ல பழக்கங்களே, குழந்தைகளின் வாழ்வை சிறப்பாக்குகிறது. வள்ளலாரின் குழந்தைப் பருவ வரலாறு உணர்த்தும் பாடம் இதுதான்.

ஸ்ரீமீனாட்சி சுந்தரேஸ்வரர் ஸ்தோத்திரம்

இந்த வருடம், புரட்டாசி 22 புதன் கிழமை (8.10.14) அன்று புரட்டாசி பெளர்ணமித் திருநாள் வருகிறது. இந்த நாளில் மூவேளையும் முக்கண் முதல்வனை, உரிய துதிப்பாடல்களால் தொழுது வணங்கிட, நம் இல்லங்களில் சகல வளங்களும் பெருகும்.

இங்கே உங்களுக்காக, பதஞ்சலி முனிவர் அருளிய ஸ்ரீமீனாட்சி சுந்தரேஸ்வரர் ஸ்தோத்திரத்தின் ஒரு பாடல்…

ஸுவர்ணபத்மினீ தடாந்ததிவ்ய ஹர்ம்யவாஸினே

  ஸுபர்ணவாஹனப்ரியாய ஸூர்யகோடி தேஜஸே

அபர்ணயா விஹாரிணே பணாதரேந்த்ரதாரிணே

  ஸதா நமஸ்ஸிவாய தே ஸதாஸிவாய ஸம்பவே

கருத்து: தங்கத் தாமரை நிறைந்த குளத்தின் கரையில் உள்ள ஸர்வோத்தமமான கோயிலில் வசிப்பவரும் கருடனை வாகனமாக உடைய மஹா விஷ்ணுவிடத்தில் ப்ரீதி உள்ளவரும், கோடி சூரியர்களுடைய ஒளியை உடையவரும், மீனாட்சியுடன் விளையாடுகிறவரும் ஸர்ப்பராஜனை சிரசில் தரித்திருக்கின்றவரும், மங்களத்துக்கு இருப்பிடமானவரும், எப்போதும் மங்களத்தைக் கொடுக்கிறவரும், மங்கள மூர்த்தியுமான தங்களுக்கு எப்போதும் நமஸ்காரம்.

இந்த ஸ்லோகத்தைக் கூறி சிவபெருமானை வழிபட ஆரோக்கியம், ஆயுள், ஸம்பத்து முதலான சகல பாக்கியங்களும் உண்டாகும்.

கண்ணன் செய்த நகை!

தக்க நேரத்தில் உதவியோரை, ‘கடவுளைப் போல் வந்து உதவினீர்கள்…’ என்போம். ‘தெய்வம் மனுஷ்ய ரூபனே’ என்று, ஞான நுால்கள் கூறுகின்றன. அதற்கு ஏற்றாற் போல் நடந்த வரலாற்றுச் சம்பவம் இது:
திரிலோசன தாசர் என்ற பொற்கொல்லர், மிகப் பிரபலமாக விளங்கியவர். இவர் கண்ணன் மேல் பக்தி கொண்டு, நாம கீர்த்தனை பாடுவோரை உபசரிப்பதை வழக்கமாக கொண்டிருந்தார். இந்நிலையில், ஒரு நாள், அவரிடம் நவாப்,’தாசரே… என் மகளின் திருமணத்திற்கு ஒரு நவரத்தின மாலை செய்ய வேண்டும்; ஏழு நாட்களுக்குள் அந்த மாலை வேண்டும்…’ என்றார்.
நவாப்பின் உத்தரவுப்படி பொன்னும், நவரத்தினங்களும் பெற்று தாசர் வீடு திரும்பினார்.
அச்சமயம், வீட்டிற்கு, பாகவத கோஷ்டியினர் பெரும் கூட்டமாக வந்தனர். அவர்களை கண்டதும், மகிழ்ச்சியுடன், அவர்களை உபசரிப்பதிலும், நாம சங்கீர்த்தனம் செய்வதிலுமே நாட்களை கடத்தினார் தாசர். பாகவதர்கள் விடைபெற்றுச் செல்லவும், நவாப்பின் வீரர்கள் வரவும் சரியாக இருந்தது.
‘திரிலோசனரே… இன்னும் இரண்டு நாட்கள் தான் உள்ளன; அதற்குள் நவரத்தின மாலை வராவிட்டால், அரச தண்டனைக்கு ஆளாக நேரிடுவீர்…’ என, எச்சரித்து சென்றனர்.
பாகவத உபசரிப்பில், நவாப்பின் உத்தரவை மறந்து போயிருந்தார் தாசர். மாலை செய்ய குறைந்தது, நான்கு நாட்களாவது ஆகும். அதனால், நவாப்பின் தண்டனைக்கு பயந்து, யாருக்கும் சொல்லாமல் காட்டிற்கு போய் கண்ணனிடம் முறையிடத் துவங்கி, அங்கேயே தங்கி விட்டார்.
தாசரைப் போலவே உருமாறி, அவரின் வீட்டிற்கு போனார் பகவான். அன்று இரவுக்குள் நவரத்தின மாலையை செய்து முடித்து, மறுநாள் அரசவைக்கு சென்று, மாலையை கொடுத்தார். அதைப்பார்த்த நவாப், அதன் கலை நயத்தில் வியந்து, பொன் முடிப்புடன், மரியாதைகள் பல செய்து, ராஜ மரியாதையோடு வீட்டிற்கு அனுப்பி வைத்தார்.
வீட்டில், ஒரு பாகவத கோஷ்டியினர் அவரை எதிர்பார்த்து காத்திருந்தனர்.
அவர்களுக்கு சமாராதனை செய்து முடித்து, அவர்கள் புறப்பட்டதும், கையில் பலகாரங்களுடன் காட்டை நோக்கி நடந்தார் கண்ணன்.
வேறொரு அடியவராக உருமாறி, தாசரின் முன் நின்று, ‘ஐயா… திரிலோசன தாசர் வீட்டில் நடந்த சமாராதனையிலிருந்து இந்த பலகாரங்களை கொண்டு வந்தேன்; சாப்பிடுங்கள்…’ என்றார்.
தாசர் திடுக்கிட்டு, ‘நான் இங்கு இருக்கும் போது, என் வீட்டில் சமாராதனையா…’ என்று நினைத்து குழம்பியபடியே வீடு திரும்பினார். அங்கிருந்த சமாராதனை கோலாகலங்களைப் பார்த்ததும், தாசருக்கு ஒன்றும் புரியவில்லை; மனைவியை கேட்டார்.
அவள், ‘என்ன இப்படிக் கேட்கிறீர்கள்… நீங்கள் தானே நவாப்பிடம் நவரத்தின மாலையை கொடுத்து விட்டு வந்து, இப்படியெல்லாம் செய்தீர்கள்…’ என்று விரிவாக சொன்னாள்.
தாசருக்கு மெய் சிலிர்த்தது. ‘கண்ணா… என்னை காப்பாற்ற என் வடிவிலேயே வந்து அருள் செய்த உனக்கு, என்ன கைமாறு செய்வேன்…’ என்று கைகளை குவித்தார்.
தெய்வம் தன் அடியார்களை ஒரு போதும் கைவிடுவதில்லை.

Follow

Get every new post delivered to your Inbox.

Join 3,044 other followers