Advertisements

Daily Archives: ஜூன் 24th, 2010

விவசாயியும் நாரையும்-கழுதையின் `கான’ ஆசை!

விவசாயி ஒருவர் வயலில் விதை விதைக்கும்போதெல்லாம் கொக்குகள் வந்து விதைகளைக் கொத்திச் தின்று சென்றுவிடுவது வழக்கமாக இருந்தது. எனவே அவர் வயலில் வலை விரித்தார். அதில் ஏராளமான கொக்குகள் சிக்கிக் கொண்டன. அவற்றில் ஒரு நாரையும் அடங்கும். வலையில் இருந்து தப்பிக்கக் கடுமையாக முயற்சித்த நாரைக்குக் காலில் காயம் ஏற்பட்டது.

அப்போது அங்கு வந்த விவசாயி, வலையில் சிக்கிய கொக்குகளைப் பிடித்தார்.

“ஐயா எஜமானரே… தயவுசெய்து இரக்கம் காட்டுங்கள். என்னை விட்டுவிடுங்கள்” என்று அவரிடம் கெஞ்சியது நாரை.

விவசாயி அதைக் காதில் போட்டுக்கொள்ளாமல் இருக்க, தொடர்ந்து கெஞ்சியது நாரை.

“ஐயா… என்னை இந்த முறை மட்டும் விட்டுவிடுங்கள். என்னுடைய உடைந்த காலைப் பார்த்தும் உங்களுக்கு இரக்கம் ஏற்படவில்லையா? தவிர, நான் கொக்கு இல்லை, நாரை! எனது சிறகு
களைப் பார்த்தாலே உங்களுக்குத் தெரியும். நான் நல்ல குணம் கொண்டவன். நான் எனது பெற்றோர் மீது மிகுந்த பாசம் வைத்திருக்கிறேன், அவர்களுக்கு அக்கறையாகப் பணிவிடை செய்து வருகிறேன். நான் இல்லாமல் அவர்கள் தவித்துப் போய்விடுவார்கள்!” என்று கண்ணீர் வடித்தது.

அதைக் கேட்டுச் சத்தமாகச் சிரித்த விவசாயி, “நீ சொல்வதெல்லாம் சரிதான். ஆனால் எனது நிலத்தில் திருட வந்த திருடர்களான இந்தக் கொக்குகளுடன் நீயும் சேர்ந்து வந்தாயல்லவா? நீ சாகத்தான் வேண்டும்!” என்று கொக்குகளுடன் நாரையை எடுத்துச் சென்றார்.

நீதி: தீய கூட்டணி, தீமையையே ஏற்படுத்தும்.

கழுதையின் `கான’ ஆசை! கழுதை ஒன்று புல்வெளியில் மேய்ந்து கொண்டிருந்தது. அப்போது ஒரு வெட்டுக்கிளி இனிமையாக ஒலியெழுப்புவதை கழுதை கேட்டது. அதன் பாடல், கழுதையின் மனதை மயக்கியது. வெட்டுக்கிளியைப் போலத் தானும் பாட வேண்டும் என்று மிகவும் ஆசைப்பட்டது கழுதை. அதற்குத் தான் என்ன செய்ய வேண்டும் என்று வெட்டுக்கிளியிடம் கேட்டது. “நாங்கள் பனித்துளியைப் பருகுகிறோம். அதுதான் எங்களின் இனிமையான குரலுக்குக் காரணம்!” என்றது வெட்டுக்கிளி. அன்று முதல், புல்லில் உள்ள பனித்துளியையே பருகுவது என்று தீர்மானம் செய்தது கழுதை. அப்படியே செய்தது கடைசியில் பட்டினியால் இறந்த அது போனது.

நீதி: மற்றவர்களைப் பார்த்து அப்படியே `காப்பி’ அடிப்பது ஆபத்தானது.

Advertisements

அனுபவமே உயர்ந்தது-புத்தர்

பார்வையற்ற இளைஞன் ஒருவனை சிலர் புத்தரிடம் அழைத்து வந்தனர். அவர்கள் “இந்த இளைஞன் வெளிச்சத்தை பற்றி எவ்வளவு சொன்னாலும் நம்ப மறுக்கிறான்” என்று கூறினர். அப்போது பார்வையற்ற இளைஞன் “வெளிச்சத்தை நான் தொட்டு பார்க்க வேண்டும். சுவைத்து பார்க்க வேண்டும். அதன் வாசனையையோ அல்லது ஓசையையோ நான் உணர வேண்டும். இவை எதுவும் இல்லாத வெளிச்சம் என்ற ஒன்று இருப்பதை நான் எப்படி ஒப்புக் கொள்ள முடியும்?” என்றான்.

அவனுடன் வந்தவர்கள் புத்தரிடம், “நீங்கள் தான் வெளிச்சம் உண்டு என்பதை அவன் நம்பும்படி செய்ய வேண்டும்” என்று கூறினர். அதற்கு புத்தர், “அவன் உணர முடியாத ஒன்றை அவனை நம்ப வைக்கும் செயலை நான் செய்ய மாட்டேன். இப்போது அவனுக்கு தேவை பார்வை. வெளிச்சம் பற்றிய விளக்கமல்ல. அவனுக்கு பார்வை வந்து விட்டால், விளக்கம் தேவைபடாது. அவனைத் தகுந்த மருத்துவரிடம் அழைத்துச் சென்று பார்வை கிடைக்கச் செய்யுங்கள்” என்று கூறி அனுப்பினார்.

புத்தர் கூறியதை ஏற்று பார்வையற்ற இளைஞனை மருத்துவரிடம் அழைத்துச் சென்றனர். சிகிச்சை முலம் அவனுக்கு பார்வையும் கிடைத்தது. உடனே அந்த இளைஞன் புத்தரிடம் ஓடி வந்து, “வெளிச்சம் இருக்கிறது” என்று கூறினான். உடனே, புத்தர், “வெளிச்சம் இருக்கிறது என்று அவர்கள் கூறிய போது  ஏன் நம்ப மறுத்து விட்டாய்?” என்று கேட்டார்.

அதற்கு அந்த இளைஞன், “கண் தெரியாத என்னால், எவ்வாறு வெளிச்சத்தை உணர முடியும்? அவர்கள் சொன்னதை அப்படியே நான் ஏற்றுக் கொண்டிருந்தால், இன்னும் நான் கண் தெரியாதவனாகவே இருந்திருப்பேன்” என்றான்.

அனுபவத்தால் உணர வேண்டிய ஒன்றை ஆயிரம் தத்துவ ஞானிகளாலும் உணரவைக்க முடியாது என்பதை புத்தர் இந்த நிகழ்ச்சியின் முலம் சீடர்களுக்கு புரிய வைத்தார்.