Advertisements

அந்த பன்னீர்செல்வமா வரணும்!”

ன்னீர், கதை சொல்ல ஆரம்பித்துவிட்டார்; பாட்டும் பாட ஆரம்பித்துவிட்டார். இனி ஆட்சி நடத்த வேண்டும். `அவரை, தொடர்ந்து ஆட்சி நடத்தவிடுவார்களா? அவரே ஆட்சியில் தொடர்ந்தாலும், அவர் நினைத்ததை எல்லாம் செய்யவிடுவார்களா?’ என்ற சந்தேகம் ஒரு பக்கம் இருந்தாலும், பன்னீர்தான் தமிழ்நாட்டின் முதலமைச்சர். அவர் கையில்தான் ஆட்சிச் சக்கரத்தின் லகான் இருக்கிறது. அதை அவர் எவ்வளவு லாகவமாகச் செலுத்தப்போகிறார் என்பதை வைத்தே அவரது பெயரை வரலாறு வரவில் வைக்கும். பன்னீர், இன்னமும் கண்ணீர் வடித்துக்கொண்டு இருக்க முடியாது.

 

காலம், மூன்றாவது முறையாக பன்னீர்செல்வத்துக்கு மகுடம் சூட்டியிருக்கிறது. முதல் இரண்டு முறை மகுடம் சூட்டியதற்கும் மூன்றாவது முறைக்கும் பெரிய வேறுபாடு இருக்கிறது. 2001-ம் ஆண்டில் பன்னீர் முதல்முறையாக முதலமைச்சர் ஆக்கப்பட்டார். அப்போது முதலமைச்சர் பதவியில் இருந்த ஜெயலலிதா, உச்ச நீதிமன்றத் தீர்ப்பின் காரணமாக பதவி விலகவேண்டிய நெருக்கடி ஏற்பட்டது. `தனக்குப் பதிலாக யாரை முதலமைச்சர் ஆக்கலாம்?’ என ஜெயலலிதா யோசித்தபோது, சசிகலா குடும்பத்தினர் தங்களுக்கு அடக்கமான ஒருவரை முதலமைச்சர் நாற்காலியில் உட்காரவைக்க நினைத்தார்கள். அப்போது ஜெயலலிதாவிடம் மிகச் செல்வாக்காக இருந்த டி.டி.வி.தினகரன், தனக்கு அடக்கமாக இருந்த பன்னீர்செல்வத்தை முதலமைச்சர் ஆக்கப் பரிந்துரைந்தார். அப்போது ஜெயலலிதாவுக்கு, பன்னீரைப் பற்றி தெரியாது. சசிகலாவுக்கும் தினகரனுக்கும் தெரிந்தால் போதும் என, ஜெயலலிதா நினைத்தார். ஏற்றுக்கொண்டார். பன்னீர் முதல்முறையாக பதவி ஏற்றதும் ஆளுநர் மாளிகையில் ஜெயலலிதாவின் காலில் விழுந்து வணங்கினார். அப்போது சோபாவில் அமர்ந்து இருந்தார் ஜெயலலிதா. அவருக்குப் பக்கத்தில் சசிகலாவும் அமர்ந்து இருந்தார். பன்னீர் விழுந்தது அப்போதே சின்னம்மாவின் கால்களையும் சேர்த்துத்தான்.
பன்னீரை முதலமைச்சர் ஆக்கினாரே தவிர, அவரை முதலமைச்சராகச் செயல்படவிடவில்லை ஜெயலலிதா. அடக்கமாக இருப்பவரிடம் மேலும் அடக்கம் எதிர்பார்த்து அடக்கியேவைத்தார். முதலமைச்சர் என்பதற்காக பன்னீர் எந்த அறிவிப்பையும் வெளியிடவில்லை;  சட்டமன்றத்தையும் கூட்டவில்லை. முதலமைச்சர் அடையாளம் இல்லாமல், முதல் இழந்த அமைச்சராக வலம் வந்தார் பன்னீர்.
இரண்டாவது முறை பதவி, இன்னும் நெருக்கடியான சூழலில் ஜெயலலிதாவால் பன்னீருக்குத் தரப்பட்டது. பெங்களூரு சிறப்பு நீதிமன்றத்தில் சொத்துக்குவிப்பு வழக்கில் `குற்றவாளி’ என நிரூபிக்கப்பட்ட ஜெயலலிதாவுக்கு, நான்கு ஆண்டுகள் சிறைதண்டனை வழங்கப்​பட்டது. அப்போதே கைதுசெய்யப்பட்டு பரப்பன அக்ரஹாரா சிறையில் அடைக்கப்பட்டார். `அடுத்த முதலமைச்சர் யார்?’ என, அப்போதும் விவாதம் நடந்தது. பன்னீரைத்தான் அடையாளம் காட்டினார் ஜெயலலிதா. அவர் சிறையில் இருந்தபோதும், சிறையில் இருந்து ஜாமீனில் விடுதலை ஆனபோதும், போயஸ் கார்டனில் அவர் இருந்தபோதும் அ.தி.மு.க-வே துக்க வீடாகக் காட்சி அளித்தது. பன்னீருக்குச் சொல்லித் தரவேண்டியது இல்லை. இவரும் துக்கம் தாளாத மனிதராகவே வலம் வந்தார். கர்நாடக உயர் நீதிமன்ற நீதிபதி குமாரசாமியின் தீர்ப்பின் அடிப்படையில் விடுதலையாகி, மீண்டும் முதலமைச்சராக ஜெயலலிதா பொறுப்பு ஏற்கும் வரை பன்னீர் முகத்தை யாராலும் பார்க்க முடியவில்லை. அம்மா வந்ததும் இவர் பதவி விலகினார். திருப்பதிக்குப் போய் மொட்டை போட்டுக்கொண்டு நிம்மதி அடைந்தார் பன்னீர்.
இப்போது மீண்டும் முதலமைச்சர் நாற்காலி பன்னீருக்குக் கிடைத்துள்ளது. சின்னம்மா காத்திருக்கிறார் என்றாலும் அம்மா வர மாட்டார். இந்தச் சூழ்நிலையை, பன்னீர் முதலில் புரிந்து கொள்ள வேண்டும். முதல் இரண்டு முறைகளும் அம்மாவின் இடத்தில் அம்மாவுக்குப் பதிலாக இருந்து அவர் கடமையைச் செய்யவேண்டிய நெருக்கடி பன்னீருக்கு இருந்தது. இப்போது அம்மாவின் இடத்தை நிரப்பவேண்டிய பொறுப்பு, பன்னீருக்கு இருக்கிறது. தற்போது அவர் உட்கார்ந்து இருப்பது கட்சிப் பொறுப்பு அல்ல. ஒரு கட்சிக்கு யார் வேண்டுமானாலும் பொதுச்செயலாளர் ஆகலாம்; நியமித்து​க்கொள்ளலாம். சசிகலாவும் ஆகலாம். நடராசனும் ஆகலாம். திவாகரனும் ஆகலாம். இளவரசியும் ஆகலாம். அவர் மகனும் ஆகலாம். பொதுக்குழு உறுப்பினர்கள் கையெழுத்துப் போட்டால் போதும். பொதுக்குழு உறுப்பினர்கள் மாதிரி கையெழுத்துக்கள் இருந்தால் போதும். யாராவது பிரச்னை செய்யாத வரை பிரச்னை இல்லை. பொதுச்செயலாளர் செயல்பட வேண்டும் என்பது கட்டாயம் அல்ல. வீட்டுக்குள் இருக்கலாம். அறிக்கைகள் விட்டு அமைதியாக இருக்கலாம். அறிக்கைகளில் கையெழுத்துப் போடலாம், போடாமலும் இருக்கலாம். ஆனால், முதலமைச்சர் பதவி என்பது ‘பொம்மை’ப் பதவி அல்ல. பொம்மையாக உட்காரவைக்கப்படலாம். ஆனால், பொம்மையாக உட்கார்ந்துவிட முடியாது. அரசியலமைப்புச் சட்டம் பெற்ற ஜனநாயகக் குழந்தைதான் இந்தப் பதவி. பேச்சு மூச்சு இல்லாமல், ஆடாமல் அசையாமல், கை-கால்களை ஆட்டாமல், நல்லது கெட்டதை உணராமல் அந்தக் குழந்தையை அப்படியே சிறைவைப்பது, ஜனநாயகத்தின் குரல்வளையை நெரிப்பதற்குச் சமம். இதை, பன்னீர்செல்வம் உணர வேண்டும்.
பன்னீர்செல்வம், போயஸ் கார்டன் தேர்ந்​தெடுத்த அடிமையாக இருக்கலாம்; அம்மாவுக்கும் சின்னம்மாவுக்கும் விளையாட்டுப் பொம்மையாக இருந்திருக்கலாம்; தினகரனுக்குக் காட்டிய விசுவாசத்தால் வளர்ந்திருக்கலாம். அதற்காக இப்போது நடராசனும் திவாகரனும் கொடுக்கும் சாவிக்கு ஆடும் கரகாட்டக்காரராகத் தொடர முடியாது. இந்திய அரசியலமைப்புச் சட்டம், ஒரு முதலமைச்சரிடம் இருந்து சட்டப்பூர்வமான நடவடிக்கைகளை மட்டும் எதிர்பார்க்கவில்லை; `நேர்மையாகச் செயல்பட வேண்டும்’ என்று மட்டும் சொல்லவில்லை; `துணிச்சலாக முடிவெடுக்க வேண்டும்’ என்று மட்டும் சொல்லவில்லை. சட்டம் சொல்வது, இந்தப் பதவியில் உட்கார்ந்து தன்னிச்சையாகச் செயல்பட வேண்டும். அதிகாரப்பூர்வ நிர்வாக அமைப்புக்குச் சம்பந்தம் இல்லாத மனிதர்களிடம் ஆலோசனை கேட்கவும் கூடாது; அடிபணியவும் கூடாது; கலந்துரையாடவும் கூடாது. ஆனால், இன்று பன்னீரின் நிலைமை கவலைக்கிடமாக இருக்கிறது.

பன்னீர்செல்வத்தால் சசிகலா, நடராசன், திவாகரன் ஆலோசனை கேட்காமல் ஆட்சி நடத்த முடியாது. இந்த மூவரால்தான் அவர் முதலமைச்சர் ஆனார். அவர்களுக்கு இவர் விசுவாசம் காட்ட வேண்டும்தான். அதற்காக அடிமைமுறை அவசியம் இல்லை. பணிவு தேவைதான்; குனிவு தேவை இல்லை. ஜெயலலிதா, காலில் விழச் சொன்னார்; விழுவதை ரசித்தார். அதை ஒரு கலாசாரமாக மாற்ற நினைத்தார். ‘ஒருகாலத்தில் அசிங்கப்​படுத்தப்பட்ட நான், இன்று அனைவராலும் வணங்கத்தக்க இடத்துக்கு வந்துள்ளேன்’ எனக் காட்ட நினைத்தார். தாழ்வு மனப்பான்மையும் உயர்வு மனப்பான்மையும் சேர்ந்து செய்த கலவையாக ஜெயலலிதா மாறினார். பலம் வாய்ந்த ஆளுமையாகவும் தலைமையாகவும் அவர் வளர்ந்தார். பதற்றத்தால் பலரும் காலில் விழுந்​தார்கள். காலில் விழத் தகுதியான முதலமைச்சர் நாற்காலியில் அவர் இருந்தார். ஆனால், இன்று சசிகலா என்ன… முதலமைச்சரா?
அவர் காலில் பன்னீர் ஏன் விழ வேண்டும்? டீக்கடை பன்னீராக இருந்தால், டாக்டர் வெங்கடேஷ் காலிலும் விழலாம். முதலமைச்சராக இருப்பவர், சசிகலா காலில் ஏன் விழ வேண்டும்? என்ன அவசியம் வந்தது? பன்னீரின் பலவீனம் இங்குதான் இருக்கிறது. 2001-ம் ஆண்டில் முதல்முறை பன்னீர் முதலமைச்சராகப் பொறுப்பேற்றபோது காலில் விழுந்ததற்கும், மூன்றாவது முறை பொறுப்பில் இருக்கும்போது விழுவதற்கும் நிறைய வித்தியாசம் உண்டு. அன்று, ‘இந்தச் சாமானியனை முதலமைச்சர் ஆக்கிவிட்டீர்களே!’ என்ற ஆனந்தக்கண்ணீரில் விழுந்தார். இன்று, பன்னீர் சாமானியன் அல்ல. அவரும் அவரது சொந்தங்களும் பன்னீரில் குளித்துவருவதை யாரும் மறைக்க முடியாது. பணத்தால், சொத்தால், வசதி வாய்ப்புகளால் பன்னீர் சுற்றமும் சூழலும் எங்கோ போய்விட்டன. `தம்பி உடையான் படைக்கு அஞ்சான்’ என்றுதான் சொல்வார்கள். தம்பி ராஜாவால் அண்ணன் பன்னீர் அச்சத்தில் நின்ற எத்தனையோ நிகழ்வுகள் உண்டு. இவைதான் பன்னீரை அளவுக்கு மீறி நடிக்கத் தூண்டுகிறது. பதவியைக் காப்பாற்றிக் கொள்வதற்காக மட்டுமே பன்னீர் நடிக்கவில்லை. தான் நிலைக்கவும் நடித்தாக வேண்டியிருக்கிறது. மடியில் கனம் இருப்பதால், வழியில் பயம் உண்டாகும்.

இப்போதும் ஒன்றும் கெட்டுப்போய்​விட​வில்லை. பன்னீர் திருந்திய மனிதராக, சுத்தமான ஆட்சியை நடத்துவதற்கான காலமாக இதை மாற்றியாக வேண்டும். தமிழ்நாடு அரசியல் வரலாற்றில் முதலமைச்சர் நாற்காலி பெரிய தலை​வராக இல்லாத ஒருவருக்கு மூன்றாவது முறையாகக் கிடைத்திருப்பது சாதாரணமானது அல்ல. அதை சர்வ சாதாரணமாக விட்டுவிடக் கூடாது.
சமீபத்தில் நடந்த திருவள்ளுவர் தின விழாவில் பேசிய பன்னீர் செல்வம், பல நல்ல கருத்துக்களைச் சொன்னார். காமராஜர், கண்ணதாசன், கி.வா.ஜெகந்நாதன் சொன்னதை எல்லாம் சொன்னார். அவருக்குத் தெரியுமா? உங்களுக்கு முன்னால் தமிழ்நாட்டு அரசியலில் பன்னீர்செல்வம் என்கிற ஒருவர் இருந்தார். அவருக்கு சர் ஏ.டி.பன்னீர்செல்வம் எனப் பெயர். தஞ்சை மாவட்டத்தைச் சேர்ந்த அவர், நீதிக்கட்சி ஆட்சிக் காலத்தில் அமைச்சர். இந்தப் பன்னீரைப் போலவே அந்தப் பன்னீரும் நிதி அமைச்சராகத்தான் இருந்தார். தண்ணீருக்கு வரி போட்டு அவரிடம் கோப்பு கொண்டுவந்து அதிகாரிகள் கொடுத்தார்கள். ‘விவசாயத்துக்குத் தண்ணீர் கொடுப்பது அரசாங்கத்தின் கடமை. அதற்கு வரி வசூலிப்பது என்ன நியாயம்?’ என்று மீசையை முறுக்கியபடி கேட்ட அந்தப் பன்னீர்செல்வம், கையெழுத்துப் போடாமல் திருப்பி அனுப்பினார். அரசுப் பொறியாளர் வேலைக்கு மகன் விரும்பியபோது சிபாரிசு செய்ய மறுத்தார் அந்தப் பன்னீர். காவல் துறை வேலைக்கு மருமகன் ஆசைப்பட்டபோதும் சிபாரிசு செய்ய மறுத்தார். அவரது வாழ்க்கையை முதலில் படியுங்கள்!
‘திருவள்ளுவரின் அறநெறிகளை தன் வாழ்நாள் முழுவதும் கடைப்பிடித்து, தமிழ்நாட்டின் உரிமைகளை மீட்டெடுத்து தமிழகத்தில் சட்டத்தின் ஆட்சியை நிலைநிறுத்திய பெருமை, இதயதெய்வம் புரட்சித் தலைவி அம்மா அவர்களையே சாரும்’ என்று நீங்கள் பேசி இருக்கிறீர்கள். மன்னிக்கவும், ஜெயலலிதா ஆட்சியில் அறநெறியும் இல்லை; உரிமைகளும் மீட்டெடுக்கப்படவில்லை; சட்டத்தின் ஆட்சியும் நடக்கவில்லை. பொய்யை… அதுவும் உங்கள் பிறந்த நாள் அன்றா சொல்வது. முடிந்தால் உங்களது ஆட்சியில் இந்த மூன்றையும் நிறைவேற்ற முடியுமா எனப் பாருங்கள்!
அதுவும், ‘அந்தப் பன்னீர்செல்வமா வரணும்!’

Advertisements

One response

  1. A.T.Panneer selvam pondra nermaiyana arasiyalvadhikalai patriya thagavalgalai thandhadarku nandri

%d bloggers like this: