Advertisements

எல்லோரும் டாக்டர் ஆகிட்டிருக்கோம் பாருங்க!

1900-களில் நல்லா இருக்கிற மனிதர்கள் திடீர்னு வரும் காய்ச்சல், வயிற்றுப் போக்குகளால் ஸ்வாகா ஆகிக்கொண்டிருந்தனர். எதுக்கு சாவுறாங்கன்னே தெரியாம வைத்தியர்கள் குழம்பிக்கிடந்த நேரம். ஹிப்போக்ரேடிஸ், மனிதர்களின் நோய்க்குக் காரணம் விஷக்காற்றுன்னு சொல்லிவெச்சிருந்தார். இன்னொரு பக்கம் மதவாதிகள் டிசைன் டிசைனா காரணம் சொல்லிக் குழப்பிக்கிட்டிருந்தாங்க.

அதுக்கும் 40 வருஷத்துக்கு முன்னாடி 1855 வாக்கில், லூயிஸ் பாஸ்டர்ங்கிற பிரெஞ்சுக்காரர், ‘பால் ஏன்டா கெட்டுப் போகுது’ன்னு மண்டையைப் பிச்சு ஒரு வழியா ‘ஏதோ ஒண்ணு பாலைக் கெட வைக்குது, அதைச் சூடு பண்ணுனா கெட்டுப் போகலை’ன்னு கண்டுபிடிச்சு வெச்சிருந்தார். ‘வைன்’ கெட்டுப்போறதையும் அவரால தடுக்க முடிஞ்சுது. அப்போதைய ஹீரோ அவர்தான்.
திரும்ப 1900. ஏதோ ஒரு காய்ச்சலில் ஆடு, மாடு, மனிதர்கள்னு அத்தனையும் காலி. இப்பவும் விஷக் காற்று, கடவுளின் சாபம்னு பீலா விட்டுக்கிட்டிருந்த மதவாதிகளுக்கு மத்தியில `ராபர்ட் கோச்’ங்கிற ஜெர்மன்காரர், `இருங்கடா, பாஸ்டர் சொல்றதை வெச்சுப் பார்த்தா, கண்ணுக்குத் தெரியாத கிருமி இருக்கும்போலிருக்கு. நான் ஆராய்ச்சி பண்ணிச் சொல்றேன்’னு சொன்னாரு. ஆந்த்ராக்ஸ் என்னும் நுண்கிருமி இருப்பதையும் அதுதான் அத்தனை சாவுக்கும் காரணம்னும் கண்டுபிடிச்சார்.

மருத்துவ உலகத்துக்கு மிகப் பெரிய கண் திறப்பு மேட்டர் இது. அதுக்கு அப்புறம் மொத்த உலகமும் மூட நம்பிக்கைகளை விட்டுட்டு,  நுண் கிருமிகளைப் பற்றித் தெரிந்துகொண்டு அதைத் தீர்க்க ஆராய்ச்சி செய்ய ஆரம்பிச்சுது. நடுவில உலகப்போர் வந்து அதனால பல்வேறு புது வியாதிகள் முளைச்சு மனிதனைக் கொத்து பரோட்டா போட்டது. அது `கிருமிகளின் ராஜ்ஜிய’ காலம்.
இந்தப் பக்கமா 1928-ல் ஸ்காட்லாண்டுக்காரர் ஃப்ளெமிங், பாக்டீரியா பற்றிச் செஞ்சுட்டிருந்த தன்னோட ஆராய்ச்சி சாம்பிள்களில் அழுக்குப் படிஞ்சு, அதனால பாக்டீரியா எல்லாம் செத்துப் போச்சுன்னு அசிஸ்டன்ட்டைத் திட்டிட்டு     `பாக்டீரியாக்களைச் சாகடிச்சது எதுடா?’ன்னு யோசிச்சார்.  அப்போதான் பென்சிலின் பிறந்தது. ஆனால், அதை அப்படியே விட்டுட்டு அவர் வேற வேலையைப் பார்க்கப் போயிட்டார்.
10 வருஷம் கழிச்சு 1938-வாக்கில் ஆக்ஸ்ஃபோர்டில் வேலை பார்த்த இரண்டு பேர் ஃப்ளெமிங் ஆராய்ச்சி பேப்பரைத் தூசி தட்டி பென்சிலின், கிருமிகளைக் கொல்லுதுன்னு கன்ஃபர்ம் பண்ணினாங்க. அந்த நேரம்பார்த்து ஆக்ஸ்ஃபோர்ட் மருத்துவமனையில் இருந்த ஒரு நோயாளிக்கு பாக்டீரியா தொற்று காரணமா புண் ஆறல. என்ன பண்ணாலாம்னு யோசிச்ச ஒரு டாக்டர்,  இவங்ககிட்ட இருந்த பென்சிலினை வாங்கி புண்மேல பூசினார். அதிசயமா அதுவரைக் கட்டுப்படாத புண் ஆறத் தொடங்குச்சு. ஆனா, கைவசம் இருந்த பென்சிலின் போதாமல் ஆள் காலி.
1945-லதான் உறுதியா கிருமிநாசினின்னு ஒண்ணைக் கண்டுபிடிச்சு, கிருமிகளின் ஆயிரம் ஆண்டு ராஜ்ஜியத்துக்கு முற்றுப்புள்ளி வெச்சாங்க. அப்புறமா, மேலே சொன்ன எல்லோருக்கும் நோபல் பரிசைக் கொடுத்தாங்க. இவ்ளோ பெரிய கட்டுரைக்குக் காரணம் நோபல் பரிசு பெற்ற மேடையில் டாக்டர் ஃப்ளெமிங் சொன்ன வார்த்தைகள்:
“உயிர்களின் வாழ்க்கை வரலாற்றில், கிருமிகளைப்போல சாமர்த்தியசாலிகள் இல்லை. அவை இருபது நிமிடங்களில் இரு மடங்காகப் பெருகுவதிலும் சரி, தங்களைக் காப்பாற்றிக் கொள்ள மரபணுக்களை மாற்றுவதிலும் சரி, படு வேகமாகச் செயல்படும். இதனால், வரும் காலங்களில் நாம் கொடுக்கின்ற மருந்துகளையே எதிர்த்து நின்று ஜெயித்துவிடும்”.
அவர் சொன்னதுபோலவே 60 – 70 வருடங்களுக்குள் பென்சிலினைக் கிருமிகள் வென்றுவிட்டன. பென்சிலின் இன்று வேலை செய்வதில்லை. அதனால் அதைவிட பவரான ஆன்டிபயாட்டிக்குகளை உபயோகிக்க ஆரம்பித்தாயிற்று. அதுவும், இன்னும் எவ்ளோ நாளைக்கு என்று தெரியாது.

1987-க்குப் பிறகு இந்தியாவில் எந்த ஆன்டி பயாடிக்கும் கண்டுபிடிக்கப்படவில்லை. இருக்கின்ற ஆன்டிபயாட்டிக் அனைத்தையும் எவ்ளோ முடியுமோ அவ்ளோ தவறாகப் பயன்படுத்தி, கிருமிகளுக்கு ஊட்டச்சத்து அளித்து வருகிறோம். 2010-ல் எடுத்த புள்ளிவிபரத்தின்படி 56 சதவிகிதம் பேர் டாக்டரின் பரிந்துரை இல்லாமல் ஆன்டிபயாட்டிக் பயன்படுத்துபவர்கள். 2016-ல் இது 76 சதவிகிதம் ஆகியிருக்கிறது. எவ்ளோ சீக்கிரமா எல்லோரும் டாக்டர் ஆகிட்டிருக்கோம் பாருங்க.
இன்றைய நிலைமை இதுதான். இந்தியாவில்  ஒரு லட்சம் பேரில் 461 பேர் மருந்துகள் வேலை செய்யாமல் இறக்கிறார்களாம். பூச்சிக்கொல்லிகள் கேட்காத நிலையில் மீண்டும் கிருமிகள் ராஜ்ஜியம் ஒன்று நடைபெறக்கூடும்.
கொத்து கொத்தாக சாகலாம்

Advertisements
%d bloggers like this: