Advertisements

உங்கள் குழந்தைக்குத் தெரியுமா? குட்டச்… பேட்டச்…

`குழந்தைகள் உலகின் பாதுகாப்பை உறுதிசெய்து தருவது பெற்றோர், பள்ளியின் பொறுப்பு. அதையும் மீறி அவர்கள் பாலியல் சீண்டலுக்கோ, வன்கொடுமைக்கோ ஆளாகும்போது, அந்தச் சூழ்நிலையை எமோஷனலாக அணுகாமல்,  பக்குவத்துடன்

கையாள வேண்டும் பெற்றோர். உடல் ரீதியாகவும் மன ரீதியாகவும் அவர்களை அதிலிருந்து மீட்க வேண்டும். அதற்கான பயிற்சி பெற்றோர்களுக்கு அவசியம்’’ என்று சொல்லும் சேலத்தைச் சேர்ந்த மனநல மருத்துவர் பாபு, அதற்கான வழிகாட்டலை வழங்கினார்.

பர்சனாலிட்டியைப் பொறுத்தது

“குழந்தைகளை மழலையர், சிறுவர், வளரிளம் பருவத்தினர் என மூன்றுவகையாகப் பிரிக்கலாம். இவர்களில் 60 சதவிகிதம் பேர் நார்மல் குழந்தைகளாகவும், 20 சதவிகிதம் பேர் பயந்த சுபாவம் உள்ளவர்களாகவும், 20 சதவிகிதம் பேர் சவாலான குழந்தைகளாகவும் இருப்பார்கள். ஒரு குழந்தை தனக்கு நேரும் பாலியல் தொல்லையைப் பெற்றோரிடம் வெளிப்படுத்துவது, அவர்களின் பருவம் மற்றும் பர்சனாலிட்டியைப் பொறுத்தது.

மழலைகள்

மழலைப் பருவத்தில் இருக்கும் குழந்தைகள் பாலியல் தொல்லையால் பாதிக்கப்பட்டால், தனக்கு நேர்ந்தது என்ன என்பதைக்கூட அவர்களால் புரிந்துகொள்ள முடியாது. எனவே, அதைப் பெற்றோரிடம் அவர்கள் சொல்ல வேண்டும்  என எதிர்பார்க்க இயலாது. இந்த வயதுப் பிள்ளைகள் பாலியல் தொல்லைக்கு உள்ளானால், அவர்களுடைய வாய், கைகள், மார்பு மற்றும் அந்தரங்க உறுப்புகளில் காயம், நோய்த்தொற்று இருக்கலாம். தூக்கத்திலிருந்து விழித்து அழுவது, கனவு கண்டு பயப்படுவது, குறிப்பிட்ட நபரைக் கண்டால் விலகுவது எனக் குழந்தையின் நடத்தையிலும் மாற்றங்கள் ஏற்படலாம். இப்படி உடல், மன ரீதியாக அவர்களுக்கு ஏற்படும் மாற்றங்களைக் கவனித்து, பெற்றோர் அவர்களிடம் விசாரிக்க வேண்டும்.

சிறுவர்கள்

10, 12 வயதுக்குட்பட்ட சிறுவர், சிறுமியர்க்கு ‘குட் டச், பேட் டச்’ சொல்லிக்கொடுப்பது, சைல்டு செக்‌ஸுவல் அப்யூஸ் பற்றிய குழந்தைகளுக்கான விழிப்பு உணர்வுப் படக்கதைகள், வீடியோக்களைப்  பார்க்கவைப்பது போன்ற நடவடிக்கைகளை மேற்கொள்ளலாம். ‘அப்படி யாராவது உன்கிட்ட நடந்துகிட்டா, கத்து, அங்கேயிருந்து ஓடிடு’ என்று சொல்லிவைக்க வேண்டும். ‘அப்படி ஏதாவது நடந்தா, உடனே அம்மாகிட்ட வந்து சொல்லணும்’ என்று வலியுறுத்த வேண்டும்.

வளரிளம் பருவத்தினர்

வளரிளம் பருவத்தில் இருக்கும் குழந்தைகளுக்கு, தங்களுக்கு நேர்வது என்ன என்பது புரியும். ஆனால், அதைப் பெற்றோரிடம் சொல்வதில் தயக்கம், அச்சம் இருக்கும். ‘நம்மைத் தப்பா நினைச்சிடுவாங்களோ’, ‘யாருக்காவது தெரிஞ்சா அசிங்கமாகிடுமே’ போன்ற எண்ணத் தடைகள் இருக்கும். இன்னொரு பக்கம், நேர்ந்த தொல்லை அவர்களை மன ரீதியாகப் பாதிக்கும். படிப்பில் தடுமாற்றம் ஏற்படும். பள்ளி செல்வதைத் தவிர்ப்பார்கள். தங்களைத் தனிமைப் படுத்திக்கொள்வார்கள். இந்த மாற்றங்கள் தென் பட்டால் கவனம் கொடுக்க வேண்டியது அவசியம்.

70% குழந்தைகள்

பாலியல் தொந்தரவைச் சந்திக்கும் குழந்தைகளில் 70 சதவிகிதம் பேர் அதனை வெளியில் சொல்வதில்லை என்கின்றன ஆய்வு முடிவுகள். இதற்கு மிக முக்கியக் காரணம், பெற்றோரின் தவறான அணுகுமுறை. பெற்றோர் பலர் ‘ஒழுக்கம்’ போன்ற வார்த்தைகளால் பாதிக்கப்பட்ட குழந்தைகளையே மீண்டும் துன்புறுத்துகிறார்கள். இதனால் குழந்தைகள் தங்களுக்குத் தாங்களே தண்டனை கொடுத்துக் கொள்வதும் நடக்கிறது. 

பாதிக்கப்பட்ட குழந்தைக்கான மருத்துவப் பரிசோதனை

குழந்தைகளுக்கு எதிரான பாலியல் கொடுமைகளில் இருந்து அவர்களைப் பாதுகாப்பது, மீட்பதிலிருந்து இழப்பீடு பெற்றுத்தருவது, மறுவாழ்வுக்கு உதவுவது வரையிலான வழிமுறைகளைச் செய்ய, மாவட்டம்தோறும் குழந்தைகள் பாதுகாப்பு அலுவலர்கள் நியமிக்கப்பட்டுள்ளனர். சேலம் மாவட்டக் குழந்தைகள் பாதுகாப்பு அலுவலர் இந்திரஜித் அதுபற்றி விவரிக்கும்போது, ‘‘காவல்நிலையப் புகாருக்குப் பின் பாதிக்கப்பட்ட குழந்தை  உடனடியாக மருத்துவப் பரிசோதனைக்கு உட்படுத்தப்படும். மருத்துவ அறிக்கை சமர்ப்பிக்கப்பட்டு, குழந்தைகளுக்கான வரவேற்பு மையத்தில் அந்தக் குழந்தைக்கு உடல் ரீதியாகவும் மன ரீதியாகவும் சிகிச்சை அளிக்கப்படும். இயல்புநிலைக்குத் திரும்பிய பின்னர், பெற்றோருக்கு அந்தக் குழந்தையை எப்படி அணுக வேண்டும் என்ற ஆலோசனை தரப்பட்டு, தேவைப்பட்டால் பள்ளி, வசிப்பிடத்தை மாற்றச்சொல்லிப் பரிந்துரைக்கப்படும்’’ என்றார்.

ஆபத்தில் உள்ள குழந்தைகளை மீட்க இந்திய அளவில் செயல்படும் இலவச சைல்டு லைன் தொலைபேசி எண்: 1098


பெற்றோர் என்ன செய்ய வேண்டும்?

* ‘நீ சொல்வதை நாங்க முழுக்க நம்புறோம்… சொல்லு’ என்ற நம்பிக்கை யை முதலில் கொடுக்க வேண்டும்.

* ‘இது யாருக்கும் தெரியவராது’ என்ற உறுதியையும், ‘இதில் உன் தப்பு எதுவும் இல்லை’ என்ற ஆறுதலையும் கொடுக்க வேண்டும். பின்னரே, குழந்தைகள் மனம் திறந்து தங்களுக்கு நேர்ந்ததைச் சொல்வார்கள்.

* தனக்குப் பாலியல் தொல்லை நேர்ந்ததைச் சொல்லிய குழந்தைக்கு, உடலில் காயங்கள் இருக்கின்றனவா என்று அம்மா, மருத்துவ உதவியுடன் பரிசோதனை செய்ய வேண்டும்.

* பதின் பருவத்தில் உள்ள குழந்தை களுக்கு, தங்களது கன்னித்தன்மையை இழந்து விட்டோமோ என்ற பயம் ஏற்படும். இது எதிர்பாராமல் நேர்ந்த விபத்து என்று பேச வேண்டும். உடல் கற்பிதங்களைத் தாண்டியும் அவர் களிடம் முதிர்ச்சியுடன் பேச வேண்டும். விழிப்பு உணர்வு தர வேண்டும். தேவைப்பட்டால் மருத்துவ சிகிச்சை, கவுன்சலிங் தரவேண்டும்.

* பாதிக்கப்பட்ட குழந்தையின் பள்ளி மற்றும் வீட்டில் சந்தோஷம், உற்சாகம் என எந்த வகையிலும் முன்னுக்குப் பின்னர் மாறுபட்டிராத சூழலைக் கொடுக்க வேண்டும். எப்போதும்போல தம் குழந்தைப் பருவ உற்சாகத்தை அவர்கள் தொடரத் துணையாக இருக்க வேண்டும். எந்தக் காரணம்கொண்டும் அந்தச் துர்சம்பவம் பற்றிய பேச்சுகளைத் தொடரக் கூடாது.

Advertisements
%d bloggers like this: