Advertisements

Category Archives: கட்டுரைகள்

திவாலாகும் இந்தியப் பொருளாதாரம்! என்ன காரணம்? என்ன தீர்வு? (பகுதி 1)

1. பற்றாக்குறை அதிகரிப்பும் ரூபாயின் வீழ்ச்சியும்!

இந்திய ரூபாயின் மதிப்பு கடுமையாக வீழ்ச்சியடைவதை 18 மாதங்களாக மெளன சாமியாராகப் பார்த்துக் கொண்டிருந்து விட்டு, ரூபாயின் மதிப்பை நிலைநிறுத்துவதற்கு நடப்புக் கணக்குப் பற்றாக்குறையை குறைக்கப் போவதாக ஆகஸ்ட் 12-ம் தேதி அறிவிக்கிறார் மத்திய நிதியமைச்சர் ப.சிதம்பரம். 2012 ஜனவரியில் ரூ.45 கொடுத்து ஒரு டாலரை இந்தியர்களால் வாங்க முடிந்தது. ஆனால், ஆகஸ்ட் 12-ல் ஒரு டாலர் வாங்க ரூ.61 கொடுக்க வேண்டியிருந்தது. 2012 ஜனவரியில் இருந்து தற்போது வரை டாலரின் மதிப்பு 35 சதவீதம் உயர்ந்தது. அது ரூபாய் மதிப்பு வீழ்ச்சியில் பிரதிபலித்தது.

2004-2005 முதல் நடப்புக் கணக்குப் பற்றாக்குறை அதிகரித்து வந்ததன் நேரடி விளைவு இது. நடப்புக் கணக்குப் பற்றாக்குறையைக் குறைக்கவும், ரூபாய் மதிப்பின் வீழ்ச்சியைக் கட்டுப்படுத்தவும் சில "நடவடிக்கைகளை’ ப.சிதம்பரம் ஆகஸ்ட் 12-ல் அறிவித்தார்.

ஆனால், அவர் அறிவித்த 36 மணி நேரத்துக்குள்ளாக ரூபாய் மதிப்பு மேலும் வீழ்ந்தது. டாலருக்கு ரூ.61.50 கொடுக்க வேண்டியிருந்தது. இந்தியாவிலிருந்து டாலர் வெளியேறுவதைத் தடுக்க வெளிநாடுகளில் முதலீடு செய்வதையும், பணம் செலுத்துவதையும் கட்டுப்படுத்த வேண்டிய நிலைக்கு இந்திய ரிசர்வ் வங்கி தள்ளப்பட்டது. ரிசர்வ் வங்கியின் இந்த நடவடிக்கையும் கைகொடுக்கவில்லை.

ரூபாய் மதிப்பு வீழ்ந்து வந்த நிலையில், உண்மையிலேயே ரூபாயின் மதிப்பு – அதாவது அதன் வாங்கும் சக்தி- டாலருக்கு வெறும் ரூ.19.75தான் என்று "தி எகனாமிஸ்ட்’ (2.1.2013) குறிப்பிட்டது. அதாவது ரூபாயின் இன்றைய சந்தை மதிப்பில் மூன்றில் ஒரு பங்குதான் அதன் நிஜமான மதிப்பு!

சர்வதேச சந்தையில் தகுதிக்கும் மிகக் குறைவாக மதிப்பிடப்படும் கரன்சி இந்திய ரூபாய்தான் என்றும் "தி எகனாமிஸ்ட்’ குறிப்பிட்டது. உண்மையிலேயே அதிக மதிப்புடைய, ஆனால் குறைத்து மதிப்பிடப்பட்ட ரூபாயின் மதிப்பு ஏன் குறைந்து வருகிறது? இதற்கு யார் பொறுப்பு?

காங்கிரஸ் தலைமையிலான ஐக்கிய முற்போக்குக் கூட்டணி அரசு 2004-இல் பதவி ஏற்றபோது, இந்தியப் பொருளாதாரம் வலுவாகவும், வளர்ச்சிப் பாதையிலும் இருந்தது. நிதியமைச்சராகப் பொறுப்பேற்றபோது, வலுவான பொருளாதார நிலையையே தேசிய ஜனநாயகக் கூட்டணி அரசு விட்டுச் சென்றது என்று ப.சிதம்பரமே ஒப்புக் கொண்டுள்ளார்.

2004 ஜூலையில் அவரது பட்ஜெட் உரையில், "இந்தியாவின் பொருளாதார அடிப்படை வலுவாகவே காணப்படுகிறது. ஏற்றுமதியைவிட இறக்குமதி கூடுதலாக இருந்தால் ஏற்படும் பற்றாக்குறை நிலையும் இந்தியாவுக்கு சாதகமாகவே உள்ளது’ என்று குறிப்பிட்டுள்ளார். ஆனால், இந்த நிலை மாறி, 1991-ம் ஆண்டில் காணப்பட்ட இருண்ட பொருளாதார நிலை ஏற்பட்டிருப்பதற்கு யார் காரணம்?

2004-ல் முந்தைய ஆட்சி விட்டுச் சென்ற வளமான பொருளாதாரத்தை ஐக்கிய முற்போக்குக் கூட்டணி அரசு எப்படி சீரழித்தது?

நடப்புக் கணக்குப் பற்றாக்குறையின் பாய்ச்சல்

2004-ல் ஐக்கிய முற்போக்குக் கூட்டணி அரசு பதவியேற்றதில் இருந்து பொருளாதாரம் மோசமானது எப்படி, 2009-ல் மீண்டும் அதே அரசு ஆட்சிக்கு வந்ததும் பொருளாதாரம் எப்படி சீரழிந்தது என்பதை சில புள்ளிவிவரங்களைப் பார்த்தாலே புரியும். நடப்புக் கணக்குப் பற்றாக்குறையின் அண்மைக்கால வரலாற்றைப் பார்ப்போம்.

1991-2001 காலகட்டத்தில் நாட்டின் நடப்புக் கணக்குப் பற்றாக்குறை 35 பில்லியன் (ஒரு பில்லியன் – 100 கோடி) டாலராக இருந்தது. அதாவது 3,500 கோடி டாலர். ஆனால், தேசிய ஜனநாயகக் கூட்டணி ஆட்சியின்போது நடப்புக் கணக்கு பற்றாக்குறை உபரியாக மாறியது. உபரி -ஆம், உபரிதான்- அதுவும். 22 பில்லியன் டாலராக இருந்தது. 1978-க்குப் பிறகு நடப்புக் கணக்கு உபரி என்பது அதுவே முதல்முறை.

தேசிய ஜனநாயகக் கூட்டணி ஆட்சியின்போது உபரியாக இருந்த நடப்புக் கணக்கு ஐக்கிய முற்போக்குக் கூட்டணியின் 9 ஆண்டு ஆட்சியில், ப.சிதம்பரம் (ஐந்தரை ஆண்டுகள்), பிரணாப் முகர்ஜியின் (மூன்றரை ஆண்டுகள்) தலைமையில் நடப்புக் கணக்குப் பற்றாக்குறை இதுவரை இல்லாத அளவுக்கு 339 பில்லியன் டாலராக அதிகரித்தது. அவர்களது பொருளாதாரத் தலைமையின் கீழ் உபரி எவ்வாறு, ஏன் பற்றாக்குறையாக ஆனது?

2003-2004 இல் 13.5 பில்லியன் டாலரை நடப்புக் கணக்கு உபரியாக ஐக்கிய முற்போக்குக் கூட்டணி அரசிடம் தேசிய ஜனநாயகக் கூட்டணி ஒப்படைத்தது. நடப்புக் கணக்குப் பற்றாக்குறை 2004-05இல் 2.7 பில்லியன் டாலராகவும், 2-வது மற்றும் 3-வது ஆண்டுகளில் மூன்று மடங்காக அதாவது 10 பில்லியன் டாலராகவும் உயர்ந்தது. பின்னர், நடப்புக் கணக்குப் பற்றாக்குறை 16 பில்லியன் டாலராகவும் (4-வது ஆண்டு), 28 பில்லியன் டாலராகவும் (5-வது ஆண்டு), 38 பில்லியன் டாலராகவும் (6-வது ஆண்டு), 48 பில்லியன் டாலராகவும் (7-வது ஆண்டு), 78 பில்லியன் டாலராகவும் (8-வது ஆண்டு), 89 பில்லியன் டாலராகவும் (9-வது ஆண்டு) அதிகரித்தது.

கச்சா எண்ணெய், தங்கம் ஆகியவற்றை அதிகமாக இறக்குமதி செய்வதே நடப்புக் கணக்குப் பற்றாக்குறை அதிகரிக்கக் காரணம் என அரசு திரும்பத் திரும்பக் கூறியது. இப்போதும் கூறி வருகிறது. இதுதான் காரணமா, இதுதான் முழு உண்மையா என்றால் நிச்சயமாக இல்லை.

உற்பத்தியை அழித்த இறக்குமதி

இறக்குமதி புள்ளிவிவரங்களை ஆய்வு செய்வதால் அதிர்ச்சிகரமான உண்மைகள் புலப்படுகின்றன. ஐக்கிய முற்போக்குக் கூட்டணி ஆட்சியில் மூலதனப் பொருள்களின் இறக்குமதி விண்ணை முட்டும் அளவுக்கு அதிகரித்துள்ளது. பொதுவாகச் சொல்வதென்றால் இது யாராலும் கவனிக்கப்படாததாகி (அல்லது மறைக்கப்பட்டதாகி) விட்டது.

தேசிய ஜனநாயகக் கூட்டணி ஆட்சியின்போது மூலதனப் பொருள்களின் இறக்குமதி சராசரியாக ஆண்டுக்கு 10 பில்லியன் டாலராக இருந்தது. ஆனால், ஐக்கிய முற்போக்குக் கூட்டணி ஆட்சிக்கு வந்த முதல் ஆண்டிலேயே (2004-05) மூலதனப் பொருள்களின் இறக்குமதி 25.5 பில்லியன் டாலராக ஆனது. அதன் பின்னர் ஒவ்வோர் ஆண்டும் மூலதனப் பொருள்களின் இறக்குமதி அதிகரித்தது.

2-வது ஆண்டில் 38 பில்லியன் டாலராகவும், 3-வது ஆண்டில் 47 பில்லியன் டாலராகவும், 4-வது ஆண்டில் 70 பில்லியன் டாலராகவும், 5-வது ஆண்டில் 72 பில்லியன் டாலராகவும், 6-வது ஆண்டில் 66 பில்லியன் டாலராகவும், 7-வது ஆண்டில் 79 பில்லியன் டாலராகவும், 8-வது ஆண்டில் 99 பில்லியன் டாலராகவும், 9-வது ஆண்டில் 91.5 பில்லியன் டாலராகவும் அதிகரித்தது. 9 ஆண்டுகளில் மொத்தம் 587 பில்லியன் டாலருக்கு மூலதனப் பொருள்கள் இறக்குமதி செய்யப்பட்டுள்ளன.

மூலதனப் பொருள்களின் இறக்குமதி "செயல்படும்’ பொருளாதாரத்துக்கான அறிகுறி. தத்துவரீதியாக, அது தேசிய உற்பத்தியை அதிகரித்திருக்க வேண்டும். ஆனால், என்ன ஆனது என்பதைப் பார்ப்போம்.

ஐக்கிய முற்போக்குக் கூட்டணி ஆட்சியின் முதல் 4 ஆண்டுகளில் தொழில் துறை உற்பத்திக் குறியீடு ஆண்டுதோறும் சராசரியாக 11.5 சதவீதமாக இருந்தது. ஆனால், இது படிப்படியாகக் குறைந்து அடுத்த 5 ஆண்டுகளில் 5 சதவீதத்துக்கும் கீழே போனது. கடைசியாக 2012-13 இல் 2.9 சதவீதமாக ஆனது. 4 ஆண்டுகளில் மூலதனப் பொருள் இறக்குமதி அதிகரிப்பதற்கேற்ப தொழில் துறை உற்பத்தி அதிகரிக்காமல் 11.5 சதவீதத்தில் இருந்து 5 சதவீதமாக 56 சதவீத சரிவைக் கண்டது.

ஐக்கிய முற்போக்குக் கூட்டணி ஆட்சியின் 9 ஆண்டுகளில் 587 பில்லியன் டாலருக்கு மூலதனப் பொருள்கள் இறக்குமதி செய்யப்பட்டுள்ளன. கடைசி 5 ஆண்டுகளில் 407 பில்லியன் டாலருக்கு இறக்குமதி செய்யப்பட்டுள்ளன.

இது மொத்தத்தில் 79 சதவீதமாகும். ஐக்கிய முற்போக்குக் கூட்டணி ஆட்சியின் முதல் 4 ஆண்டுகளில் சராசரியாக 45 பில்லியன் டாலருக்கும், பிந்தைய 5 ஆண்டுகளில் 80 பில்லியன் டாலருக்கும் மூலதனப் பொருள்கள் இறக்குமதி செய்யப்பட்டுள்ளன.

79 சதவீதம் அதிகரிப்பு

மூலதனப் பொருள் இறக்குமதி 79 சதவீதம் அதிகரித்தபோதும், தேசிய உற்பத்தி 56 சதவீதம் வீழ்ச்சியடைந்தது மட்டுமல்ல அதிர்ச்சி. தொடர்ந்து உற்பத்தி குறைவதையும், இறக்குமதி அதிகரிப்பதையும் பிரதமரும், நிதியமைச்சரும், ரிசர்வ் வங்கியும், பொருளாதார ஆலோசகர்களும் வேடிக்கை பார்த்துக் கொண்டிருந்தனர் என்பதுதான் அதிர்ச்சி.

நடப்புக் கணக்குப் பற்றாக்குறை (கரண்ட் அக்கௌண்ட் டெபிசிட்) என்றால் என்ன?

நாம் அன்னியச் செலாவணி கொடுத்து இறக்குமதி செய்யும் மொத்தத் தொகைக்கும், ஏற்றுமதி மூலம் கிடைக்கும் அன்னியச் செலாவணிக்கும் உள்ள இடைவெளிதான் நடப்புக் கணக்கு உபரி அல்லது பற்றாக்குறை. ஏற்றுமதி அதிகமாக இருந்தால் உபரியும், இறக்குமதி அதிகமாக இருந்தால் பற்றாக்குறையும் ஏற்படும். அளவுக்கு மீறிய பற்றாக்குறை ஏற்படும்போது அது பொருளாதார நெருக்கடியை ஏற்படுத்தும்.

மூலதனப் பொருள்களின் இறக்குமதி என்றால் என்ன?

ஒரு தயாரிப்பாளர் ஏதாவது ஒரு பொருளை உற்பத்தி செய்வதற்காக மூலப்பொருளை இறக்குமதி செய்வதுதான் மூலதனப் பொருள் இறக்குமதி.

அப்படி மூலப்பொருளை இறக்குமதி செய்து புதிய பொருள்களைத் தயாரித்து அதிக விலைக்கு ஏற்றுமதி செய்வதன் மூலம் இறக்குமதியால் ஏற்படும் நடப்புக் கணக்குப் பற்றாக்குறையை ஈடுகட்ட முடியும்.

By எஸ்.குருமூர்த்தி

நன்றி- தினமணி

Advertisements

ஒலிம்பிக்ஸின் கதையும் சில துணைக் கதைகளும்

ஒலிம்பிக்ஸின் கதையும் சில துணைக் கதைகளும்: சரிசமநிலையற்ற ஐந்து வளைய விளையாட்டுகள்
ஒலிம்பிக்ஸின் பூர்வீகம் கிரேக்க நாட்டின் ஒரு பட்டணம் என்பது விளையாட்டுகளை அரைகுறையாகக் கவனிப்பவர்களுக்குக்கூடத் தெரியும். இன்றைக்குப் புதிய வடிவங்களோடு பரிணமித்திருக்கும் நவீன ஒலிம்பிக்ஸுக்கும் இங்கிலாந்துக்கும் சுற்றுமுகமான ஆனால் நெருக்கமான தொடர்பு உண்டு. இந்த உறவை வெளிப்படுத்தியவர் ஓர் ஆங்கிலேயர் அல்ல. ஆங்கிலக் கலாச்சார நேசகரான Charles Pierre Coubertin (1863 – 1937) என்ற பிரான்சு நாட்டவர். கொபார்ட்டின்தான் செயலற்றுப்போன இந்தப் பண்டைய விளையாட்டுகளை மீள்கண்டுபிடித்தவர். இன்றைக்கும் ஒலிம்பிக்ஸ் என்னும் வார்த்தையைக் கேட்டவுடன் நினைவுக்கு வரும் ‘வாகை சூடுவதல்ல பங்குகொள்வதுதான் முக்கியம்’ என்னும் சாசுவதமான வார்த்தைகளின் சொந்தக்காரர் இவர்தான்.
நவீன ஒலிம்பிக்ஸ் மறுபடியும் உருவாக ஆங்கிலக் கலாச்சாரத்துடன் இணைந்த மூன்று சம்பவங்கள் கொபார்ட்டினுக்கு உறுதுணையாக இருந்தன. ஒன்று இந்தியப் புரட்சி ஆண்டான 1857இல் வெளி வந்த Thomas Hughes எழுதிய Tom Brown’s School Days நாவல். இந்த ஆங்கில நூலைப் பிரான்சுக்காரர் வாசித்திருந்தார். அதில் பொதிந்திருந்த செய்தி இவருக்குப் பிடித்திருந்தது. அதைவிட அது தந்த தகவல் பிரஷியாவுடன் நடந்த போரில் தோல்வியடைந்து சோர்ந்துபோயிருந்த பிரான்சை மீண்டெழச்செய்யும் என்று நம்பினார். விளையாட்டு உடலைக் கட்டுப்படுத்துவது மட்டுமல்ல, ஒழுக்கத்தையும் தனி ஆளுமையையும் தரக்கூடும்; பந்தயங்கள் மனத்துக்கினிய, மகிழ்ச்சியான, பொழுதுபோக்கான காரியங்கள் மட்டுமல்ல சமுதாயத்தை மாற்றியமைக்கவும் தேசங்களிடையே நட்பையும் நல்லுறவையும் அவற்றால் வளர்க்க முடியும் என்று நாவலில் வரும் தாமஸ் ஆர்னாலட் கூறும் புத்திமதிகள் இவரைப் பாதித்திருந்தன. நான் மாணவராயிருந்த நாட்களில் இன்றைக்கு ஹாரி போட்டர்போல் இந்த நாவலில் வரும் டாம் பிரவுன் என்ற பதின்ம வயதுக் கதாநாயக இளைஞன் என் போன்றோரை உற்சாகத்தில் ஆழ்த்தியிருந்தான். அந்த நாட்களில் யாழ்ப்பாணத்தில் மிஷனரிமார் நடத்திவந்த ஆங்கிலக் கல்லூரிகளில் மாணவர்களின் தசை ஆற்றலை உரப்படுத்த மட்டுமல்ல தசைவலிவான கிறிஸ்துவத்தைப் போதிக்கவும் இந்நூல் கட்டாய வாசிப்பாயிருந்தது. அந்த நாட்களில் இந்த நாவல் பற்றித் தெரிந்திருக்காவிட்டால் எதோ ஜுராசிக் பார்க்கில் இருந்து வந்த ஆள் என்று நினைத்ததுண்டு. ஆனால் நாடுகளிடையே நல்லெண்ணமும் நேசமும் வளரும் என்று கொபார்ட்டின் எதிர்பார்த்தது நடக்கவில்லை. மூன்றாம் ஒலிம்பிக்ஸ் போட்டிகள் நடந்து முடிந்தவுடனே முதலாம் உலக மகாயுத்தம் ஐரோப்பாவில் ஆரம்பமாயிற்று.
இந்தக் கட்டத்தில் தேவையில்லாத சின்னக் கிளைக் கதையைப் புகுத்துகிறேன். Tom Brown’s School Days வெளிவந்த சில ஆண்டுகளுக்குப் பின் Alec Waugh எழுதிய The Loom of Youth என்னும் நாவல் வெளிவந்தது. அது எதிர்மறையான செய்தியைத் தந்தது. விளையாட்டு முக்கியமல்ல. இலக்கியந்தான் வாழ்வை உய்விக்கும் என்பது அந்தக் கதாசிரியர் சொல்லிய கருத்து.
மறுபடியும் கொபார்ட்டினுக்கு வருவோம். இரண்டாவதாக இவரைக் கவர்ந்த ஆங்கிலேய நிகழ்ச்சி 1850இலிருந்து ஆண்டு தோறும் மச் வென்லோக் என்ற பசுமையான ஆங்கிலக் கிராமத்தில் நடைபெற்ற பண்டைய ஒலிம்பிக்ஸ் பாணியில் ஒழுங்கு செய்யப்பட்ட போட்டிகள். அணிகள் ஆட்டமான உதைபந்தாட்டம், கிரிக்கட் போன்றவற்றுடன் திடல்தளப் பந்தயங்களான ஓடுதல், பாய்தல், எறிதல் ஆகியவை இடம்பெற்றிருந்தன. இதை William Penny Brookes என்ற வைத்தியர் நடத்திவந்தார். அன்றைக்கு உருவாகி வந்த தொழிலாள வர்க்கத்தினரின் தார்மீகத்தையும் அறிவாற்றலையும் மேம்படுத்த வாசிப்புப் பழக்கத்தை மட்டும் அல்ல அவர்களின் தேகத்தையும் உடல்நலத் தகுதியையும் வலுப்படுத்த விளையாட்டுகளையும் இந்த வைத்தியர் அறிமுகப்படுத்தினார். அவற்றை நேரில் பார்த்த கொபார்ட்டின் உலகளவில் இதை ஏன் சாதிக்க முடியாது என்று நினைத்தார். மிகுதி சரித்திரமாயிற்று.
ஒலிம்பிக்ஸ் ஆரம்பமாவதற்கு இங்கிலாந்து இன்னுமொரு விதத்திலும் காரணமாக இருந்தது. விளையாட்டுகள் பற்றிய விதிமுறைகள் யாவும் இங்கிலாந்தில்தான் முறைப்படுத்தப்பட்டன. முரணான விதிகள் கொண்ட விளையாட்டுகள் தொகுக்கப்பட்டு ஒரே மாதிரியான தன்மையுடன் சீரமைக்கப்பட்டது இங்கிலாந்தில்தான். இதற்கு ஜேம்ஸ் மன்னரின் ஆட்சியில் 1618இல் வெளிவந்த Book of Sports காரணமாயிற்று. இந்தக் கைநூலில் என்ன விளையாட்டுகள் அங்கீகரிக்கப்பட்டவை, எப்படி விளையாட வேண்டும் என்று வரையறுக்கப்பட்டிருந்தது. ஜேம்ஸ் மன்னர்கூட உடற்பயிற்சி மக்களைச் சோம்பேறித்தனத்திலிருந்தும் அவர்களின் மனநிறைவற்ற வாழ்விலிருந்தும் மீட்டு ஆற்றலும் உடல்வலுவுமுடைய மனிதர்களாக மாற்றும் என எதிர்பார்த்தார்.
உலகின் எல்லா விஷயங்களையும் போலவே ஒலிம்பிக்ஸும் படிப்படியாக வளர்ச்சி அடைந்திருக்கிறது. முதல் பதின்மூன்று ஒலிம்பிக்ஸ்களில் ஒரே ஒரு நிகழ்ச்சியாக 200 மீட்டர் குறுவிரை (sprint) ஓட்டந்தான் இருந்தது. பிறகுதான் தொலைதூர ஓட்டங்களும் மற்போரும் அறிமுகப்படுத்தப்பட்டன. கிரேக்கர்களுக்கு மட்டுமல்ல கிரேக்கமொழி பேசத் தெரிந்தவர்களுக்கு மட்டுமே என்றிருந்த விளையாட்டுகளைச் சர்வதேச நிகழ்ச்சியாக்கியவர்கள் ரோமர்களே. பன்னாட்டினரும் அனுமதிக்கப்பட்ட போட்டிகளில் வெற்றிபெற்ற முதல் கிரேக்கரல்லாதவர் என்ற பெருமை கி. பி. 385 போட்டிகளில் ஆமினியாவிலிருந்து வந்த பாரசீகரான Varazdatesஐச் சேரும். ஒரு நாள் மட்டுமே நடந்த போட்டிகள் ஐந்து நாட்களுக்கு விரிந்து இப்போது பதினேழு நாள் திருவிழாவாக நீடித்திருக்கிறது.
பொதுக்கருத்தில் இருப்பதுபோல் அந்தப் பண்டைய விளையாட்டுகள் பரிசுத்தமானவையும் நேர்மையானவையும் அல்ல. இன்றைக்கு இருக்கும் ஊழல்கள் அந்த நாட்களிலும் இருந்தன. பிடில் என்று சொன்னதும் ஞாபகத்திற்கு வரும் நீரோ தானும் பந்தயங்களில் பங்குபெற வேண்டும் என்பதற்காக விளையாட்டுத் திகதியைத் தள்ளிப் போட்டதுமல்லாமல் லஞ்சமும் கொடுத்தார். கிபி 67இல் நடந்த ஒலிம்பிக்ஸில் தேரோட்டப் போட்டியில் பங்குபெற்ற அவர் பாதி ஓட்டத்தில் தேரிலிருந்து தூக்கியெறியப்பட்டார். ஆனால் வெற்றி தனக்கே என்று அறிவித்துவிட்டார். அவருடைய மரணத்திற்குப் பின் வெற்றிபெற்றவர்களின் பட்டியலிலிருந்து அவர் பெயர் நீக்கப்பட்டது.
நீரோ மன்னன் செய்த நல்ல காரியம் கலை, கலாச்சாரப் போட்டிகளையும் அறிமுகப்படுத்தியது. கவிதை, சிற்பம், ஓவியம், பகிரங்கப் பேச்சு போன்றவை பண்டைய ஒலிம்பிக்ஸில் இடம்பெற்றன. இதைப் பின்பற்றி நவீன ஒலிம்பிக்ஸில் கவிதைப் போட்டியைக் கொபார்ட்டின் அறிமுகப்படுத்தினார். 1912 ஒலிம்பிக்ஸ் கவிதைப் போட்டியில் ஜெயித்தவரின் பெயர்: கொபார்ட்டின். அவரது மோசமான கவிதையைத் தமிழ்ப்படுத்தி உங்களின் இனிய நாளைக் கெடுக்க விரும்பவில்லை.
போட்டிகள் முடிவுபற்றி முன்னமே நிர்ணயிக்கப்படுவது (match fixing) அந்த நாட்களிலும் இருந்திருக்கிறது. குத்துச்சண்டை வீரர்கள் மூவரை வேண்டுமென்றே தோற்றுப் போகும்படி Eupholus of Thessaly கிபி 388 போட்டிகளில் லஞ்சம் கொடுத்திருந்தார். அவருக்குத் தண்டனை விதிக்கப்பட்டது மட்டுமல்ல அவரிடமிருந்து வசூலித்த அபராதக் கட்டணத்திலிருந்து கிரேக்கக் கடவுளான Zeusவைச் சமாதானப்படுத்தச் சிலைகளும் உருவாக்கப்பட்டன.
ஒலிம்பிக்ஸுக்கும் வணிகக் குழுமங்களுடன் தொடர்பு உலகமயமானதால் ஏற்பட்டதல்ல. ரோமர் காலத்திலிருந்தே இருக்கிறது. அதில் ஒருவர் இயேசு கிறிஸ்துவை விசாரணைக்குட்படுத்திய ஏரோது மன்னன். இவர் கி.மு. 12ஆம் ஆண்டில் பண உதவிசெய்தது மட்டுமல்லாது ஒரு புதிய விளையாட்டு அரங்கையும் கட்டினார்.
ஒலிம்பிக்ஸ் தொடங்கிய நாட்களில் ஆண்கள் மட்டுமே அனுமதிக்கப்பட்டார்கள். தேரோட்டப் போட்டியில் மட்டும் பங்குபெறப் பெண்களுக்கு அனுமதி தரப்பட்டது. நவீன ஒலிம்பிக்ஸ் முதன்முதலாக 1896இல் ஏதன்ஸில் நடந்தபோது பெண்கள் இடம்பெறவேயில்லை. பெண்கள் அனுமதிக்கப்படாததற்குக் கொபார்ட்டின் சொன்ன காரணம்: “impractical, uninteresting, unaesthetic, and incorrect.” 1900 பாரிஸ் ஒலிம்பிக்ஸில் தான் பெண்களின் முதல் பிரவேசம் நிகழ்ந்தது. ஆனாலும் ஓடுதல், பாய்தல், எறிதல் போன்ற பந்தயங்களில் பெண்கள் தடைசெய்யப்பட்டிருந்தனர். டென்னிஸ் மற்றும் குழிப் பந்தாட்டத்தில் பங்குபெற மட்டுமே பெண்களுக்கு அனுமதி கிடைத்தது. திடல்தள (track and field) விளையாட்டுகளில் பெண்கள் முதல்முதலாக 1928 ஒலிம்பிக்ஸில்தான் பங்குபெற்றார்கள். லண்டன் ஒலிம்பிக்ஸில் 26 விளையாட்டுகளிலும் கலந்துகொண்டர்கள். தங்கப் பதக்கங்கள் வழங்குவதில் ஆடவருக்கும் மகளிருக்கும் சரிசமநிலை இல்லை. ஆண்கள் 162 தங்கப் பதக்கங்கள் பெற வாய்ப்பிருந்தது. ஆனால் பெண்கள் 132 தங்கப் பதக்கங்களுக்குத் தான் போட்டியிட முடிந்தது.
ஒலிம்பிக்ஸ் போட்டிகளில் இடம்பெறும் விளையாட்டுகள் மேற்குலக அரசியல், சமூக, வர்க்கச் சூழலில் எழுந்தவை. பெரும்பாலானவை இங்கிலாந்தில் உருவானவை. குத்துச்சண்டை, ஓடம் வலித்தல் (rowing), விற்போட்டி (archery), திடல் தடப் (track and field) பந்தயங்கள், இறகுப் பந்துப்போட்டி (badminton), உதைபந்தாட்டம், நீச்சல், வளை கோற்பந்தாட்டம் (hockey) ஆகியன ஐக்கிய ராச்சியத்தில்தான் நவீனமாக்கப்பட்டன. இவற்றில் விற் போட்டி, குத்துச்சண்டை, மல்யுத்தம் போன்றவை இந்திய, சீனக் கலாசார வழக்கிலிருந்தாலும் விக்டோரியன் ஆங்கிலேயர்களால்தான் தற்காலத்திற்கேற்பச் சீராக்கப்பட்டன. கரப் பந்தாட்டம் (volleyball), கூடைப் பந்தாட்டம், ஏககால நீச்சல் (synchronized swimming) ஆகியவை அமெரிக்காவில் உருவானவை. கைப்பந்து, சீருடற்பயிற்சி (gymastics) போன்றவை ஜெர்மன் நாட்டைச் சேர்ந்தவை. லண்டன் ஒலிம்பிக்ஸில் இடம்பெற்ற 26 விளையாட்டுகளில் இரண்டு மட்டுந்தான் ஆசியாவில் தோன்றியவை. ஜப்பானிய மற்போர் (judo) 1964இலிலும் கொரிய பண்டைய படைத்துறைக் கலையான டைக்வாண்டோ (taekwondo) 1988இலும் அறிமுகப்படுத்தப்பட்டன. நவீன ஒலிம்பிக்ஸின் முதல் ஆறு பத்தாண்டுகளும் மேற்கத்தியத் தலைநகரில் நடந்தது மட்டுமல்ல மேற்கத்தைய விளையாட்டுகளிலேயே ஆப்பிரிக்கர்களும் ஆசியர்களும் தென் அமெரிக்கர்களும் ஈடுபட்டிருந்தார்கள். மூன்றாம் மண்டல நாடுகள் தங்கள் உடல் திண்மையையும் மனவுரத்தையும் மேற்கத்தையரின் விளையாட்டுகள் மூலந்தான் வெளிப்படுத்த நேரிட்டது, அங்கீகாரம் பெற முடிந்தது.
ஒலிம்பிக்ஸ் விளையாட்டுகளான குதிரையேற்றம் சார்ந்த பந்தயங்கள் (equestrian), வாள்சிலம்பம் (fencing) போன்றவை மேட்டுக்குடி மற்றும் ராணுவத் தொடர்பு உடையவை. இன்றைய குண்டெறிதலின் முன்னோடி ராணுவ வீரர்கள் பொழுது போக்குக்காகப் பீரங்கிக் குண்டுகளை வீசி விளையாடியதில் ஆரம்பமாயிற்று. சில விளையாட்டுகளுக்குக் காலனியச் சம்பந்தமுண்டு. மேசைப் பந்து விளையாட்டு இந்தியாவிலிருந்த ஆங்கில ராணுவ அதிகாரிகளின் உணவகத்தில்தான் ஆரம்பமானது. உணவு உண்டபின் நேரத்தைக் கழிக்க சாம்பேயின் போத்தல்களின் தக்கையைப் பந்தாகப் பாவித்துச் சுருட்டு டின்களை வலையாக வைத்துத் தொடங்கிய விளையாட்டுதான் இன்று மேசைப் பந்தாட்டமாக உருமாறியிருக்கிறது. கனடாவில் புதிய பிரசேதங்களைக் காலனிய கட்டுப்பாட்டுக்குள் கொண்டுவருவதற்காக ஓடங்களில் மேற்கொள்ளப்பட்ட ஆய்வுப் பயணந்தான் இன்று பாய்மரப் படகுப் போட்டியாக அவதாரம் எடுத்திருக்கிறது.
இந்தப் போட்டிகளில் வழங்கப்படும் பதக்கங்கள் ஒருபுறச் சாய்வுடையவை. மேற்கத்தைய மேட்டுக் குடியினரின் விளையாட்டுகளுக்கே அதிகப் பதக்கங்கள் ஒதுக்கப்பட்டிருக்கின்றன. மத்தியதர வர்க்கத்தினரும் பணவசதி உள்ளவர்களும் மட்டும் பங்குபெறும் வலித்தல் போட்டிக்கு 14 தங்கப் பதக்கங்கள். ஆனால் பெருஞ்செலவில்லாமல் உலகம் முழுவதும் பிரபலமான சாதாரண மக்களிடையே செல்வாக்குள்ள உதைபந்தாட்டப் போட்டிக்கு இரண்டு பதக்கங்கள் மட்டுமே. அதுமட்டுமல்ல சில விளையாட்டுகள் வரையறை செய்யப்பட்ட விதத்தில் குறிப்பிட்ட சில நாடுகள்தான் திரும்பத் திரும்பத் தங்கப் பதக்கங்களைப் பெற்றிருக்கின்றன. இதுவரை நடந்த ஒலிம்பிக்ஸ் சைக்கிள் போட்டியில் பிரான்சு 40க்கும் மேலான தங்கப் பதக்கங்களைப் பெற்றிருக்கிறது. அதுபோல் குதிரையேற்றப் பந்தயத்தில் சுவீடன், ஜெர்மனி, பிரான்சு ஆகிய நாடுகளே மாறி மாறித் தங்கப் பதக்கங்களைப் பகிர்ந்துகொண்டிருக்கின்றன. பதக்கங்கள் வழங்குவதில் இருக்கும் சமத்துவமின்மை பதக்கப் பட்டியலில் காணப்படும் ஏற்றத்தாழ்வைப் பிரதிபலிக்கிறது.
இந்தப் போட்டிகளில் இடம் பெறும் விளையாட்டுகளில் முக்கியமாகக் குதிரையேற்றம் சார்ந்த பந்தயங்களில் உலகத் தரம் பெற நீங்கள் சின்ன அரண்மனை ஒன்றுக்குச் சொந்தக்காரராக இருக்க வேண்டும். குதிரையேற்றப் போட்டித் திடல்கள் எல்லாம் ராஜ குடும்பத்துக் கோட்டைகளிலும் உயர்குடிப் பிரமுகர்கள் வசிக்கும் வளவுகளிலும்தான் இருக்கின்றன. அதேபோல் படகுப் போட்டிகளில் சர்வதேச நிலையை அடைவதற்குப் பயிற்சி பெற மாலத் தீவுகளில் ஒரு சின்னத் தீவாவது வேண்டும். சைக்கிள் போட்டிகளில் இடம்பெறும் சைக்கிள்கள் அந்த நாட்களில் சாதாரணமாக இரண்டு சக்கரங்களில் யாழ்ப்பாண ஒழுங்கைகளில் ஓடித்திரிந்த ராலே (Raleigh) சைக்கிள் அல்ல. இவற்றில் பொருத்தப்பட்டிருக்கும் அதிக சக்தி வாய்ந்த மின்னணுத்திறனில் சென்னை-மதுரை தேசிய நெடுஞ்சாலையை ஆடு, மாடு, ஆட்டோக்களின் தொந் தரவு இல்லாவிட்டால் இரண்டு மணி நேரத்தில் கடந்து ஊர் வந்து சேரலாம் என நினைக்கிறேன்.
அதிகப் பண முதலீடில்லாமல், பிரத்தியேக அரங்கங்களைப் பெரும் செலவில் கட்டாமல் எல்லோரும் கலந்துகொள்ளும் விளையாட்டுகள் ஒலிம்பிக்ஸில் சேர்க்கப்பட வேண்டும். கயிறு இழுத்தல் (tug of war) இந்த வகையைச் சார்ந்தது. 1920 வரை இது ஒலிம்பிக்ஸ் பந்தயமாக இருந்திருக்கிறது. நவீன ஒலிம்பிக்ஸில் முதன்முறையாக ஒரு கறுப்பர் பங்கு பெற்றது இந்தப் போட்டியில்தான். பிரான்சு நாட்டுப் பிரதிநிதியாகக் கலந்துகொண்டவரின் பெயர் Constantin Henriquez de Zuiera. செலவில்லாத இன்னுமொரு விளையாட்டு கபடி. இதைப் பிராந்திய விளையாட்டு என்று ஒதுக்க முடியாது. இன்று ஒலிம்பிக்ஸில் இடம்பெற்றிருக்கும் நவீன ஐந்து நிகழ்ச்சிகள் (modern pentathlon) போட்டி கிழக்கு ஐரோப்பாவைத் தவிர மற்ற நாடுகளில் அவ்வளவு பிரபலமல்ல. ஆனாலும் சர்வதேச ஒலிம்பிக் குழு இந்த நிகழ்ச்சிகளைத் தொடர்ந்து நடத்திவந்திருக்கிறது. அதுபோல் 2016இல் அனுமதிக்கப்பட்டிருக்கும் ரக்பி 7 எல்லா நாடுகளிலும் விளையாடப்படுவதில்லை. அதிகச் செலவில்லாமலும் பெரிய ஆடுதிடல்கள் இல்லாமலும் பெண்களிடையே அதிகம் பரவலான வலைப்பந்தாட்டம் இதுவரை ஒலிம்பிக்ஸ் ஆட்டமாக அங்கீகரிக்கப்படவில்லை.
இந்தப் போட்டிகளில் நடைபெற்ற பந்தயங்களில் எத்தனையை மனமார்த்தமாக விளையாட்டுகள் என்று ஒத்துக்கொள்ள முடியும்? இவற்றில் சில தொலைக்காட்சிக்கு என்றே உருவாக்கப்பட்ட கண்கவர் காட்சி விந்தைகள் என்று படுகிறது. அதில் ஒன்று ஙிவிஙீ சைக்கிள் போட்டி. இதை அரங்கத்தில் போய்ப் பார்ப்பதைவிட உங்கள் தொலைக்காட்சியில் பார்ப்பதுதான் நல்லது. வீர வசனம் பேசியிடும் வாள் சண்டைகளைத் தமிழ்ப் படங்களில் பார்த்துப் பழகிப்போன எனக்கு இந்த ஒலிம்பிக்ஸ் வாள்சிலம்பப் போட்டிகள் ஏதோ இருபதுகளில் வந்த மௌனப் படங்களைப் பார்ப்பதுபோல் இருந்தது. மகளிர் கடற்கரை வலைப் பந்தாட்டம் முக்கியமாகப் போட்டியாளர்கள் அணிந்திருந்த உடுப்பு மத, கலாச்சாரக் கண்காணிகள் பலரை மிகைநேர வேலையில் ஈடுபடச்செய்யும்.
இலக்கியம்போல் விளையாட்டுகளும் கபடமற்றவை அல்ல. சீனாவில் ஒலிம்பிக்ஸ் நடந்தபோது இந்தப் போட்டிகளை அரசியல் ஆதாயத்திற்காகச் சீன அரசியல் தலைமைப்பீடம் பயன்படுத்திக்கொண்டது என்று மேற்கு நாட்டு விமர்சகர்கள் கூறினார்கள். இதைத்தான் ஐக்கிய ராச்சியமும் சாதித்தது. பாரம்பரியமும் உயர்பண்பும் கொண்டவர்களின் நாடு என்று தன்னை உலகிற்கு அறிவிக்க ஆங்கில அரசுக்குச் சர்ந்தர்ப்பம் கிடைத்தது. படகுப்போட்டி, ஓடம் வலித்தல் முதலியவை நடந்த Eton’s Dorney, கடற்கரைக் கைப்பந்தாட்டம் நிகழ்ந்த Horse Guard Parade, குதிரையேற்றம் சார்ந்த பந்தயங்களுக்கான Greenwich Parkஇல் அமைந்த ஆடு களம், சைக்கிள் ஓட்டம் அரங்கேறிய Hampton Court Place ஆகியவை எல்லாம் இங்கிலாந்தின் மேற்குடியினருடனும் மேதகு குடும்பங்களுடனும் உறவுடையவை. நெடுந்தொலைவு ஓட்டம்கூட (marathon) முதலில் குடியேறிகள் அதிகமாக வசிக்கும் கிழக்கு லண்டன் பட்டணங்களான Tower Hamlets, Newham, Hackney, Waltham Forest வழியாகத்தான் நடப்பதாக இருந்தது. அதை மாற்றிச் சுற்றுலா வாண்மையான Buckingham Palace, St. Paul’s, Admiralty Arch, Houses of Parliament வழியாகத்தான் போட்டி நடந்தது.
லண்டன் ஒலிம்பிக்ஸ் ஐக்கிய ராச்சியத்தைப் பன்முகச் சமூகமாக உலகுக்கு அறியப்படுத்த உதவியது. இன இறுக்கம் தளர்ந்த சகல வந்தேறிகளும் சுமுகமாக வாழும் நாடு என்ற பிம்பத்தை இரண்டு வாரங்களுக்குக் கட்டுருவாக்க முடிந்தது. திடத்தளப் பந்தயங்களில் பதக்கங்கள் பெற்றவர்கள் சிறுபான்மை இனங்களைச் சேர்ந்தவர்கள். இரண்டு தங்கப் பதக்கங்களை வென்ற மொ ஃபரா சோமாலியாவிலிருந்து அகதியாக வந்தவர். பெண்கள் எழுபந்தையப் போட்டிகளில் (லீமீஜீtணீtலீறீஷீஸீ) முதலிடத்தை அடைந்த ஜெசிக்கா என்னிஸ்ஸுடைய தகப்பனார் மேற்கு இந்தியத் தீவுகளைப் பிறப்பிடமாகக் கொண்டவர். சென்ற ஆண்டு இதே ஆகஸ்ட்மாதம் இங்கிலாந்தில் புரட்சிகளும் ஆர்ப்பாட்டங்களும் நடந்தபோது பல் வகைக் குடியேறிகள் மையநீரோட்ட ஆங்கிலக் கலாச்சாரத்துடன் ஒன்றிணையாததே அவற்றுக்குக் காரணம் என்று பிரித்தானிய பிரதமர் டேவிட் கமாரன் எரிச்சல்பட்டார். அதே பிரதமர் இன்று பன்முக ஆங்கிலச் சமூகம் உலகுக்கு அகத்தூண்டுதலளிக்கும் நாடு என்று பெருமைப்பட்டுக்கொள்கிறார். மூன்று மணி நேரத் தொடக்கவிழாக் காட்சியும் இங்கிலாந்தின் பன்மைத் தன்மையைத்தான் பெரிதுபடுத்தியது. இதைத் தயாரித்தவர் சேரி நாய் லட்சாதிபதி படத்தின் இயக்குநர் டானி பொயில். ஒரு சாய்வான பார்வையுடன் ஐக்கிய ராச்சியத்தின் சரித்திரத்தைத் தொலைக்காட்சியில் சித்தரித்த டானி பொயில் சொல்ல மறந்துவிட்ட இரண்டு சம்பவங்கள்: ஆங்கிலேயரின் காலனீய அட்டூழியங்கள், கறுப்பர்களை அடிமையாக்கியதில் ஆங்கிலேயரின் பங்கு. இயந்திரத் தொழில்துறை வளர்ச்சியில் இங்கிலாந்தின் முக்கியப் பங்கை நினைவூட்டியவர் இதற்கு அடிமை வியாபாரப் பணம் ஒத்தாசையாக இருந்த செய்தியைப் பற்றி மௌனம் காத்துவிட்டார்.
சாய்மணைக் கதிரை ரசிகனின் எண்ணங்கள்
இந்த விளையாட்டுகளில் யார் வென்றார்கள், எந்த நாடு அதிகம் தங்கப் பதக்கங்கள் பெற்றது என்று நான் திரும்பவும் இங்கு உங்களுக்கு நினைவுபடுத்த விரும்பவில்லை. இந்த இரண்டு வார விளையாட்டுகளில் என் கவனத்தை ஈர்த்தவற்றை இங்கே வரிசைப்படுத்துகிறேன். இவற்றைப் படிக்கும்போது உங்களுக்கு ஒன்று புலனாகும். இவை எல்லாமே விளையாட்டு சார்ந்தைவை அல்ல. அவற்றுக்கு அப்பால்பட்ட சம்பவங்கள்.
முதலில் பரிசு வழங்கும் மேடைக்கு வீரர்களைச் சடங்காச்சாரமாக அழைத்து வந்த முகத்திரை அணிந்த அந்தப் பிரித்தானிய இஸ்லாமியப் பெண்மணிகள். நாளைக்கு இந்தப் பெண்கள் ஒரு உத்தியோகத்திற்கான நேர்காணலில் இதே முகத்திரையால் வேலைவாய்ப்பை இழக்கலாம். ஆனால் உலகம் முழுவதும் பரப்பட்ட இந்தப் பிம்பம் இங்கிலாந்தின் மற்ற இன அடையாளங்களான வேல்ஷ் (Walesh), ஸ்கோட்டிஷ் (Scottish), ய்ரிஷ் (Irish) போல் ஆங்கில இஸ்லாமியர்களும் ஒரு இனக் குழுவாக ஏற்றுக்கொள்ளப்பட்டார்கள் என்ற சின்னமாக எடுத்துக்கொள்ளலாம். சிக்கன் டிக்கா எப்படி ஆங்கிலேயரின் உணவாக மாறியதோ அதுபோல் முகத்திரைகூட உடையலங்காரங்களில் ஒன்றாக ஏற்றுக்கொள்ளப்பட்டிருக்கிறது.
என் கவனத்தைக் கவர்ந்த இரண்டாம் சம்பவம் தென்கொரிய உதைப்பந்தாட்ட வீரர் Park Jong Wooவின் துணிச்சலான செயல். ஜப்பான்-தென்கொரிய ஆட்ட வெற்றிக்குப் பின் சர்ச்சைக்குரிய Dokdo தீவுகள் தென்கொரியாவுக்கே உரியவை என்று துகிற்கொடி காட்டியது. இதனால் பரிசளிப்பு விழாவில் பங்குபெற முடியாதபடி தடை செய்யப்பட்டார். இது இந்தியா – சிறிலங்கா ஆட்டத்திற்குப் பிறகு இந்திய வீரர் ஒருவர் கச்சத் தீவு தமிழருக்கே என்று சொல்வது போன்றது. 1968 மெக்சிகோ ஒலிம்பிக்ஸில் கறுப்பர்கள் அமெரிக்காவில் ஒடுக்கப்படுவதை எதிர்த்து Tommy Smith, John Carlosபோல் எதிர்காலத்தில் பார்க் ஜொங் வூவின் செய்கை நினைவுகூரப்படும் என நினைக்கிறேன்.
மூன்றாவது, இந்தத் தேயிலை வாங்கு, அந்தப் பட்டுப் புடவையைத் தேர்வுசெய் என்று எந்தவித விளம் பரத் தொந்தரவுகளும் இல்லாமல் போட்டிகளைத் தொலைக்காட்சியில் பார்த்தது. துப்பரவாக ஒரு விளம்பரம்கூட இல்லை. பிபிசி ஒலிம்பிக்ஸிற்கு என்றே தனியாக 24 லக்க (digital) அலைவரிசைகளை ஏற்பாடு செய்திருந்தது. ஒருவேளை ஒரு நிகழ்ச்சியைத் தவறவிட்டால் உங்கள் தொலை இயக்கக் கருவியிலிருக்கும் சிவப்புப் பொத்தானை அமுக்கி எப்போது வேண்டுமானாலும் மீள் அழைப்புச் செய்யலாம். முக்கியமாக மகளிர் கடற்கரைக் கரப்பந்தாட்டத்தை உங்கள் குடும்பத்துடனிருந்து பார்க்கக் கூச்சமாக இருந்தால் உங்களுக்கு வசதியான நேரத்தில் வரவழைத்துப் பார்க்கலாம். ஐபிஎல்லில் ஒவ்வொரு பந்துவீச்சுக்குப் பின்னும் விளம்பரங்களைப் பார்த்து அலுப்படைந்தவர்களுக்கு விளம்பரங்கள் இல்லாமலே ஒலிம்பிக்ஸ் நிகழ்ச்சிகளைப் பார்த்தது மதுரையில் கோடை இரவு முழுக்க மின்சாரத் துண்டிப்பில்லாமல் மின்சார விசிறிக்குக் கீழ் படுத்ததைப் போல் இருந்தது.
நான்காவதாக, வெற்றிபெற்ற வீரர்களுக்குப் பின்னால் இயங்கும் பன்னாட்டுக் கூட்டுறவு முயற்சி. பதக்கப் பட்டியலில் நாடுகளின் பெயர்கள் இருந்தாலும் ஒரு வீரரின் வெற்றிக்கு அவரின் சொந்த நாட்டைவிடப் பல நாடுகளின் உதவி தேவையாக இருக்கிறது. 5000, 10,000 மீட்டர் போட்டிகளில் தங்கப் பதக்கம் வென்ற மொ ஃபாரா ஆங்கிலேய அணியைச் சேர்ந்தவரானாலும் அவர் பயிற்சிபெற்றது அமெரிக்காவில். அவருடைய பயிற்சியாளர் கூபா நாட்டைச் சேர்ந்தவர். 800 மீட்டர் ஓட்டத்தில் உலக சாதனையை முறியடித்த கென்னிய நாட்டு ருடிஷியா வாழ்வது ஜெர்மனியில். அவருக்குப் பயிற்சியளிப்பது ஆஸ்திரேலியர். ஆங்கிலத் திடல்தளப் பயிற்சியாளர் இத்தாலியர்.
ஐந்தாவதாக, மாறிவரும் ஆங்கிலேயருடைய உணர்ச்சி உச்ச அளவு. ஒரு காலத்தில் ஆங்கிலேயர் அதிகம் உணர்ச்சிவசப்படாதவர்கள், இறுக்கமான உதடு உடையவர்கள் என்ற எண்ணம் பரவலாயிருந்தது. அது இப்போது மாறிவருகிறது. இளவரசி டயனா இறந்தபோது நாடே விம்மி விம்மி அழுதது. ஒலிம்பிக்ஸ் நடந்த இரு வாரங்கள் வீராப்பான தேசிய உணர்வில் ஊறிப்போயிருந்தது. குறைத்துக்கூறல் ஆங்கில அடையாளமாக இருந்தது. ஒவ்வொரு ஆங்கிலப் பதக்க வெற்றிக்குப் பின்னும் எதையுமே மிகைப்படுத்தல் சாதாரணமாகிவிட்டது. எப்போதுமே நிதானத்தை இழக்காத ஆங்கில வர்ணனையாளர்களின் கண்களில் ஆங்கிலேய வீரர்கள் தோற்றுப்போனபோது நீர்வழிந்தது, வெற்றியடைந்தால் நெஞ்சங்கள் விம்பின. இவர்களின் உணர்ச்சிப்பெருக்குக்கு முன்னால் வடகொரியத் தலைவர் இறந்த பின் தொலைக்காட்சியில் பார்த்த கூட்டு ஒப்பாரி ஏதோ கோணல்மாணலான செய்கைபோல் தெரிந்தது.
கடைசியாக, விளையாட்டுப் பிரியர்களுக்கு விறுவிறுப்பு தராத, அவர்களின் ஆர்வத்தைச் சிதைக்கும் வார்த்தைகளுடன் முடிக்கிறேன். என்னை முழுமையாக ஒலிம்பிக்ஸ் பரவசப்படுத்தவில்லை. வணிகமாக்கப்பட்ட, வியாபாரக் கூட்டு ஸ்தாபனங்களின் தயவில் நடத்தப்படும் விளையாட்டுகள் ஒரு குறிப்பட்ட வர்க்கத்தினருக்கும் வசதியுள்ளவர்களின் செயல் திறத்திற்குமே சிறப்புரிமையும் ஆதரவும் கொடுப்பதாகப்படுகிறது. பண்டகமாக்கப்பட்ட இந்த விளையாட்டின் கூறுமுறைப் பிரதியைப் பழுதுபடுத்தியவர் இந்தியாவின் மேரி கொம். அவரின் பொருளாதார, சமூகப் பின்னணியிலிருந்து விளையாட்டு வீரர்கள் தோன்றுவது தற்செயலான சமூக விபத்து. இந்தப் போட்டிகளில் பதக்கங்கள் பெறுவதற்கு உடல் வலிமையும் மனவுரமும் மட்டும் போதாது. உடற்பயிற்சியாளர் முதல் பத்திய உணவு தயாரிப்பாளர்வரை சர்வதேச அந்தஸ்து உள்ள நிபுணர்கள் வேண்டும். பதக்கங்கள் பட்டியலைப் பார்த்தீர்கள் என்றால் எல்லாமே நிறையப் பணவசதியுள்ள நாடுகள். இதுவரை 28 ஆப்பிரிக்க நாடுகள் ஒரு பதக்கமுமே பெறவில்லை. இதை மனத்தில் வைத்துப் பார்க்கும்போது இந்தப் போட்டியிலிருந்து விலக்கப்பட்ட இந்தோனேசிய வீரர் சொன்ன வார்த்தைகள் நினைவுக்குவருகின்றன: இவை குறைபாடுள்ள, நேர்த்தியற்ற விளையாட்டுகள்.
சச்சிதானந்தன் சுகிர்தராஜா

நன்றி- காலச்சுவடு

மதுவிலக்கில் ஏன் "சில விலக்கு’?

மதுவின் தீமை குறித்து எத்தனையோ விதமாகக் கட்டுரைகள் வெளிவந்திருக்கின்றன. வெளிவருகின்றன. வெளிவரும். காரணம், மது நேற்றும் விற்கப்பட்டது. இன்றும் விற்பனையாகிறது. நாளையும் விற்பனையாகும். பூரண மதுவிலக்கை அமல்படுத்துவதில்லை என அரசுகள் மிகுந்த உறுதியாக இருக்கும்போது, மதுவின் தீமைகளை விளக்கி, மதுவிலக்கை வலியுறுத்தி கட்டுரைகள் வெளிவர வேண்டியதும் அவசியம்தானே?

குடங்குடமாய் பாலைத் தந்தேனே என அரசுகள் காலரைத் தூக்கிவிட்டுக் கொண்டாலும் கூடவே ஒருதுளி விஷத்தைத் தந்தால் எப்படியிருக்கும்? அப்படித்தான், ஏழைகளுக்காக எனக் கூறி எண்ணற்ற திட்டங்களைச் செயல்படுத்தினாலும் கூடவே ஒரு துளி விஷமாய் மது விற்பனை.

அண்மையில் நாளிதழ்களில் ஓரிரு நாள் இடைவெளியில் இரண்டு செய்திகள் கண்ணில்பட்டன.

மதுரை மாவட்டத்தில் உள்ள பள்ளி ஒன்றின் மாணவர்கள் வகுப்பறையில் கிடந்த இருக்கைகளை உடைத்து எடுத்துச் சென்று விற்று மது குடித்தனர் என்பது. மற்றொன்று கன்னியாகுமரி மாவட்டம் குலசேகரம் அருகேயுள்ள அரசுப் பள்ளி ஒன்றில் இரவுதோறும் மர்ம நபர்கள் புகுந்து வகுப்பறைகளை மதுக்கூடங்களாக மாற்றி மதுகுடித்து மகிழ்கிறார்கள் என்பது.

இரண்டுமே மது சம்பந்தப்பட்டது மட்டுமல்ல, வகுப்பறை சம்பந்தப்பட்டது என்பதுதான் இதில் கூடுதல் வேதனை. கன்னியாகுமரி மாவட்டம் "படித்தோர் நிறைந்த’ மாவட்டம் என்னும் புகழ்பெற்றது. இப்போது நடக்கும் சம்பவங்களைப் பார்த்தால் அப் பெருமையைப் பின்னுக்குத் தள்ளி, "குடித்தோர் அதிகரித்துக் கொண்டிருக்கும்’ மாவட்டம் என்னும் பெருமையைப் பெற்றுவிடுமோ என நினைக்க வைக்கிறது.

"மூத்தகுடி’ தோன்றியதாகக் கூறப்படும் தமிழகத்தின் தென்கோடி மாவட்டம் இன்று "குடியில், மற்ற மாவட்டங்களைவிட மூத்தது’ என்னும் பெருமையைப் பெற்றாலும் ஆச்சரியமில்லை.

"பிச்சைப் புகினும் கற்கை நன்றே’ என உலகுக்குத் தமிழகம் உரைத்த காலம்போய் இன்று ‘எது செய்தேனும் மது குடி’ எனப் புதுமொழியைத் தந்துவிடுமோ என சமூகநல ஆர்வலர்களைக் கவலையும், அச்சமும் கொள்ளச் செய்கிறது மதுரைச் சம்பவம். இறையனாரின் இலக்கியப் பாட்டில் குற்றம் கண்டுபிடித்து தமிழை வளர்த்த நக்கீரப் பரம்பரையினர் இன்று மது பாட்டில் பிடித்து இன்பம் கண்டு மகிழ்கிறார்கள் போலும்!

மது குடிப்பதால் உடல், உள்ளம் பாதிக்கும், ஆண்மைக் குறைவு, மூளை (அது இருந்தால், குடிப்பார்களா எனக் கேட்கக்கூடாது) பாதிப்பு, நரம்புத் தளர்ச்சி போன்ற பல நோய்கள் ஏற்படலாம் என்றெல்லாம் மதுவின் தீமைகளை விளக்கி புள்ளிவிவரங்களை அறிவியலாளர்கள் அள்ளித் தருகிறார்கள். ஆனால் அவற்றைக் காது கொடுத்தும் கேளாமல், புதிய புதிய குடிமகன்கள் நாள்தோறும் உருவாகிறார்கள். இதனால், குடிக்கு அடிமையாவோரின் எண்ணிக்கை குறைந்தபாடில்லை. மாறாக ஏழைகளைப் பாடாய்ப்படுத்தும் விலைவாசிபோல அந்த எண்ணிக்கை அதிகரித்துக்கொண்டேதான் இருக்கிறது.

ஆனால் இதிலும் ஓர் ஆச்சரியம். விலைவாசி ஏறி ஏழைகள் பாதிக்கப்படுகிறார்கள் என ஆங்காங்கே குரல்கள் எழுப்பப்பட்டாலும் "டாஸ்மாக்’ கடைகளில் பாதிக்கும் மேல் விற்பனையாவது ஏழைகளின் புண்ணியத்தால்தான்.

ஒருவேளை, அரசுகளிடமிருந்து சில இலவசங்களைப் பெறும் அவர்கள், அவற்றைப் பலமடங்காக்கி அரசுக்கு நன்றி உணர்வுடன் திருப்பித் தரவேண்டும் என்ற கண்ணியத்தோடு தங்களுக்குத் தாங்களே கட்டுப்பாடு விதித்துக் கொண்டு கடமை ஆற்றுகிறார்களோ என்னவோ?

முன்பெல்லாம் மது குடிப்பது அவமானம். இப்போதோ அதனால் அரசுக்கு வருமானம்.

அதேபோல, முன்பு மது குடிப்பவர்களை விரல்விட்டு எண்ணிவிடலாம். இப்போதோ மது குடிக்காதவர்களைத்தான் விரல்விட்டு எண்ண முடிகிறது. காலப்போக்கில், "மணமகன் தேவை’ விளம்பரம் செய்வோர் "மணமகன் குடித்தாலும் பரவாயில்லை’ என்ற சலுகை அளித்துத்தான் மணமகனைத் தேட வேண்டும் என்ற நிலை வந்தாலும் வரலாம்.

மாணவர்களுக்கு மது விற்கக் கூடாது, குறைந்தபட்ச வயது நிர்ணயிக்க வேண்டும் என, மதுவிலக்கை வலியுறுத்தும் சிலர் கோருகின்றனர். அதுகூடத் தவறுதான். குடிக்க வேண்டும் என முடிவெடுத்து கடைக்கு வரும் மாணவன் தன் உண்மையான வயதைச் சொல்வானா? அல்லது குடிக்க வேண்டும் என ஆசைப்படும் ஒருவன், குறிப்பிட்ட வயது வரும்வரை பொறுமையுடன் காத்திருப்போம் என நினைத்து மதுக்கடைக்குச் செல்லாமலிருப்பானா? இவ்வாறு மதுவிலக்கில் "சில விலக்குகளை’க் கோராமல் மாணவர்களை மட்டுமன்றி தமிழ்ச் சமுதாயத்தைக் குடியிலிருந்து மீட்க ஒரேவழி, ""மதுக்கடைகளை ஒட்டுமொத்தமாக மூடுவதுதான்”.

 

நன்றி -தினமணி

கைப்பேசி என்கிற எட்டப்பன்!

உனக்கு ஒரு பரம ரகசியமான விஷயம் சொல்லப் போகிறேன். தப்பித் தவறிக்கூட நீ அதை வேறு யாரிடமும் சொல்லிவிடக் கூடாது?” என்று நீங்கள் கைப்பேசி மூலம் உங்களுடைய நண்பரிடம் குசுகுசுவென்று ஒரு செய்தியைச் சொல்கிறீர்கள் என்று வைத்துக் கொள்வோம். ஆனால், அந்தப் பரம ரகசியத்தை இந்தியாவிலிருந்து மட்டுமன்றி, அகில உலகத்திலிருந்தும் பல நூறு பேர் ஒட்டுக் கேட்டுக்கொண்டும் பதிவு செய்துகொண்டுமிருக்கிறார்கள் என்பது உங்களுக்குத் தெரியாது!

வனவிலங்குகள், கடல் ஆமைகள், திமிங்கிலங்கள் போன்றவற்றின் கழுத்தில் ஓர் அலைபரப்பிக் கருவியைப் பொருத்திவிட்டு, வானில் சுற்றி வரும் புவியியல் இடமறியும் செயற்கைக் கோளின் உதவியுடன் அந்த விலங்குகளின் நடமாட்டத்தை உயிரி ஆய்வர்கள் கண்காணிப்பார்கள்.

கைப்பேசி உண்மையில் உங்கள் கழுத்தில் கட்டப்பட்டுள்ள ஒரு ரேடியோ காலர். நீங்கள் நடந்தாலும் நின்றாலும் பறந்தாலும் எங்கே இருக்கிறீர்கள், என்ன செய்கிறீர்கள், யார் யாருடன் தகவல் பரிமாறிக் கொள்கிறீர்கள் என்பன போன்ற விவரங்களை அக்கணமே கைப்பேசி நிறுவனங்களின் ஆவணங்களில் பதிவு செய்யும் எட்டப்பன். அதைக் கொண்டு அழைக்கவும் அழைக்கப்படவும் முடிவது உங்களுக்கு ஆசை காட்டும் தூண்டிற் புழு.

கடந்த ஆண்டில் அமெரிக்கக் காவல் துறையினரும் பாதுகாப்புத் துறையினரும் கைப்பேசி நிறுவனங்களிடமிருந்து 13 லட்சம் கைப்பேசி உரையாடல்களைப் பற்றிய பதிவுகளைக் கோரிப் பெற்றிருக்கிறார்கள். பல சமயங்களில் உளவுத்துறையினர் உரிய வாரண்டுகள் ஏதுமில்லாமலேயே கைப்பேசி நிறுவனங்களின் ஆவணங்களை அலசி ஆராய்ந்திருக்கிறார்கள்.

ஜிபிஎஸ் மூலம் புவிப்பரப்பில் துல்லியமாக இடம் அறியும் தொழில்நுட்பமும் கைப்பேசிகளின் பரிணாம வளர்ச்சியும் எதையும் யாரிடமிருந்தும் மறைக்க முடியாத நிலையை ஏற்படுத்தியுள்ளன. ஐஃபோன், ஸ்மார்ட்ஃபோன் என்று பற்பல பயன்பாடுகளுடன் அதிநவீனக் கருவிகள் சந்தைக்கு வந்துள்ளன. அவற்றைக் கைப்பேசி என்று அழைப்பதுகூட இன்றளவில் பொருத்தமில்லை. அவற்றின் மூலம் கைப்பேசி நிறுவனங்கள் கடவுள் நிலைக்கு உயர்ந்து உங்களுடைய ஒவ்வோர் அசைவையும் மேலேயிருந்து பார்த்துக் கொண்டிருக்கின்றன.

காரிருளும் பனிமூட்டமும் அவற்றின் பார்வையைத் தடுக்க முடியாது. ஆழ்கடலுக்கு அடியிலும் சுரங்கங்களுக்குள்ளும் அடர்ந்த வனாந்தரங்களுக்குள்ளும்கூட அவற்றால் பார்க்க முடியும்.

ஸ்மார்ட் ஃபோன் போன்ற அதிநவீனமான கருவிகள் பற்பல பயன்பாடுகளை உள்ளடக்கியுள்ளன. அவற்றை ஒருவர் பயன்படுத்தும்போதெல்லாம் அவரைப் பற்றிய தன்னிலை விவரங்கள் பதிவு செய்யப்படுகின்றன. எந்த எந்தக் கடைகளில் என்ன என்ன பொருள்களை எப்போதெல்லாம் வாங்குகிறார்; அவருடைய வங்கிக் கணக்கில் எவ்வளவு பணம் இருக்கிறது; என்று எப்போது எவ்வளவு பணத்தை வங்கியிலிருந்து எடுக்கிறார் அல்லது வங்கியில் செலுத்துகிறார்; மின்னஞ்சல் மூலம் யார் யாருடன் எப்போதெல்லாம் தொடர்பு கொள்கிறார்; எந்த இணைய தளங்களைப் பார்வையிடுகிறார்; எந்தவிடத்துக்கு, எந்த நேரத்தில், உறங்கப்போய் எப்போது கண் விழிக்கிறார்; இத்யாதித் தகவல்களை அவர் தன்னையும் அறியாமல் கைப்பேசி நிறுவனங்களில் உள்ள கருவிகளில் பதிவு செய்து கொண்டேயிருக்கிறார்.

பல கைப்பேசி நிறுவனங்கள் இத்தகைய தகவல்களைச் சேமித்து வைத்துக்கொண்டு அவற்றை வர்த்தக நிறுவனங்களுக்கு விற்பனை செய்கின்றன. உங்களுக்கு ஓர் அயல்நாட்டு அல்லது உள்நாட்டு ஓட்டலிலிருந்து அழைப்பு வந்தால் வியப்படைய வேண்டாம். அந்த ஓட்டல் இருக்கும் ஊருக்கு நீங்கள் அலுவல் நிமித்தம் அடிக்கடி செல்கிறீர்கள் என்பதையும் அடுத்த மாதம் முதல் வாரத்தில் அங்கு சென்று பத்து நாள்கள் தங்கத் திட்டமிட்டுள்ளீர்கள் என்பதையும் அது கைப்பேசி நிறுவனத்தின் மூலம் தெரிந்துகொண்டது என எளிதாய் ஊகிக்கலாம்.

சுற்றுலாப் பயணிகள் ஒரு புதிய ஊரிலுள்ள முக்கியமான இடங்களுக்குச் செல்லும் பாதையறிய வரைபட வசதியுள்ள கைப்பேசிகளைப் பயன்படுத்துகிறார்கள். அது ஒவ்வொரு கணமும் அவர்களுடைய நடமாட்டத்தைக் கண்காணிக்க உதவுகிறது.

ஒவ்வோராண்டும் தனியார் வர்த்தக நிறுவனங்கள் தமது வாடிக்கையாளர்களின் போக்குவரத்துகள், உரையாடல்கள், நிதி நிலவரங்கள் மட்டுமன்றி, சிந்தனைப் போக்குகளைக் கூடக் கண்டறியவும் கண்காணிக்கவும், தொகுத்து வைக்கவும், தமக்குள் பரிமாறிக் கொள்ளவும் உதவுகிற புதிய சேவைகளைக் கொண்ட கைப்பேசிகளை உருவாக்குவதற்குப் பல மில்லியன் டாலர்களைச் செலவழிப்பதாகக் கொலராடோ பல்கலைக் கழகத்தில் சட்டப் பேராசிரியராக உள்ள பால் ஓம் கூறுகிறார்.

இதையறியாத மக்கள் தேனில் வந்து விழும் ஈக்களைப்போல ஆவலுடன் ஸ்மார்ட் ஃபோன், ஐ போன் என அதிநவீனக் கருவிகளை வாங்கிப் பயன்படுத்தி உணர் கருவிகள் மற்றும் இணையச் சுற்றுகளின் இடையறாத கண்காணிப்பு வலையில் வலுவில் வந்து சிக்குகிறார்கள்.

அதிநவீனக் கைப்பேசிகளின் உதவியால் பூமியில் எந்தவொரு பொருளின் இருப்பிடத்தையும் ஜிபிஎஸ் தொழில்நுட்பத்தின் மூலம் புள்ளி துல்லியமாகக் கண்டுபிடித்துவிட முடியும். ஒருவர் எந்த இடத்தில் இருக்கிறார் என்று தெரிந்தால், அவர் என்ன செய்து கொண்டிருக்கிறார் என்பதை ஓரளவு ஊகித்துவிட முடியும்.

ஒரு கைப்பேசி நிறுவனத்திலுள்ள கருவிகள் அதன் வாடிக்கையாளர்களின் கைப்பேசிகள் எந்த இடங்களிலுள்ளன என்பதை இடையறாது பதிவு செய்து கொண்டே இருக்கின்றன. பல சமயங்களில் காவல் துறையினர் அப்பதிவுகளைக் கோரிப் பெறுவதுண்டு. குறுந்தகவல் செய்திகள் மூலம் விளம்பரம் செய்வோரும் இப்பதிவுகளைக் கோருவார்கள்.

இப் பதிவுகள் ஓராண்டுக் காலத்துக்குப் பராமரிக்கப்பட்ட பின் அழிக்கப்படுவது வழக்கம். ஆயினும், அரசு, நீதிமன்றங்கள் அல்லது காவல்துறையின் கோரிக்கைகளுக்கு இணங்கச் சேமிப்புக் காலம் நீட்டிக்கப்படும். ஒருவரது நடமாட்ட விவரங்களிலிருந்து அவருடைய ஜாதகத்தையே கணித்துவிட முடியும். அவர் நாள் தவறாமல் அலுவலகம் சென்று காலை முதல் மாலை வரை அங்கேயே தங்கி இருக்கிறாரா; இடையிடையே வெளியே சென்று சொந்த வேலைகளை முடிக்கிறாரா; மாலையில் அலுவலகத்திலிருந்து நேராகச் சொந்த வீட்டுக்குப் போகிறாரா அல்லது வேறு வீட்டுக்குப் போகிறாரா; அல்லது பார், சூதாட்ட விடுதி என்று பொழுது போக்குகிறாரா; ஜிம் அல்லது பீச்சில் நடை பயின்று உடல் நலத்தை அக்கறையுடன் பேணிப் பராமரிப்பவரா; எந்த மருத்துவரிடம் எந்த நோய்க்குச் சிகிச்சை பெறுகிறார்? எந்தப் பொழுதுபோக்கு கிளப் அல்லது தொழிற்சங்கம் அல்லது அரசியல் கட்சியில் உறுப்பினராயிருக்கிறார்? சிக்கனமானவரா அல்லது செலவாளியா; இன்னோரன்ன ஏராளமான தன்னிலைத் தகவல்களைக் கைப்பேசிகள் மூலம் திரட்ட முடியும்.

கைப்பேசிகளை ஒருவருக்கொருவர் பேசிக்கொள்ள மட்டுமே பயன்படுத்திய காலம் மலையேறிவிட்டது. அதிநவீனக் கைப்பேசிகளின் பயன்படு நேரத்தில் 20 சதவிகிதம்தான் தகவல் பரிமாற்றத்துக்குப் பயன்படுவதாக ஓர் இங்கிலாந்து ஆய்வு தெரிவிக்கிறது. மீதி நேரமெல்லாம் இணைய தளத்தில் மேய்வது, விளையாட்டு, இசை, சமூக வலைத்தளங்களைப் பார்வையிடுவது எனச் செலவழிக்கப்படுகிறது.

அதிநவீனக் கைப்பேசியை வைத்திருப்பவருக்கு கைக்கடிகாரம், கேமரா, கால்குலேட்டர், சிடி பிளேயர், பண்பலை ரேடியோ போன்ற சாதனங்களே தேவையில்லை. அவற்றின் பணிகளையெல்லாம் ஓர் அதிநவீனக் கைப்பேசியால் நிறைவேற்றிக் கொள்ள முடியும். கடன் அட்டைகள், வங்கிக் கணக்கு வரவு செலவுகள், மின் கட்டணம், தொலைபேசிக் கட்டணம் ஆகியவற்றைச் செலுத்துவது எல்லாமே கைவிரல் முனைகளில் சாத்தியமாகிவிட்டன.

சினிமா டிக்கெட் முதல் ரயில் அல்லது பஸ் டிக்கெட் வரை கைப்பேசி வாங்கித் தரும். ஒரு மடிக்கணினிக்குச் சமானமாகச் செயல்படக்கூடிய கைப்பேசிகள் சந்தைக்கு வந்துவிட்டன.

கண்காணிப்பு வலையில் சிக்க விரும்பாத கிளர்ச்சியாளர்கள், பயங்கரவாதிகள், கடத்தல் மன்னர்கள் போன்ற சட்டவிரோதிகள் பொய் முகவரி கொடுத்து அல்லது அனாமதேயமாக ரொக்கப் பணம் தந்து பிரீபெய்டு முறையில் கைப்பேசி இணைப்பு பெறுவார்கள். ஓரிரு நாள்கள் அவற்றைப் பயன்படுத்திவிட்டு கைப்பேசிகளை உடைத்து நொறுக்கி விடுவார்கள். அவை இருக்குமிடம் தெரிந்தாலும் அவற்றை அந்த நபர்களுடன் தொடர்புபடுத்த முடியாது. பல நாடுகளில் பிரீபெய்டு முறையில் ரொக்கமாகக் கட்டணத்தைச் செலுத்தினால் பெயரையும் முகவரியையும் தெரிவிக்க வேண்டாம். அரபு நாடுகளிலும் பர்மாவிலும் கிளர்ச்சியாளர்கள் இந்த வசதியைப் பயன்படுத்திக் கண்காணிப்பிலிருந்து தப்பிவிடுகிறார்கள். நம் நாட்டில் அது முடியாது.

நம்மைப் போன்ற சாமானியர்கள் அழைப்பு அனுப்பவும் பெறவும் மட்டுமே வசதி செய்யும் கைப்பேசிகளை வாங்கி வைத்துக்கொண்டு கண்காணிப்பாளர்களின் கவனத்தை அதிக அளவில் கவராமல் பயன்படுத்தலாம். நாம் போகுமிடம் அவர்களுக்குத் தெரியக் கூடாது என்பதற்காகக் கைப்பேசியை வீட்டிலேயே வைத்துவிட்டுப் போவதில் அர்த்தமில்லை. கைப்பேசியைப் பயன்படுத்தாதபோது அதை அணைத்து வைக்கலாம். ஆனால், நம்மை யாராவது அழைத்தால் தெரியாமல் போகும். பாட்டரியை வெளியே எடுத்து வைத்தாலும் போதும். ஆனால், மீண்டும் உள்ளே பொருத்துவதற்குத் தனித்திறமை வேண்டும். கைப்பேசியே இல்லாமலிருப்பது உத்தமம். ஆனால், அது அசாத்தியம். உண்மையை ஒப்புக் கொள்வோம். கைப்பேசி ஓர் இன்றியமையாத இன்னல், விலக்க முடியாத வில்லன், ஒதுக்க முடியாத ஒற்றன்தான் என்றாலும் அது இல்லாமல் வாழ்க்கை பூரணம் பெறாது!

நன்றி -தினமணி

மதுவிலக்கு வருகிறதாமே! ஃபுல்லாவா? குவாட்டர் கட்டிங்கா?

அரசாங்கமே நேரடியாக மதுக்கடைகளை நடத்துகின்ற ‘பெரும் புரட்சி’ தமிழகத்தில் நடந்துகொண்டிருக்கிறது. இந்தப் புரட்சியைத் தொடங்கிவைத்தவர்  இன்றைய முதலமைச்சர் ஜெயலலிதாதான்.
2004ஆம் ஆண்டு நடந்த நாடாளுமன்றத் தேர்தலில் அவருடைய அ.தி.மு.க கூட்டணி 40 தொகுதிகளிலும் தோல்வியடைந்தது. அந்தப் படுதோல்விக்குப் பிறகு, அதே ஆண்டு அக்டோபர் மாதத்தில்தான் மதுக்கடைகளை அரசின் டாஸ்மாக் நிறுவனமே நேரடியாக நடத்துகின்ற முடிவை ஜெயலலிதா அரசு எடுத்தது.
ஆனால், இப்போது அவர் 2014 எம்.பி. தேர்தலில் 40க்கு 40தொகுதிகளையும் ஜெயித்து, இந்தியாவின் பிரதமராக வேண்டும் என்ற கனவிலும் ஆசையிலும் மிதப்பதால், பெண்வாக்காளர்களின் வாக்குகளைக் குறிவைத்து, முழுமையான மதுவிலக்கை நடைமுறைப்படுத்துவது பற்றி ஆலோசித்து வருவதாகப் ‘பரபரப்பு’ செய்திகள் வெளியாயின.

பெருமாயிக் கிழவி பேன் பார்த்தாலும் பார்க்கும். பிய்ச்சிவிட்டாலும் பிய்ச்சிவிடும் என்று கிராமப்புறங்களில் பழமொழி உண்டு.
ஜெயலலிதா தன்னுடைய நிர்வாகத்தில் எப்போது என்ன  செய்வார் என்று தெரியாததாலும், எதையும் எப்போது வேண்டுமானாலும்  செய்பவர் என்பதாலும், இதுவும் நடக்கலாம் என்ற நம்பிக்கையே ‘மதுவிலக்கு’ என்ற செய்திக்கு கிடைத்திருக்கும் மார்க்கெட் வேல்யூ.  அதே நேரத்தில், மதுவிலக்கின் ரியல் வேல்யூ என்ன என்பதையும் தெரிந்துகொள்ளவேண்டும்.

“காமராஜர் படி.. படி.. என்று சொன்னார். கருணாநிதி குடி.. குடி.. என்று சொன்னார்” என்ற குற்றச்சாட்டு உண்டு. அதாவது, தமிழகத்தில் நீண்டகாலமாக இருந்துவந்த மதுவிலக்கை ரத்து செய்து, கலைஞர் தலைமையிலான தி.மு.க ஆட்சி 1971ல் மதுபானக்கடைகளைத் திறந்ததால், அதுவரை குடிப்பழக்கத்தையே அறியாத தலைமுறையினரும் குடிக்கக் கற்றுக்கொண்டார்கள் என்பதுதான் இந்தக் குற்றச்சாட்டுக்கான  அடிப்படை.

பிரிட்டிஷ் நிர்வாகத்தில் நடந்த சட்டமன்றத் தேர்தலில் நீதிக்கட்சியைத் தோற்கடித்து காங்கிரஸ் கட்சி ஆட்சிக்கு வந்தபோது, சென்னை மாகாணத்தின் பிரிமியராக இருந்த மூதறிஞர் ராஜாஜிதான் மதுவிலக்கை அமல்படுத்தினார். இதனால் ஆண்டுக்கு 15 முதல் 20 கோடி வரை அரசுக்கு வருவாய் இழப்பு ஏற்பட்டது. இந்த மதுவிலக்கு உடனடியாக ஏற்படுத்திய தாக்கம் என்ன தெரியுமா? அது பற்றி பெரியார் தனது குடிஅரசு இதழில் எழுதியிருக்கிறார். எந்தப் பெரியார்? மதுவிலக்கை வலியுறுத்தி, கள் தரும் மரங்களை வெட்டவேண்டும் என்று மகாத்மா காந்தி சொன்னவுடன், தன் தோட்டத்தில் இருந்த 500 தென்னை மரங்களைக் கண்மூடித்தனமாக வெட்டித்தள்ளினாரே, அந்தப் பெரியார்.

“நமது கல்வி வளர்ச்சியை ஒழித்துக் கட்டுவதற்கு ஒரு ஆதாரம் தேடவேண்டும் என்கிற எண்ணத்தின்மீது மதுவிலக்கு ஏற்பாடு செய்யப்பட்டது. அதாவது, 100க்கு 5 (சத)வீதமே படித்த மக்களாய் இருந்த நாம், ஜஸ்டிஸ் கட்சி ஆட்சிக்கு வந்தபிறகு 100க்கு 7 படித்த மக்களானோம். அதைக்கண்டு ஆத்திரமடைந்த ராஜாஜி, தாம் 1938ல் பதவிக்கு வந்தவுடன் கல்வியை அன்றுள்ள தன்மைப்படி நடத்துவதானால் அரசாங்கத்தினிடம் போதிய பணம் இல்லை. ஆதலால் வரவு-செலவைச் சரிக்கட்ட 2600 பள்ளிகளை மூடவேண்டியது அவசியமாகிவிட்டது என்பதாக ஒரு சாக்குக் கண்டுபிடிக்கக் கருதியே, மதுவிலக்கினால் ஏற்பட்ட நட்டத்தைச் சரிக்கட்டினேன் என்று சொல்ல ராஜாஜி வசதி ஏற்படுத்திக்கொண்டார்” என்று தெரிவித்திருக்கிறார் பெரியார்.

ராஜாஜி கொண்டு வந்த மதுவிலக்கின் உடனடி விளைவு என்பது, சென்னை மாகாணத்தில் செயல்பட்டுவந்த 2600 பள்ளிகளை மூடியதுதான். ஆனாலும், தமிழகத்தில் மதுவிலக்குத் தொடர்ந்து  நீடித்தே வந்தது.
பெருந்தலைவர் காமராஜர் ஆட்சிக்காலத்தில் இந்த வருவாய் இழப்புப் பற்றிக் கவலைப்படாமல் புதிய பள்ளிகள் திறக்கப்பட்டன. இலவசக் கல்வித்திட்டமும், இலவச மதிய உணவுத்திட்டமும் நடைமுறைக்கு வந்தன. ஆனாலும், ராஜாஜி ஆட்சியிலும் காமராஜர் ஆட்சியிலும் தமிழகத்தில் குடிகாரர்களே இல்லை என்று நினைத்துக்கொண்டால் நாம் பரிதாபத்திற்குரியவர்கள்.

பணக்காரர்கள் பர்மிட் எனப்படும் குடிக்கான அனுமதி பெற்று, குடித்து வந்தார்கள். ஏழைகள் மதுக்கசாயம், கள்ளச்சாராயம் ஆகியவற்றைக் குடித்தனர். மதுவிலக்கு நடைமுறையில் இருந்ததால், பர்மிட் இல்லாமலோ-பர்மிட்டில் உள்ள அளவுக்கு மீறியோ குடிப்பது சட்டவிரோதமானது. தண்டனைக்குரியது.
ஆனால், இந்த சட்டவிரோதச் செயலில் ஈடுபட்டவர்களில் மிகக்குறைவானவர்களே குற்றவா ளிகளாகப் பதிவு செய்யப்பட்டார்கள். மற்றவர்களுடன் போலீசார் ‘உடன்பாடு’ செய்துகொண்டு, தனி வருமானம் பார்த்ததால், சாராய வியாபாரம் நடந்துகொண்டுதான் இருந்தது. குறைவானவர்கள் மீது எடுக்கப்பட்ட நடவடிக்கையின் அடிப்படையிலானப் பின்வரும் புள்ளிவிவரமே நமக்கு ஓர் உண்மையைக் காட்டுகிறது.

1961ல் 1லட்சத்து 12ஆயிரத்து 889 பேர் மீது வழக்குப் பதிவாகியிருக்கிறது. 1962ல் 1,29,977 பேர். 1963ல் 1,23,006, 1964ல் 1,37,714, 1965ல் 1,65,052, 1966ல் 1,89,548 பேர். இந்தக் கணக்கைப் பார்த்தால், ஆண்டுதோறும் சாராயக் குற்றங்கள் பெருகியே வந்துள்ளன என்பதையும், மதுவிலக்கோ, காவல்துறையின் நடவடிக்கைகளோ குடிப்பழக்கம் உள்ளவர்களுக்கு ஒரு பொருட்டாக இல்லை என்பதையும் புரிந்துகொள்ளமுடியும்.

காங்கிரசுக்குப்பிறகு தி.மு.க தலைமையிலான ஆட்சி அமைந்து, மதுவிலக்கு தொடர்ந்த 1967ல் 1,90,713 பேர், 1968ல் 2,53,607, 1969ல் 3,06,555, 1970ல் 3,72,472 பேர் மீது குற்றச்சாட்டுப் பதிவாகியிருக்கிறது. இந்தக் காலக்கட்டத்தில் இந்தியாவின் பல மாநிலங்களிலும், தமிழகத்தின் அண்டை மாநிலங்களிலும் மதுவிலக்கு ரத்து செய்யப்பட்டு, மதுபானக்கடைகள் திறக்கப்பட்டு வந்தன. மத்தியில் இருந்த காங்கிரஸ் அரசாலேயே, மகாத்மா காந்தியின் புனிதமிகு மதுவிலக்கை நடைமுறைப்படுத்த முடியவில்லை.

தமிழக எல்லையோரத்தில் அண்டை மாநில மதுவிற்பனை அதிகமானதுடன், அவை தமிழகத்தின் பல பகுதிகளுக்குள்ளும் ஊடுருவி வந்தன. சட்டங்களோ, காவல்துறையினரோ இதைத் தடுப்பதில் வெற்றிபெறவில்லை.
இந்த நிலையில்தான் 1971ல், ‘‘கொழுந்துவிட்டு எரியும் நெருப்பு வளையத்துக்குள், கொளுத்தப்படாத கற்பூரமாக எத்தனை நாளைக்குத்தான் தமிழகம் தன்னைப் பாதுகாத்துக் கொள்ள முடியும்?” என்று சட்டமன்றத்தில் விளக்கமளித்த அன்றைய முதல்வர் கலைஞர் மு.கருணாநிதி, தமிழகத்தில் மது விலக்கை தற்காலிகமாக ஒத்திவைப்பதாக அறிவித்தார். அதாவது, மதுக்கடைகள் அதிகாரப் பூர்வமாகத் திறக்கப்பட்டன.
மதுவிற்பனை மூலம் அரசுக்கு வருவாய் கிடைக்கத் தொடங்கியது. இதுதான், ஒரு புதிய தலைமுறையைக் கருணாநிதி குடிக்க வைத்தார் என்ற குற்றச்சாட்டின் பின்னணி.
மறைமுகமாகக் குடித்து வந்தவர்கள், சட்ட பயமின்றிக் குடிக்கத் தொடங்கினர். கடைகள் திறக்கப் பட்டதால், ‘போட்டு பார்ப்போமே’ என்று புதிதாகப் பழகியவர்களும் உண்டு. மதுவிலக்கை கலைஞர் அரசு ரத்து செய்ததற்கு, காங்கிரஸ் தரப்பிலிருந்து கடும் எதிர்ப்பு வந்தது. அதேநேரத்தில், மதுவிலக்கு ரத்து ஏன் என்கிற காரணங்களை வலியுறுத்தி தி.மு.கவுக்காகப் பிரச்சாரம் செய்தவர் எம்.ஜி.ஆர் என்பது குறிப்பிடத்தக்கது.

இந்தப் பிரச்சாரத்தின்போது, மது குடிப்பதனால் தனிமனிதர்களுக்கும் அவர்களைச் சார்ந்த வர்களுக்கும் ஏற்படும் தீமைகளையும் எம்.ஜி.ஆர். விளக்கிப் பேசி வந்தார். பின்னர், 1972ல் எம்.ஜி.ஆர், தனிக்கட்சி தொடங்கினார்.
மதுவிலக்கு ரத்து செய்யப்பட்டதற்கான எதிர்ப்புகள் கடுமையாயின. எனவே, 1974ல் அதே கலைஞர் ஆட்சியில் மீண்டும் மதுவிலக்குக் கொண்டுவரப்பட்டு, மதுக்கடைகள் மூடப்பட்டன என்பதும் கவனிக்கத்தது.

1977ஆம் ஆண்டு தேர்தலில் அ.தி.மு.க வெற்றிபெற்று ஆட்சியமைத்தது. முதல்வர் பொறுப்பேற்ற மக்கள்திலகம் எம்.ஜி.ஆர், “என் தாய் மீது ஆணையாக மதுவிலக்கைத் தொடர்ந்து நடைமுறைப்படுத்துவேன்” என்றார்.

தமிழகத்தில் மதுவிலக்கு நடைமுறையில் இருந்த நிலையில், புதுச்சேரி மாநிலத்திலும் (யூனியன் பிரதேசம்) ஆட்சியைப் பிடித்த அ.தி.மு.க, அந்த மாநில வரலாற்றிலேயே இல்லாத அளவுக்கு முதன்  முறையாக அங்கும் மதுவிலக்கைக் கொண்டுவந்தது.
அதன் விளைவு என்ன தெரியுமா? ஆளுங்கட்சியாக இருந்த அ.தி.மு.க அடுத்து வந்த  புதுச்சேரி மாநிலத் தேர்தலில் ஒரு தொகுதியில்கூட வெற்றி பெறவில்லை. இன்றுவரை, அந்த மாநிலத்தில் அ.தி.மு.கவால் ஒற்றை இலக்கத்திற்கு மேல் தொகுதிகளைப் பெறவில்லை என்பதுதான் சுமார் 35 ஆண்டுகால வரலாறு. சரி.. தமிழகத்தில் எம்.ஜி.ஆர் ஆட்சியின் மதுவிலக்குக் கொள்கை எந்தளவு வெற்றி பெற்றது?

தாய் மீது ஆணையிட்ட எம்.ஜி.ஆர், தனது ஆட்சியில் மதுவிலக்கைக் கடுமையாக நடைமுறை ப்படுத்தப் பல சட்டத்திருத்தங்களைக் கொண்டுவந்தார். “மது குடித்த குற்றத்திற்காக முதல் முறை பிடிபட்டால் 3 ஆண்டு சிறை. இரண்டாவது முறை என்றால் 7 ஆண்டு சிறை. மூன்றாவது முறை பிடிபட்டால் நாடு கடத்தப்படுவார்கள்” என்றெல்லாம் அறிவிக்கப்பட்டது.

ஆனால், அவையெல்லாம் நடைமுறையில் வெற்றிபெறவில்லை. மெல்ல மெல்ல மதுவிலக்கைத் தளர்த்தினார். கூட்டுறவு அங்காடிகளில் மதுபானங்கள் விற்பனைக்கு வந்தன. அங்கே அத்தியாவசிய உணவுப் பொருட்கள் கிடைக்காததைக் கண்டித்து ஆர்பாட்டம் நடத்திய கம்யூனிஸ்ட் கட்சியினர், “ரவா-மைதா வாங்கி வைக்க, வக்கில்லாத நிர்வாகத்திற்கு ரம்மும் ஜின்னும் லட்சக்கணக்கில் வாங்கி வைக்க முடியுதா?” என்று கேட்டனர்.

பிராந்தி, விஸ்கி ஆகியவை மட்டுமின்றி, எம்.ஜி.ஆர். ஆட்சியில் 1981ஆம் ஆண்டு தொழிலாளர் தினமான மே 1ந் தேதி முதல் சாராயக் கடைகளும் கள்ளுக்கடைகளும்கூடத் திறக்கப்பட்டன. இந்தக் கடைகளுக்கு நம்பர் உண்டு. அதனால், மூணாம் நம்பர் கடை, ஆறாம் நம்பர் கடை என்று ‘குடி’மக்கள் சொல்ல ஆரம்பித்தார்கள்.

இந்தக் கடைகளை ஏலம் எடுத்து நடத்தியவர்கள் பெரும்பாலும் அ.தி.மு.கவினரே. சில பல இடங்களில் அவர்களுக்குத் தொழில்பார்ட்னர்களாக இருந்தவர்கள் லோக்கல் தி.மு.கவினர். காங்கிரஸ் கதர்ச்சட்டையினரும் ரகசிய பார்ட்னர்களாக இருந்தது உண்டு. மதுபானத் தொழிலில் அரசியல் கட்சியினர் ருசி காணத் தொடங்கியது இந்தக் கட்டத்தில்தான்.

மக்கள் திலகம் எம்.ஜி.ஆர் ஆட்சிக்காலத்தில் சாராய ஆலை அதிபர்களும், சாராய வியாபாரிகளும் கொழித்துச் செழித்ததுடன், தனியார் சுயநிதிக் கல்லூரிகளைத் தொடங்கினர். இத்தகையக் கல்லூரிகளுக்கு எம்.ஜி.ஆர். அரசு தாராளமாக அனுமதி வழங்கியது. சாராயத் தொழில் செய்தவர்கள், ‘கல்வி வள்ளல்’களாக உருமாற்றம் பெற்றனர். எம்.ஜி.ஆர். ஆட்சியின் இறுதிக் கட்டத்தில் மீண்டும் மதுவிலக்கு நடைமுறைக்குக் கொண்டுவரப்பட்டு, கள்-சாராயக் கடைகள் மூடப்பட்டன. பர்மிட் உள்ளவர்கள் பிராந்தி-விஸ்கி குடிப்பதற்கான உரிமை மட்டும் நீடித்து வந்தது.

மக்கள் திலகம் எம்.ஜி.ஆர்  மறைவுக்குப்பின் 1989ல் நடந்த தேர்தலில் தி.மு.க வெற்றி பெற்று, கலைஞர் மீண்டும் முதல்வாரானார். அப்போது, மலிவு விலை மது என்ற திட்டம் கொண்டு வரப்பட்டது. அதாவது, சாராயம் போலத் தூக்கலாகவும் இல்லாமல், பிராந்தி-விஸ்கி போல மிதமாகவும் இல்லாமல் தரத்திலும் விலையிலும் நடுத்தரமான சரக்கு இது.

இதனை எதிர்த்து, தமிழக காங்கிரஸ் கட்சி பல போராட்டங்களை நடத்தியது. அதற்கு அ.தி.மு.க மறைமுக ஆதரவு தந்தது. எனினும், தி.மு.க அரசோ, கள்ளச்சாராய சாவுகளைத் தடுப்பதற்காக மலிவு விலை மது நடைமுறைப்படுத்தப்படுகிறது என்று கூறி, இதற்கானக் கடைகளைத் திறந்தது. ‘தாலி அறுக்கும் மலிவு விலை மது’ என்று பத்திரிகைகள் விமர்சனம் செய்தன.

1991ல் முதன்முறையாக முதல்வர் பொறுப்பேற்ற செல்வி.ஜெயலலிதாவின் முதல் கையெழுத்தே, மலிவு விலை மதுவை ரத்து செய்யும் உத்தரவுக்கான கோப்பில்தான் இடப்பட்டது. பெண்களின் தாலியைக் காப்பாற்றிவிட்டார் ஜெயலலிதா எனப் பாராட்டுகள் குவிந்தன.
ஆனால் அடுத்த ஆண்டிலேயே, 1992ல் பார் வசதியுடன் கூடிய ஒயின் ஷாப்புகளுக்கான அனுமதியை அளித்தது ஜெயலலிதா அரசு. வாங்குகிற இடத்திலேயே குடிக்க முடியும் என்பதால், விற்பனை பெருகியது. அரசுக்கு வருமானம் அதிகரித்தது.
‘பார்’ போற்றும் அரசு என்று பத்திரிகைகள் விமர்சித்தன. இதற்கு ஈடுகொடுக்கும் விதத்தில்,  மதுவின் தீமையை வலியுறுத்தும் பிரச்சாரப் படமான ‘நீங்க நல்லா இருக்கணும்’ என்ற திரைப்படத்தை தமிழக அரசே எடுத்தது. படப்பிடிப்பை முதல்வர் ஜெயலலிதா தொடங்கிவைத்தார். இயக்குநர், விசு. படம் கல்லா கட்டவில்லை. பார்கள்தான் கல்லா கட்டின.

ஒயின்ஷாப்புகளையும் பார்களையும்  ஆளுங்கட்சியினரும் அவர்களுக்கு வேண்டியவர்களும் ஏலம் எடுத்தனர். வேறு யாரும் ஏலத்தில் மூக்கை நுழைக்கமுடியாதபடி ஆங்ககாங்கே சிண்டிகேட்டுகள் (கூட்டணி) அமைக்கப்பட்டன. இந்த மதுக்கடைகளால் லோக்கல் கட்சிக்காரர்கள் வருமானம் பார்க்க, மதுபானத் தொழிற்சாலை அதிபர்களோ கட்சித் தலைமைக்கு நிதி தரும் காமதேனுக்களாக இருந்தனர். 1996ல் திமு.க வெற்றி பெற்றபோது, ஆட்சி மாறினாலும் ஒயின்ஷாப் விவகாரத்தில் காட்சி மாறவில்லை.

அ.தி.மு.கவினருக்குப் பதில் தி.மு.கவினரும் அவர்களுக்கு வேண்டியவர்களும் ஏலம் எடுத்தனர். மதுபான அதிபர்கள் தி.மு.க தலைமைக்கு நிதியளித்தனர். 1991 முதல் 2001 வரையிலான 10 ஆண்டுகளில் இந்தியாவின்  பொருளாதாரக் கொள்கையில் பெரும் மாற்றம் ஏற்பட்டது. அது தமிழகத்திலும் தாக்கம் ஏற்படுத்தத் தவறவில்லை.

வெளிநாட்டு முதலீடுகள், பன்னாட்டு நிறுவனங்கள், சாஃப்ட்வேர் துறையின் வளர்ச்சி, பங்குச்சந்தை வர்த்தகம் ஆகியவற்றால் நடுத்தர வர்க்கத்தின் ஒரு தரப்பிடம் பணம் புழங்கத் தொடங்கியது. ஊதிய விகிதங்களில் பெரும் முன்னேற்றம் ஏற்பட்டது.
கேளிக்கைக்கான பணம் பற்றி இளைய தலைமுறைக்குக் கவலையில்லாத நிலை தொடங்கியது. மதுபானக் கடைகளை நோக்கிய அவர்களின் படையெடுப்பு அதிகரிக்க ஆரம்பித்தது. குடிப்போர் விழுக்காடு பெருமளவு உயர்ந்தது. எல்லாவற்றுக்கும் ‘ட்ரீட்’ கொடுப்பதும், பீர் குடிப்பது தவறல்ல என்ற போக்கும் அதிகரித்தது.

டான்சி வழக்கில் கீழ்நீதிமன்றம் தண்டித்த நிலையிலும், 2001ல் முதல்வரானார் ஜெயலலிதா. இதற்கு எதிராக உச்சநீதிமன்றம் தீர்ப்பளிக்க, ஜெ பதவி விலகி, ஓ.பன்னீர்செல்வம் முதல்வரானார். அவர் பதவியில் இருந்தபோது, சென்னை செங்குன்றத்தையடுத்த கோட்டூர் கிராமத்தில் நடந்த ஒரு திருமண விழாவில், ரசாயனத் தொழிற்சாலைகளுக்குப் பயன்படுத்தும் மெத்தனாலில் தண்ணீர் கலந்து சாராயமாக்கிக் கொடுத்ததில், ‘மிக்ஸிங்’ சரியில்லாமல், 36 பேர் இறந்தனர். பலருக்குக் கண்பார்வை பறிபோனது. இதேபோல கடலூர் மாவட்டம் பண்ருட்டி அருகேயுள்ள மேல்அருங்குணம், செம்பேடு, நத்தம் ஆகிய கிராமங்களிலும் இதேபோல விஷசாராயம் குடித்த 52 பேர் பலியாயினர். இந்த சாராயப் பலிகளில் பெண்களின் எண்ணிக்கையும் குறிப்பிடத்தக்க அளவில் இருந்தது.

உயிர்ப்பலிகள், சாராய விற்பனை என எல்லாவற்றிலும் பெண்களும் இருந்ததை நாம் கவனத்தில் கொள்ளவேண்டும். சாராயம் தொடர்பான வழக்குகளில் நான்கில் ஒரு பிரிவினர் பெண்கள் என்பதும் முக்கியமானது. தமிழகத்தின் பல பகுதிகளிலும் விஷச் சாராயப் பலிகள் தொடர்ந்ததையடுத்து, மீண்டும் மலிவு விலை மது கொண்டு வரப்பட்டது.

ஒயின் ஷாப்புகளிலேயே ‘மினி குவார்ட்டர்’ என்ற பெயரில் 100 மில்லி அளவிலான பிராந்தி, விஸ்கி, ரம் பாட்டில்கள் விற்பனைக்கு வந்தன. விலை 15 ரூபாய். இதற்கு ஏழைக் ‘குடி’மக்களிடம் நல்ல வரவேற்பு கிடைத்தது. ஆனால், ஒயின்ஷாப்காரர்களுக்கு இலாபம் குறைவு என்பதால், மினி குவார்ட்டர் பாட்டில்களுக்கு டிமாண்ட் ஏற்படுத்தப்பட்டு, ஒரு கட்டத்தில் நிறுத்தப்பட்டது. மினிகுவார்ட்டர் பிரியர்கள், கூடுதல் பணம் கொடுத்து குவார்ட்டர் வாங்க ஆரம்பித்தனர். 
மலிவுவிலை மதுவுக்குப் பதில், கள்ளுக்கடைகளைத் திறப்பது ஏழைகளின் வருமானத்திற்கும் ஆரோக்கியத்திற்கும் பாதிப்பில்லாமல் இருக்கும் என்றும், பனைத்தொழிலாளர்களுக்கும் வருமானத்தைத் தரும் என்றும் குரல்கள்  ஒலிக்க ஆரம்பித்தன. அதை அரசாங்கம் காதில் வாங்கவில்லை.

2002ல் ஜெயலலிதா மீண்டும் முதல்வரானார். அதையடுத்து, அரசின் டாஸ்மாக் நிறுவனமே ஒயின்ஷாப்புகளை நேரடியாக நடத்தும் முடிவு எடுக்கப்பட்டது. வருமானம் முழுவதும் அரசுக்கே வரவேண்டும் என்பதுதான் இதன் நோக்கம். ஒயின்ஷாப் பார்களை மட்டும் ஆளுங்கட்சி ஆட்கள் ஏலம் எடுத்து நடத்தினர்.

காலை 8 மணிக்குத் தொடங்கி இரவு 12 மணிவரை ஒயின்ஷாப்புகள் செயல்பட்டன. இளைஞர்கள் பலருக்கு தற்காலிக அரசு வேலை கிடைத்தது. இந்தக் கட்டத்தில்தான், மிடாஸ் நிறுவனத்தின் மதுபானங்கள் ஒயின்ஷாப்களை ஆக்கிரமித்தன. இந்த நிறுவனம் யாருடையதென்று விளக்கவேண்டியதில்லை.

2006ல் தி.மு.க ஆட்சி அமைந்தபிறகும், அரசுக்கு வருகின்ற வருமானத்தைக் கணக்கில் கொண்டு, ஒயின்ஷாப்புகளை டாஸ்மாக்கே  நேரடியாக நடத்துவது தொடர்ந்தது. இலவச திட்டங்களுக்கு இந்த நிதி, துணையாக இருந்தது. மிடாஸ் நிறுவனத்தின் சரக்குகளை வாங்குவதிலும் தி.மு.க அரசு தாராளமாகவே நடந்துகொண்டது. எனினும், தமிழகத்தில் குடிகாரர்கள் பெருகிவிட்டார்கள் என்றும், இளைஞர்கள் கெட்டுச் சீரழிகிறார்கள் என்றும் கூட்டணிக் கட்சியாக இருந்த பா.ம.கவின் நிறுவனர் ராமதாஸ் விமர்சித்ததுடன், மதுவிலக்கை முழுமையாக அமல்படுத்தவேண்டும் என வலியுறுத்தினார். இதையடுத்து ஒயின்ஷாப் நேரம் மட்டும் மாற்றம் செய்யப்பட்டு, காலை 10மணி முதல் இரவு 10 மணி வரை மட்டுமே கடை திறந்திருக்கும் என தி.மு.க அரசு முடிவெடுத்தது.
கள்ளுக்கடைகளைத் திறக்கக்கோரி போராட்டங்கள் நடத்தப்பட்டன. ஆனால், அந்தக் கோரிக்கை கண்டுகொள்ளப்பபடவில்லை. தமிழகத்தில் தற்போது ஒயின்ஷாப்புகள் மட்டுமின்றி, அனுமதிபெற்ற தனியார் பார்களும் இருக்கின்றன. நட்சத்திர ஓட்டல்களில் உயர்வகை மதுபானங்கள் கிடைக்கின்றன. ரிசார்ட்ஸ்களிலும் இந்த வசதிகள் உள்ளன. விடுமுறை நாட்கள், வார இறுதி நாட்கள், பிறந்தநாள்-புத்தாண்டு கொண்டாட்டங்கள், கெட் டூ கெதர் என இளைஞர்களும் இளம்பெண்களும் மதுவிருந்து கொண்டாட்டங்களில் ஈடுபட்டு வருகின்றனர்.
ஜெயலலிதா 2011ல் மீண்டும் முதல்வரானார். டாஸ்மாக் நிர்வாகத்தின் கீழ் ஒயின்ஷாப்புகள் தொட ர்ந்து இயங்குகின்றன. மிடாஸ் நிறுவன மதுபானங்களின் கொள்முதல் அதிகப்படுத்தப்பட்டுள்ளன. நட்சத்திர ஓட்டல்களில் 24 மணி நேரமும் பார் திறந்து வைக்க அனுமதி வழங்கப்படும் என அறிவிக்கப்பட்டுள்ளது. நட்சத்திர அந்தஸ்து இல்லாத ஓட்டல்களில் உள்ள பார்களில் இரவு 12 மணிவரை மது சப்ளை செய்யலாம் என்றும் அனுமதிக்கப்பட்டுள்ளது.
இதற்கானக் கூடுதல் கட்டணங்களை செலுத்தினால், அனுமதி உண்டு என்று ஜெயலலிதா அரசு அறிவித்துள்ளது. இந்த நிலையில்தான், டாஸ்மாக் கடைகளை அவர் மொத்தமாக மூடுவது பற்றி ஆலோசித்து வருகிறார் என்று செய்தி வெளியாகியுள்ளது.

இளையதலைமுறையினரிடம் அதிகரித்துள்ள குடிப்பழக்கம் அவர்களுக்கும் சமுதாயத்திற்கும் பெரும் தீங்கை ஏற்படுத்தி வருவதை மறுக்கமுடியாது. பழக்கம் என்பதைத் தாண்டி, குடிநோய்க்கு இளைஞர்கள் ஆளாகிறார்கள் என்றும் ஆய்வுகள் தெரிவிக்கின்றன. பள்ளி மாணவர்கள்கூட குடிக்கும் வேதனைத் தகவல்கள் வெளியாகின்றன. ஆரோக்கியமான வளரவேண்டிய சமூகம் திசைமாறுகிறது என்பது பெருங்கவலைக்குரியது. ஆனால், அரசாங்கத்தின் மதுவிலக்குத் திட்டம், இதையெல்லாம் மாற்றிவிடுமா என்ற கேள்விக்கு, முந்தைய நிகழ்வுகள் சாதகமான பதில்களைத் தரவில்லை.

இந்தியாவில் அதிகாரப்பூர்வமாக மதுவிலக்கு நடைமுறையில் இருப்பது, காந்தி பிறந்த மாநிலமான குஜராத்தில் மட்டும்தான். ஆனால், அங்கும் போர்பந்தரில் காந்தியின் பூர்வீக வீட்டுக்குப் பக்கத்திலேயே அடிபம்பு மூலம் சட்டவிரோதமாக சாராய வியாபாரம் நடப்பதை பத்திரிகைகள் அம்பலப்படுத்தியுள்ளன. இதுதான் மதுவிலக்கின் லட்சணம்.

தேசிய அளவிலான மதுக்கொள்கை, மாநிலங்களுக்கிடையிலான ஒருங்கிணைப்பு, மதுக்கடை நேரங்களைக் குறைத்தல், தனிநபருக்கான மது அளவு, கள்ளுக்கடைகளை அனுமதிப்பது பற்றிய முடிவு, வேலைவாய்ப்புகள், கலாச்சார மாற்றங்கள், இளையதலைமுறையினருக்கான மாற்றுப் பொழுதுபோக்குகள்,  காவல்துறையின் லஞ்ச ஊழலற்ற நடவடிக்கை, அரசாங்கத்தின் வருவாயைப் பெருக்கும் மாற்றுத் திட்டங்கள் உள்ளிட்டவைகளில் கவனம் செலுத்தாமல் மதுவிலக்கு என்பது மோசடியே.

ஜெயலலிதாவுக்கே அப்படி ஒரு எண்ணம் இருக்கிறதா என்று தெரியவில்லை. எதிர்வரும் நாடாளுமன்றத் தேர்தலின் வெற்றியை மனதில்கொண்டு தமிழகத்தில் மதுவிலக்கு அமல்படுத்தப்பட்டால், தேர்தலுக்குப் பிறகு அது ரத்து செய்யப்படவேண்டிய நிலை நிச்சயம் உருவாகும். ஏனெனில், மது குடிப்போரைவிட அதிகம் தள்ளாடுவதாக உள்ளது அரசாங்கத்தின் மதுவிலக்குக் கொள்கை.

நன்றி-நக்கீரன்

அக்கறையும் அளவோடு…

சில பெற்றோர்கள் இருக்கிறார்கள்… தங்கள் குழந்தைகளை எங்கேயும் எப்போதும் கண்ணும் கருத்துமாய் பாதுகாப்பார்கள். அவர்களின் ஒவ்வொரு அசைவையும் கவனித்துக் கொண்டே இருப்பார்கள். பார்த்துப் பார்த்து உணவூட்டுவார்கள். சிறு உடல்நல பாதிப்பு என்றாலும் துடித்துப் போய் ஆஸ்பத்திரிக்கு ஓடுவார்கள்.

இப்படிப்பட்ட பெற்றோரை பிற பெற்றோரும் வியப்பாய் பார்ப்பார்கள். `பெத்தவங்கன்னா இப்படித்தான் இருக்கணும்’ என்பார்கள்.

ஆனால், குழந்தைகளை கண்ணுக்குள் வைத்துக் கவனித்துக்கொள்ளும் `அதிக அக்கறை’ பெற்றோரால் அக்குழந்தைகளுக்கு அபாயம்தான் அதிகம் என்கிறார்கள் ஆய்வாளர்கள்.

குழந்தை எங்கே கீழே விழுந்து காயம்பட்டுக்கொள்ளுமோ என்று மேற்கண்ட பெற்றோர் கருதி விளையாடாமல் தடுப்பதால், அவர்களின் எடை கூடும் அபாயம் அதிகரிக்கிறதாம்.

இதுதொடர்பான ஆய்வை அமெரிக்காவின் வடக்கு கரோலினா மாநிலப் பல்கலைக்கழக ஆய்வாளர்கள் மேற்கொண்டனர். அவர்கள், பூங்காவுக்கு வரும் குடும்பங்களைக் கவனித்தனர். அப்போது, அதிஅக்கறை பெற்றோர் தங்கள் குழந்தைகள் அதிகம் ஓடியாடாமல், விளையாட்டு அமைப்புகளில் ஏறி விளையாடாமல் பார்த்துக் கொண்டனர். குழந்தைகள் இயல்பாக விளையாடுவதைத் தடுத்த இவர்கள், அவர்களை பெஞ்சுகளில் உட்கார வைப்பதில் கவனமாக இருந்தனர். இத்தகைய பெற்றோர்களை `ஹெலிகாப்டர் பெற்றோர்’ என்கிறார்கள் ஆய்வாளர்கள்.

“இன்று பல பெற்றோர் தங்கள் குழந்தைகளின் பாதுகாப்பு குறித்து அதிகக் கவலை கொண்டவர்களாக இருக்கின்றனர். எனவேதான் அவர்களைக் கண்காணித்துக்கொண்டே இருக்கிறார்கள். அதன் விளைவாக, குழந்தைகள் தங்கள் சமவயது நண்பர்கள், அண்டை அயலாருடன் விளையாடும் வாய்ப்புக் குறைகிறது. தொலைக்காட்சி அல்லது கணினி முன்னிலையிலேயே உட்கார்ந்திருக்கும் வாய்ப்பு அதிகரிக்கிறது” என்கிறார், ஆய்வாளர்களில் ஒருவரான டாக்டர் ஜேசன் பொக்காரோ.

இவர்கள் அமெரிக்காவில் 20 பூங்காக்களை ஆய்வுக்கு எடுத்துக்கொண்டார்கள். அங்கு வந்துள்ள குழந்தைகளை, விளையாடாமல் `தேமே’ என்று உட்கார்ந்திருப்பவை, ஓரளவு ஓடியாடுபவை, ரொம்பத் தீவிரமாக விளையாடு பவை என்று பிரித்தார்கள்.

தங்கள் ஆய்வின் அடிப்படையில், பொதுப் பூங்கா அமைப்பை வடிவமைக்கலாம், அதன் மூலம் பெற்றோரை ஒரு குறிப்பிட்ட எல்லைக்கு மேல் குழந்தைகளை நெருங்க முடியாமல், அமர்ந்து கண்காணிக்கும் வகையில் செய்யலாம் என்று இந்த ஆய்வாளர்கள் கூறியிருக்கின்றனர்.

உடல் மொழி! உலக மொழி!

லகம் முழுவதும் எவ்வளவோ மொழிகள் பேசப்படுகின்றன. ஆனால் யோசித்துப் பார்த்தால், `பாடி லாங்வேஜ்’ எனப்படும் உடல் மொழிதான் உலகத்திற்கு பொதுவான மொழி.

ஒரு வெளிநாட்டுக்காரர் நம்மூர் அசுத்தத்தைப் பார்த்து அருவருப்படைகிறார் என்றால் அதை அவரது முகச்சுளிப்பே காட்டிவிடும். அதுதான் உடல் மொழி.

வேலைக்கான நேர்முகத்தேர்வில் வெல்வது முதல், மனங் கவர்ந்த காதலன், காதலியை ஈர்ப்பது வரை எல்லாவற்றிலும் உடல் மொழிக்கு முக்கியப் பங்குண்டு என்கிறார், உடல் மொழி நிபுணரான ஆலன் பீஸ்.

ஆலன் கூறும் சில ஆலோசனைகள்…

காதலியை கவர:

காதலியைக் கவர தோற்றம் முக்கியம். இதை வைத்துத்தான் ஒரு பெண் உங்களை சாதிக்கக்கூடியவரா, `ஏனோதானோ’வா என்று முடிவு செய்கிறாள்.

கால்களை அகட்டிய நிலையில் அமருங்கள். அது உங்கள் ஆண்மைத்தன்மையைக் காட்டும். மூன்று வினாடி நேரத்துக்கு ஒரு முறை உங்கள் முழங்கையைத் தொடுங்கள். அது உங்களை நோக்கி மற்றவர்களை ஈர்க்கவைக்கும்.

காதலனை ஈர்க்க:

உங்கள் தோற்றத்தில் கவனம் தேவை. உங்களின் உடை, உடம்பு, ஒப்பனை எல்லாமே கனகச்சிதமாக இருக்கட்டும்.

விழியோடு விழி பேசுங்கள். `அவர்’ உங்களைப் பார்க்கும்போது அந்தப்புறமாகப் பார்க்காதீர்கள். உங்கள் விழிகள் அவருக்குள் ஒரு மாயாஜாலத்தையே நிகழ்த்தும்.

பேசிக்கொண்டிருக்கும்போதோ, பார்த்துக்கொண்டிருக்கும்போதோ உங்கள் விரல்களைப் பிணைக்காதீர்கள், கைகளைக் குறுக்காகக் கட்டாதீர்கள்.

பேசும்போது உங்கள் மணிக்கட்டின் உட்பகுதியைக் காட்டியபடி பேசுங்கள். அது பணிந்து போவதற்கான அடையாளம்.

ஓரளவு பழக்கமானவராக இருந்தால் அவரது கையின் கீழ்ப்பகுதியைத் தொடுங்கள். அது நெருக்கத்தின் அடையாளம். ஆண்கள் ரசிக்கும் விஷயம்.

இன்டர்வியூவில்:

இன்டர்வியூவிற்கு செல்லும் இடத்தில் உங்கள் வாகனத்தை நிறுத்தும்போதே தன்னம்பிக்கைத் தோற்றம் காட்டுங்கள். யாராவது உங்களைக் கவனித்துக்கொண்டிருக்கலாம். பலநேரங்களில், `பார்க்கிங்’ பகுதியில் இருந்தே இன்டர்வியூ தொடங்கிவிடுகிறது.

வரவேற்பறையில் உட்கார வேண்டாம். நின்று கொண்டிருங்கள். அது உங்களைத் தன்னம்பிக்கையானவராகக் காட்டும்.

நேர்முகத்துக்காக காத்திருக்கும்போது கையில் `லேப்டாப்’ மாதிரி ஏதாவது ஒன்றில் ஆழ்ந்திருங்கள். நேர்முகத்துக்கு அழைக்கப்படுகையில், `இதோ ஒரு நொடியில் முடிச்சுடறேன்’ என்று அணைத்துவிட்டு எழுந்து செல்லுங்கள். சும்மா `தேமே’ என்று இருக்க வேண்டாம்.

நேர்முகத் தேர்வு அறை நோக்கிச் செல்கையில் ஒரே சீரான வேகத்தில் நடங்கள். வேகம் சீரற்று இருப்பதாகத் தோன்றினால், இன்டர்வியூ அறைக்கு முன் ஒரு கணம் நின்று நிதானப்படுத்திக் கொள்ளுங்கள்.

நேர்முகத் தேர்வாளர்களுடன் சரியான விதத்தில் கைகுலுக்குங்கள். அவர்களை நெருங்கும்போதே குலுக்குவதற்காகக் கையை உயர்த்துங்கள். தள்ளுவதைப் போல கையை நீட்டாதீர்கள். எதிராளியின் அதே அழுத்தத்தைக் கொடுங்கள். கையை நேரே வைத்திருங்கள். (கை கீழ்ப்புறமாகப் பார்த்த மாதிரி இருப்பது ஆதிக்கத்தையும், மேல்புறமாகப் பார்த்தவாறு இருப்பது தாழ்மையையும் காட்டும்.)

உங்கள் நேர்முகத் தேர்வாளரை 45 டிகிரி கோணத்தில் பாருங்கள். நேருக்கு நேராகப் பார்ப்பது, மோதல் பாவத்தைக் காட்டும்.

கைகளைப் பற்றிக் கொண்டிருப்பது, உங்களின் பாதுகாப்பின்மையை எடுத்துக்காட்டும். கைகளை குறுக்காகப் போடுவது, நீங்கள் அமுக்கமானவர் என்பதன் அடையாளம். இரு கை விரல்களையும் ஒன்றோடு ஒன்று அழுத்தியவாறு பேசலாம். உள்ளங்கையை மேலே காட்டியவாறு பேசுவது, நம்பிக்கையை உணர்த்தும்.

பொய் அடையாளம்:

ஒருவர் பொய் சொல்வதை சில அடையாளங்கள் மூலம் கண்டுபிடித்துவிடலாம் என்கிறார் ஆலன்.

அவை…

பொய் சொல்பவர் தனது முகத்தைத் தொடுவார்.

ரத்தம் மூக்கை நோக்கிப் பாயும் என்பதால், மூக்கு பெரிதாகும். அதை அடிக்கடி தொட ஆரம்பிப்பார்.

`உண்மையைச் சொல்லணும்னா…’ என்று ஒருவர் ஆரம்பித்தால், பொய் சொல்லப் போகிறார் என்று அர்த்தம்.

ஆண்களுடன் ஒப்பிடும்போது பொய்யைக் கண்டுபிடிப்பதில் பெண்கள் கில்லாடிகள். (பெண்கள்தானே தமது குழந்தைகளின் சமிக்ஞைகளை சரியாக அறிகிறார்கள்? எனவே தம் மனைவியிடம் பொய் சொல்ல முனையும் ஆண்கள், அந்த வேலையை போனில் வைத்துக்கொள்வது நல்லது!)

ஆலன் நிறைவாகக் கூறும் ஆலோசனை, புதியவர் ஒருவரைப் பற்றிய `பர்ஸ்ட் இம்ப்ரஷன்’ 4 நிமிடங்களில் உருவாகிவிடுகிறது. பல வேளைகளில், பத்தே நொடிகளில் அந்த முடிவுக்கு வந்துவிட முடியும். எனவே அதற்குள் மற்றவர்களைக் கவர்ந்துவிட வேண்டும்.

சந்தோஷம் தரும் சோகம்

சோகக்காட்சிகள் நிறைந்த ஒரு திரைப்படத்தை பார்த்தால் சோகமான நிலை ஏற்படும் என்று தான் பலரும் நினைத்துக்கொண்டு இருக்கிறார்கள். ஆனால் விஞ்ஞானம் இதை மாற்றிச்சொல்கிறது.

சோகம் நிஜமாகவே மக்களுக்கு (தற்காலிகமாக) சந்தோஷத்தைத் தருகிறது என்கிறது புதிய ஆய்வு ஒன்று. அமெரிக்காவின் ஓகியோ மாகாண பல்கலைக் கழகத்தில் பணிபுரியும் பேராசிரியர் சில்வியா நாப்ளோச் வெஸ்டர்விக் இதுபற்றி ஆய்வு நடத்தினார்.

அவர் கூறுகிறார்…

சோகமான காட்சிகள் நிறைந்த திரைப்படங்கள் உண்மையிலேயே அதைப்பார்க்கும் மக்களுக்கு சந்தோஷத்தைத்தான் தருகிறது. அந்த சந்தோஷம் தற்காலிகமாகவோ அல்லது சில மணி நேரங்கள் நீடிக்க கூடியதாகவோ இருக்கலாம். அதனால்தான் டைட்டானிக் போன்ற சோக முடிவுகள் கொண்ட திரைப்படங்களுக்கு அதிக கூட்டம் திரளுகிறது.

சோகமான திரைப்படங்கள் அல்லது ஒரு திரைப் படத்தில் வரும் ஒரு சோகமான காட்சி போன்றவற்றை பார்க்கும்போது மனிதனின் மனம் அதையும் தாண்டி சிந்திக்கத்தொடங்குகிறது. இதன் காரணமாக அவன் அந்த திரைப்படக்காட்சியையும், தன் வாழ்க்கையையும் ஒப்பிட்டுப்பார்க்கிறான். அப்போது திரைப்படத்தில் இருப்பது போன்ற சோகம் எதுவும் தனது வாழ்வில் இல்லை என்று தெரியவரும்போது அவன் `அப்பாடா, நாம் தப்பித்தோம்’ என்ற மன நிம்மதியும், அதனால் மகிழ்ச்சியும் கொள்கிறான். அடுத்தவருடன் தன்னை ஒப்பிட்டுப்பார்க்கும் குணம் மனிதனுக்கு உண்டு. அதில் அடுத்தவனை விட தனக்கு கூடுதலான பலன் இருந்தால் அதனால் மகிழ்ச்சி கொள்வான். பலன் குறைவாக இருந்தால் மனம் வருந்துவான்.

பேராசிரியர் சில்வியாவின் இந்தக் கண்டுபிடிப்புகள் குறித்து சிலர் ஆதரவு தெரிவித்த போதிலும், மாறுபட்ட கருத்தும் சிலர் கொண்டுள்ளனர்.

பெருங்கொள்ளையும், அன்னிய வங்கிக் கணக்குகளும்

பேராசிரியர் வைத்தியநாதனின் ஒரு கட்டுரை பார்வைக்கு வந்தது. வைத்தியநாதனுடைய பேட்டியும், அவர் எழுதிய கட்டுரைகளின் சில மொழி பெயர்ப்புகளும் ஏற்கனவே சொல்வனத்தில் முந்தைய இதழ்களில் வெளி வந்திருக்கின்றன. இந்தக் கட்டுரை சில வருடங்களாக அவர் இணைய உலகிலும், பல இந்திய செய்தித்தாள்களிலும் எழுதி வந்திருக்கும் ஒரு முக்கியமான விஷயம் பற்றியது.

உலக வங்கிகளில் சில நாடுகளில் ரகசியக் கணக்குகளில் குவிந்திருக்கும் பெருநிதி பற்றிய இக்கட்டுரை, அந்த வகை ரகசிய நிதி உலகுக்கு எத்தனை அபாயங்களைக் கொணர்கிறது என்று சுட்டுகிறது.  குறிப்பாக காலனியத்தினால் சுமத்தப்பட்ட பெரும் வறுமையிலிருந்து மிகவும் தத்தளித்து, மக்களின் பெரும் உழைப்பால் பையப் பைய மேலெழுந்து வரத் துவங்கி இருக்கும் சில வளரும் நாடுகளுக்கு இந்த நிதிகள் எத்தனை பேரபாயம் என்று வைத்தியநாதனின் கட்டுரை சுட்டுகிறது.  அது குறித்துச் சிறி்தே விவரமாக இங்கு பார்ப்போம்.

கணக்கில் வராத பெரும் செல்வக்குவிப்பு சில யூரோப்பிய மேலும் பல ஒதுக்குப் புறமான தீவுகளில் இருக்கும் வங்கிகளில் சேர்ந்திருப்பதைப் பற்றி பல அரசுகள் உலகரங்கில் கவலை தெரிவிக்கத் துவங்கி இரண்டு, மூன்றாண்டுகளாயின. பல பத்தாண்டுகளாகக் குவிந்து வரும் இந்த நிதி குறித்து உலக அரங்கில் பெருவலிவுடன் உலவும் சில அரசுகளுக்கு, குறிப்பாக ஜனநாயக அரசுகளுக்குத் தெரியாமலா இருந்திருக்கும்? நிச்சயம் தெரிந்தே இருக்கும். ஆனால் இத்தனை நாட்களாக அவை இந்த நிதி குறித்து ஏதும் கவலையும் தெரிவிக்கவில்லை, இந்த நிதியைக் குவித்தவர்கள் யார், எப்படிக் குவித்தனர் என்பதைத் தெரிந்து கொள்ள ஒரு ஆர்வமும் காட்டவில்லை. ஏன் என்று நாம் கேட்கலாம். அது ஒரு வகை ஆய்வாக இருக்கும்.

இந்த நிதிக் குவிப்பு என்ன விதங்களில் பயன்படுகிறது?  ஏன் அதை வைத்தியநாதன் ஒரு அபாயமாகப் பார்க்கிறார்?

உலகெங்கும் பலவித அநீதிகளுக்குத் துணை போய், அதர்ம அரசியலைப் பல நாடுகளில் ஊக்குவித்து வந்திருக்கிற சில மேலை அரசுகளே இந்த பெரும் நிதிக்குவிப்பை, அதன் கள்ளத்தனத்தை,  உலக குற்ற அலைகளில் பங்கெடுக்கும் அதன் போக்கைப் பார்த்துப் பயப்படத் துவங்கி இருக்கின்றன, அதுவும் சமீபத்தில்தான், அது ஏன்?

இந்த வகை அரசுகளில் ஒன்று அமெரிக்கா. மேலும் பிரிட்டன், ஜெர்மனி இத்தியாதி நாடுகளின் அரசுகளும். இவை இத்தனை நாட்கள் மௌனம் காத்து விட்டு இப்போது பெரும் கவலை தெரிவிக்கின்றன அது ஏன்? தவிர கவலை தெரிவித்து விட்டுப் பின் என்ன நடவடிக்கை எடுத்தன என்று பார்ப்பது இன்னொரு வித ஆய்வாக இருக்கும்.

உலகெங்கும் போதைப் பொருள் கடத்தல், பெண்ணடிமை வியாபாரம், போலி மருந்துகள் கடத்தல்/ தயாரிப்பு, ஆயுதக் கடத்தல் என்று துவங்கி சமீப காலமாக சாதாரண மக்களைக் கொன்று குவிப்பதை ஒரு போர்த் தந்திரமாக வைத்திருக்கும் பயங்கரவாதக் கொலைகாரர்களுக்கு நிதி உதவி என்றும் மாறி வரத் துவங்கி உலகக் குற்றக் கும்பல்களுக்கு மூலதனமாக இந்த நிதிக் குவிப்பு பயன்பட்டு வந்திருக்கிறது.

பல அரசுகளின் சதி வேலைகளுக்கும் இந்த நிதிக் குவிப்பு பயன்பட்டு வந்திருக்கிறது. பல அரசுகளே இத்தகைய நிதிக் குவிப்பில் பங்கெடுத்திருக்கின்றன. குறிப்பாக ரஷ்யா, சீனா, பல மேற்காசிய அரசுகள், பாகிஸ்தான் போன்ற நாடுகளோடு மேற்கு நாடுகளும் இத்தகைய நிதிக் குவிப்பில் பங்கு வகிக்கின்றன என்பது ஒரு ஐயமாகத் தொடர்ந்து பேசப்பட்டு வருகிறது. இந்தியாவில் உள்ள பல நாசகாரக் கும்பல்களுக்கு மேற்படி அரசுகளின் உதவி உண்டு என்பது இப்போது பொது ஊடகங்கள் சாதாரணமாகப் பேசத் துவங்கி விட்டன.  அதுதான் ஒரு பிரச்சினை. ரயில்களைக் கவிழ்த்தல், டெலிகாம் டவர்களை இடித்தல், பள்ளிக் கூடங்களை எரித்தல் என்று சில அன்னிய நாடுகளின் கைக்கூலிகள் மத்திய இந்தியாவில் தினம் நடத்தும் பெரும் நாச வேலைகள் ஏதோ அன்றாட வாழ்வில் நாம் சந்திக்கும் போக்குவரத்து விபத்து என்பது போல எடுத்துக் கொள்ளுமளவு நம் சமூகச் சிந்தனை குழம்பிக் கிடக்கிறது.

இந்த வகை நிதிக்குவிப்பின் சமீபத்திய நடவடிக்கை- உள்நாட்டு அரசியலைச் சீரழித்து, நாட்டின் பொருளாதாரத்தைக் குலைத்து, உழைக்கும் மக்களின் வாழ்வில் பெரும் நாசத்தைப் பரப்புவதற்கு பலமான அடித்தளம் அமைத்துக் கொடுத்தலாகும்.  அப்படி ஒரு கொடுமையான வறுமைநிலைக்குத் தள்ளப் பட்டால் மக்கள் போர்க்குணம் பெற்று இந்திய அரசைக் கவிழ்க்கும் தம் ’தொலைநோக்குத்’ திட்டத்துக்கு இணங்கி வருவர் என்று நினைக்குமளவு கயமை ஊறிய கருத்தியல் நாட்டில் விடுதலைக்கான அரசியல் இயக்கம் என்ற பெயரில் உலவுகிறது.

நிதித் துறையில் பேராசிரியராக மேலாட்சிப் படிப்புக்கான ஒரு பல்கலைக் கழகத்தில் பணியாற்றி, பல பத்தாண்டுகள் அனுபவம் பெற்ற பேராசிரியர் வைத்தியநாதன், இந்த அபாயத்தின் மீது நம் மக்களின், ஊடகங்களின், மத்திய வர்க்கத்தின் கவனத்தைக் குவிக்க, பல வருடங்களாகப் பெரும் முயற்சி செய்து வருகிறார். குறிப்பாக ஸ்விஸ் வங்கிகளிலும், லிஹ்டென்ஷ்டைன் என்னும் துக்கடி நாட்டிலும் ஒளிக்கப்பட்டிருக்கும் பெரும் கள்ள நிதியைக் குறித்தும் இந்திய அரசியல், அரசு, மேலும் பணச்சந்தைகளில் இந்த நிதி விளையாடி நாட்டைக் குலைப்பது பற்றியும் தொடர்ந்து எழுதி வந்திருப்பவர் திரு.வைத்யநாதன். அவருடைய இந்தச் சமீபத்துக் கட்டுரையின் சாரத்தை இங்கு தர முயல்கிறேன். கட்டுரைக்குச் சுட்டியையும் கடைசியில் கொடுக்கிறேன்.

மூழ்கிய கப்பல்களைக் கண்டு பிடித்து அவற்றில் கிட்டும் பொக்கிஷங்களைத் தமதாக அறிவிக்கும் ஒரு நிறுவனம், அயர்லாந்தருகே ஒரு மூழ்கிய கப்பலைக் கண்டு பிடித்த செய்தியை சமீபத்தில் இந்தியச் செய்தித்தாள்களில் கண்டிருப்பீர்கள். அந்தக் கப்பல், இந்தியாவிலிருந்து பிரிட்டனுக்கு இரண்டாம் உலக யுத்தத்தின் போது சென்ற கப்பல். ஜெர்மன் நீர்மூழ்கிக் கப்பல் ஒன்றால் மூழ்கடிக்கப்பட்ட வணிகக் கப்பல். அந்தக் கப்பலில் இருப்பவை 200 மிலியன் டாலர்களுக்கும் மேல் மதிப்புள்ள வெள்ளிப் பாளங்கள்.

ஒரே ஒரு கப்பலில் பிரிட்டனின் காலனிய அரசு இந்தியாவிலிருந்து சுரண்டி எடுத்துப் போன வெள்ளியின் மதிப்பு 200 மிலியன் டாலர்கள். (ரூபாய்க் கணக்கு வேண்டுமெனில் ஒரு டாலர்=50 ரூபாய், ஒரு மிலியன்=10 லட்சம். கணக்குப் போட்டுப் பார்த்துக் கொள்ளுங்கள்.) நம் நாட்டைக் கிட்டத்தட்ட 250 வருடம் போல பிரிட்டன் ஆண்டிருக்கிறது. எத்தனை கொள்ளை அடித்திருப்பார்கள் எத்தனை ஆயிரம் கப்பல்களில் இந்த்க் கொள்ளை பிரிட்டனுக்குப் போய்ச் சேர்ந்திருக்கும் என்று யோசிக்கவும் நம் உடலும் மனமும் அறிவும் பதறும். 19ஆம் நூற்றாண்டில் துவங்கி 20ஆம் நூற்றாண்டின் பெரும்பகுதி வரை மேற்கில் எழுதப்ப்பட்ட பல நாவல்களில் இந்தக் கொள்ளை ஒரு சாதனை போலவே சித்திரிக்கப்பட்டு வந்திருக்கிறது. ஏதோ அகஸ்மாத்தாகத் தம் மக்களிடம் கிட்டிய புதையல் போலவும், தம் நாட்டு நாயகர்களின் சாதனையால் இந்த வளம் கிட்டியது ஒரு சாகசக் கதை போலவும், இந்தக் கொள்ளையில் தம் நாட்டின் வளங்களை இழந்த மக்கள் காட்டுவாசிகளாகவும், அறிவற்றவர்களாகவும், நாகரீகமற்றவர்களாகவும் சித்திரிக்கப்படுவதும் நாம் காணக் கூடியவையே. இன்று யூரோப்பின் பெருஞ்செல்வத்தின் கணிசமான பகுதி யூரோப்பியர் உலகெங்கும் சில நூறு ஆண்டுகள் அடித்த காலனியப் பெருங்கொள்ளையில் வேர் கொண்டது என்பதை ஒரு கணம் நினைத்துப் பாருங்கள். அதை நினைத்துப் பார்த்து அதற்காக வருந்துமளவு, அந்த வளத்தில் ஒரு பகுதியையாவது இழப்பால் வருந்தும் நாடுகளுக்குக் கொடுத்து விடுமளவு மனச் சாட்சியெல்லாம் யூரோப்பிய நாடுகள்/ மக்களிடம் எதிர்பார்க்க முடியாது.  நம் நாடுகளில் உள்ள பெருந்தனக்காரர்கள் தம் வறிய மக்களிடம் என்ன மனச் சாட்சியுடன் நடந்து கொள்கிறார்களாம்? பின் யூரோப்பியரை மட்டும் என்ன நேர்மையோடு நாம் அப்படி ஒரு மனச் சாட்சியுள்ள நடத்தையைக் கைக்கொள்ளச் சொல்ல முடியும்?

அபபடிக் காலனியாளர்களிடம் சிக்கிய பெரும் நாடுகளில் இந்தியா தலையாய ஒரு நாடு அன்று. பெரும் நிலப்பரப்பு மட்டுமல்ல, ஏராளமான மக்கள் தொகை, நிலவளம், நீர்வளம், தானியங்கள், காடுகள், உலோகங்கள், பயிர்கள் என்று செல்வம் கொழித்து உலகில் மூன்றாவது நான்காவது பொருளாதாரமாக இருந்த நாடு இந்தியா.  ஏற்கனவே மேற்காசியாவின் இஸ்லாமியக் காலனியாளர்கள் வந்து தாக்கி அழித்துச் சுரண்டி எடுத்துப் போனது போக எஞ்சியிருந்ததே உலகின் மூன்றாவது பொருளாதாரமாக இந்தியாவை விட்டு வைத்திருந்தது என்றால், அதற்கு முன்பு இந்தியா என்ன ஒரு செல்வக் கொழிப்பில் இருந்திருக்கும் என்று கற்பனை செய்து கொள்ளுங்கள். செல்வக் கொழிப்பு அனைத்து மக்களுக்கும் கிட்டியதா என்ற வாதம் இங்கு உதவாது. உலகில் எந்த நாட்டிலும் அப்படி ஒரு ‘சமதர்மம்’ நிலவியதில்லை. அந்த வாதம் இன்னொரு தளத்தில், வேறு வகை உரையாடலாக நடக்க வேண்டியது.

இந்தப் பின்னணியில் அன்று வெள்ளையர் அடித்த கொள்ளையை ‘சுதந்திர’ இந்தியாவில், தம் பங்குக்குத் தொடர்ந்த இந்திய ‘சோசலிஸ்டுகளின்’ 50 ஆண்டு ஆட்சியும், இந்தக் காலகட்டத்தில் இந்தியப் பெருமுதலாளிகள் அன்னிய ஏகாதிபத்தியங்களுக்கும், ராணுவங்களுக்கும், உளவு நிறுவனங்களுக்கும் ஊழியம் செய்து தம் மக்களையே அழிக்கும் வேலைக்குக் கூலியாகப் பெற்ற நிதியும், இந்திய அரசிடம் கணக்குக் காட்டாது ’ஏற்றுமதி, இறக்குமதி’ வாணிபத்தில் ஈட்டிய லாபங்களும் எல்லாம் இந்த அன்னிய வங்கிகளில் பல்லாயிரக்கணக்கான கணக்குகளில் சிக்கி இருக்கின்றன.

50 ஆண்டுகள் யாரும் இவர்களை எந்தக் கணக்கும் கேட்காத நிலை. அரசு ஊழியர்களும், அரசை நடத்திய அரசியலாளர்களும், அவர்களுக்கு உதவிய பெருநிதியாளர்களும் நம் நாட்டின் சாதாரண மக்கள் இவர்களிடம் கொடுத்த அதிகாரத்தையும், நம்பிக்கையையும் வைத்துக் கொண்டு பெருஞ்சுரண்டலில் இறங்கி இருக்கிறார்கள். ’வேலியே பயிரை மேய்ந்தால் யாரிடம் போய் முறையிட, பசவரே’என்று புலம்பும் நிலையில் நம் மக்கள்.

இந்த நிதியின் கணக்குகளை இத்தனை வருடமாகப் பொத்தி வைத்திருந்தன யூரோப்பிய வங்கிகள். சமீபத்தில் உலகில் எங்கும் நடக்கும் பயங்கரவாதிகளின் தாக்குதலில் சிக்கிய யூரோப்பியரும் அமெரிக்கரும், பிரிட்டனும் பீதி கொண்டு, இனியும் பயங்கரவாதிகளுக்கு யூரோப்பிய, அமெரிக்க பிரிட்டானிய வங்கிகளில் இருந்து நிதி பாயாமல் இருக்கத் தடுப்பு முறைகளை நிறுவத் துவங்கி இருக்கின்றனர்.

இப்போதும் கவனியுங்கள், அவர்கள் ஆசிய ஆப்பிரிக்க நாடுகளின் பல சர்வாதிகாரிகள், கொள்ளையர், அரசு ஊழியர்கள், அதிகாரிகள், பெருந்தனக்காரர்கள் தம் நாட்டு மக்களைச் சுரண்டி அந்த வங்கிகளில் பதுக்கியுள்ள பெருநிதிகளை வெளிக்கொணர்வதில் எந்த ஆர்வமும் காட்டவில்லை. தம் நாட்டுப் பணம் கணக்கில் வராமல், வரி முறைகளுக்கு ஆட்படாமல் இருப்பதையும், தம் நாடுகளைத் தாக்கக் குறி வைக்கும் பயங்கரவாதிகளின் கூட்டங்களுக்கு நிதி பட்டுவாடா செய்யப்படுவதையும் தடுப்பதில் மட்டுமே இந்த நாடுகள் கவனம் செலுத்துகின்றன. பிற நாடுகளில் தாக்குதல் நடத்த பயங்கர வாதக் கும்பல்களுக்கு நிதி போகிறதா?  அதை ஒரு தகவலாகச் சேகரித்துக் கொள்வர் இந்த நாட்டு உளவு நிறுவ்னங்கள், ஆனால் அது குறித்து எந்த நடவடிக்கையும் எடுக்க மாட்டார். பிற நாடுகள் நிலை குலைந்து நின்றால், வெள்ளை ஏகாதிபத்தியம் வலுவாகத்தானே நிற்கும்? அதை ஏன் தடுத்து நிறுத்த வேண்டும் என்பது இவர்கள் உட்கிடை.

காட்டாக, பம்பாயில் நடத்த பயங்கரத் தாக்குதல் குறித்து அமெரிக்க உளவு நிறுவனங்களுக்கு முன்கூட்டித் தெரியும், ஆனால் நமக்கு எந்தத் தகவலும் கொடுப்பதை அவசியமாக அவர்கள் கருதியதில்லை. அப்படியே கொடுத்தாலும் அதை பயனுள்ள முறையில் தருவதும் அவர்கள் வழக்கமில்லை. தெரிந்தால்தான் என்ன இந்திய அரசு உடனே இயங்கி தடுப்பு நடவடிக்கைகளை எடுக்குமா என்ன?  உள்ளூர் அரசியலில் தனக்கு ஆதாயம் இருந்தால்தான் இந்த அரசு ஏதும் நடவடிக்கை எடுக்கும். இல்லையேல் சாக்ப் போவது யாரோ ஏழை பாழைகள் நமக்கென்ன என்ற மெத்தனம் நம் நாட்டு உயர் மட்டத்தில் நன்கு பரவி இருக்கிறது. அவர்கள் நம் மக்களையும் நாட்டையும் தமது காலனி (ணி?) போலத்தான் பாவிக்கிறார்கள். இவர்களோ?  அன்னியரையும் விடக் கேவலமாகவே தம் மக்களை நோக்குகிறார்கள் என்பது இப்போது உறுதியாகி விட்டது.

இருந்தும் ஒரு முறை மேற்படி மேலை அரசுகளின் வலுக்கட்டாயத்துக்கு இணங்கித் தம்மிடம் இருக்கும் வங்கிக் கணக்குகள் குறித்த தகவல்களைக் கொடுப்பதென்று தீர்மானித்து விட்ட இந்த வங்கிகள், இதர நாடுகளின் அரசுகள் இத்தகைய கணக்குகளைப் பற்றிய தகவல் சேகரிக்க முனைந்தால் தருவதாக உறுதி கொடுத்திருக்கின்றன. பல நாடுகள் இந்தத் தகவலைப் பெற விண்ணப்பித்திருக்கின்றனவாம்.

ஒரு நாடு மட்டும் இந்தக் கணக்குகளைப் பற்றிச் சிறிதும் அக்கறை காட்டவில்லை. அது எந்த நாடு என்று யோசியுங்கள் என்கிறார் வைத்யநாதன்.

ஆம், அது இந்தியாதான்.

இந்திய அரசு இந்தக் கள்ளக் கணக்குகள் யார் யாருடையவை, எத்தனை வருடங்களாக அங்குள்ளன, எத்தனை தொகை அதில் உள்ளது, இதை எப்படி கணக்கிட்டு இந்தியாவுக்குத் திரும்பக் கொண்டு வருவது என்பன போன்ற துப்புத் துலக்கும் நடவடிக்கைகளில் இறங்கச் சிறிதும் ஆர்வம் காட்டவில்லை.

இது ஏன் என்று இக் கட்டுரையில் கேட்கிறார் வைத்யநாதன்.

இனி கட்டுரையின் சுருக்கம்.

முன் சொன்ன மாதிரி, உலகில் பெரும் ஊழல்கள், சதிவேலைகள், குற்ற நடவடிக்கைகள், பயங்கரச் செயல்கள் ஆகியனவற்றுக்கு இந்த நிதிக் குவிப்பு இத்தகைய உலகவங்கிகளில் இருந்து உலகெங்கும் பாய்கிறது. இந்த வங்கிகள் எந்த அரசுக்கும் தம்மிடம் இருப்பது என்ன வகைப் பணம் யாருடையது என்று யாருக்கும் கணக்குத் தெரிவிக்கத் தேவை இல்லாத வகைச் சட்ட அமைப்பு கொண்ட நாடுகளில் உள்ளன. அந்த நாடுகளின் பொருளாதார அமைப்பே இந்தக் கொள்ளை நிதி அந்நாடுகளில் குவிந்திருப்பதை நம்பித்தான் உள்ளது என்பதால் அந்நாட்டு அரசுகள் இந்த நிதி பற்றி அதிகம் அலட்டிக் கொள்வதில்லை.

சமீபத்தில் ஜெர்மன் உளவு நிறுவனம் மேற்படி வங்கி ஒன்றின் கணக்குகள் பற்றித் தகவலை உளவாகச் சொல்லிக் கொடுத்த ஒருவருக்கு சுமார் 6 மிலியன் அமெரிக்க டாலர்கள் கொடுத்து இந்தக் கணக்குகள் பற்றிய தகவலைச் சேகரித்தது. இந்தத் தகவலை வேறு நாடுகளின் அரசுகள் கேட்டால் கொடுப்பதாகச் சொல்கிறது ஜெர்மனியின் அரசு. எந்த நாடு இதைப் பற்றிக் கவலையே படவில்லை?

இந்தியாவும் இந்திய அரசும் இந்தியாவின் அரசியல் கட்சிகளும்தான் அப்படி ஒரு அலட்சியத்தில் இருக்கிறார்கள் என்கிறார் வைத்யநாதன். இது ஏன்? அரசின் உயரதிகாரிகளில் இருந்து ஏராளமான உயர் நிலை அரசியல்வாதிகளுக்கும் இத்தகைய திருட்டுக் கணக்குகளில் பெரும் செல்வம் குவிந்திருக்க வேண்டும் என்பது அவர் ஊகம்.  இல்லையேல் ஏன் இந்த மௌனம், அலட்சியம்?

இந்தச் செய்தி பொதுவில் 2009 இல் ஜெர்மன் அரசால் கொடுக்கப்பட்டிருக்கிறது. இந்திய தொலைக்காட்சி ஊடகங்களில் சிலவும், பத்திரிகைகளில் சிலவும் இந்தத் தகவலைப் பெற்றிருக்கின்றன. அவை எவையும் இதுவரை இந்தத் தகவல்களைப் பொதுமக்களுக்குக் கொடுக்கவேயில்லை. அது ஏன் என்பது திரு.வைத்யநாதனின் கேள்வி.

அண்டிகுவா, ஸ்விட்சர்லாந்து, பஹாமா தீவுகள், லைக்டென்ஷ்டைன், மான் தீவு, செயிண்ட் கிட்ஸ் தீவுகள் போன்ற நாடுகளில் உள்ள இந்த வங்கிகளில் பல ல்ட்சம் கோடி ரூபாய்கள்,  கணக்கில் வராத பணம், இந்தியர்களின் கணக்குகளில் கொட்டி வைக்கப் பட்டிருக்கிறதென்று நமக்குத் தெரியும், ஆனால் யார் யாருடைய கணக்குகள், எத்தனை ஆயிரம் கோடிகள் எவ்வளவு வருடங்களாக அந்தப் பணம் அப்படிக் கொட்டி வைக்கப் பட்டிருக்கிறது? இன்னும் தகவல் வெளி வரவில்லை. இந்திய அரசு பெரும் மௌனம் காக்கிறது. இது ஏன்? ஊடகங்கள் ஏன் மௌனம் காக்கின்றன? இந்திய மக்கள் ஏன் இது பற்றி எந்த அக்கறையும் இல்லாமல் இருக்கிறார்கள்? இந்திய அரசியலில் பெரும் முற்போக்கு வேடம் தரித்து உலாவும் கட்சிகள் இது பற்றி ஏன் ஏதும் பேசுவதில்லை? சமத்துவ ஜோதிகள் தாம் என்று மார் தட்டும் இந்திய அறிவாளர்கள்? பல பெரும் மாநகரப் பல்கலைகளில் சமூக நீதியின் காவலர்களாகத் தம்மை அறிவிக்கும் அறிவுக் கொழுந்துகள்? ஏன் எவரும் போராட எழுந்து வரவில்லை?

கோவில்களின் சுரங்க அறைகளில் கண்டு பிடித்த பொற்குவியலை உடனே அரசுடைய கையகப்படுத்து என்று பொங்கி எழும் பகுத்தறிவுக் கொழுந்துகள்  இந்த பல லட்சம் கோடி ரூபாய்க் கொள்ளைப் பணம் உள்ள அன்னிய வங்கிக் கணக்குகளை அரசு கையகப் படுத்தச் சொல்லி ஒரு முணுமுணுப்பு கூடக் காட்டவில்லை, தெருவில் இறங்கிக் கொடியும் பிடிக்கவில்லை. அவர்களுக்குத் தெரிந்திருக்குமோ பகுத்தறிவுப் பகலவர்களான அவர்களின் தலைவர்களே இந்தக் கொள்ளையர்களின் கூட்டாளிகள் என்பது?

HSBC என்ற பெயர் கொண்ட வங்கியில் சுமார் ஆயிரம் கணக்குகள் ஸ்விட்சர்லாந்தில் இந்தியர்களின் கணக்குகள் என்று தகவல் சமீபத்தில் வெளி வந்திருக்கிறது. யார் இவர்கள், எத்தனை தொகை? இந்திய அரசு மௌனம் காக்கிறது. ஃப்ரெஞ்சு அரசு இந்தத் தகவலை இந்திய அரசுக்குக் கொடுத்தாயிற்று, இருந்தும் இந்திய அரசு ஒரு நடவடிக்கையும் எடுத்ததாகவோ, எடுக்கப் போவதாகவோ பேசக் கூட இல்லை. ஏன்?

போஃபர்ஸ் பீரங்கி பேர ஊழல் நினைவிருக்கும். இதில் ஹாசன் அலி என்பார் சம்பந்தப்பட்டிருக்கிறார் என்று சொல்லப்படுகிறது. . இந்தியாவின் பெரும் ‘புகழ்’ பெற்ற அரசியல் குடும்பம் ஒன்றின் கை இங்குள்ளதாகச் சொல்லப்படுகிறது. இந்த ஊழல் சம்பந்தப்பட்ட நிதியிலிருந்து சமீபத்து ஸ்பெக்ட்ரம் ஊழல் (2G) ஊழல் வரை உள்ள எல்லாவற்றையும் எடுத்தால் சுமார் 500 பிலியன் டாலர்களிலிருந்து 1500 பிலியன் டாலர்கள் வரை சுரண்டப்பட்ட நிதி இந்தக் கணக்குகளில் இருக்கலாம் என்று ஊகிக்கப்படுகிறது.

இந்தக் கள்ளப் பணம் இந்தியாவை எப்படி எல்லாம் சீரழிக்க முடியும், அது ஏற்கனவே இந்தியாவில் எப்படி எல்லாம் பயன்படுகிறது என்று இந்தக் கட்டுரையில் திரு.வைத்யநாதன் சுட்டி இருக்கிறார்.

இந்தக் கட்டுரையை இங்கே படியுங்கள்:

http://www.firstpost.com/politics/who-is-govt-shielding-in-hsbc-liechtenstein-tax-haven-lists-97183.html

இது ஒரே ஒரு வங்கியில் உள்ள பணக்குவிப்பு. இதர வங்கிகளில் இன்னும் எத்தனை நிதி குவிந்திருக்கும் என்று யோசித்தால் நம் மூச்சு முட்டிப் போகும். இந்த நேரத்தில் திரு. சுப்ரமண்யன் சுவாமி சமீபத்தில் செய்தி நிறுவனங்களுக்கு அளித்த பேட்டி ஒன்றில் காங்கிரஸ் தலைவர்களில் ஒருவருக்கு மட்டுமே 36,000 கோடி ரூபாய்களுக்கு மேல் நிதி இத்தகைய கணக்குகளில் இருக்கலாம் என்றும், அதற்கான ஆதாரங்களைத் தாம் உயர் நீதி மன்றத்தில் கொடுக்கப் போவதாகவும் சொன்னதையும் நினைவு கொள்ளுங்கள்.அடுத்த நாளே அவர் மீது ஒரு குற்ற வழக்கு பதியப்பட்டு அவரைச் சிறையிலடைக்க முயற்சிகள் மேற்கொள்ளப் படுகின்றன. இத்தனை நாளாக அவரை விட்டு வைத்திருந்தார்கள், அதுவே அதிசயம்.

இந்திய நீதி மன்றங்களில் போய்த் தகவலை வெளியிட இவருக்கு வாய்ப்புக் கொடுக்க நம் அரசியலாளர்களுக்கு எப்படி மனம் வரும்?

இன்னும் இந்தியாவின் படித்த மக்கள் கூட்டம் அமைதி காத்தால் யார் இந்தியாவைக் காக்கப் போகிறார்கள்?  லோக்பால் சட்டங்கள் நம் ஜனநாயக அமைப்பைக் காத்து விடுமா?  இத்தனை பெரும் நிதிக் குவிப்பை யார் நடவடிக்கை எடுத்துக் கலைத்து நம் மக்களுக்குச் சேர வேண்டிய நிதியாகக் கையகப் படுத்தப் போகிறார்கள்?

மைத்ரேயன்

நன்றி-சொல்வனம்.காம்

 

மதப்பிளவும் தேசப்பிரிவினையும்

picture12“பிரிவினை – இந்தியா எரிந்த நாள்” (Partition The Day India Burned) என்னும் தலைப்பில் தொகுக்கப்பட்டிருந்த ஒரு முக்கியமான ஆவணப்படத்தைப் பார்க்க நேர்ந்தது. தலைப்பே சுய விளக்கமாக இந்திய தேசப் பிரிவினையின் துயரத்தைப் பற்றியது என்பதைத் தெரிவிக்கிறது. பிரிவினையை யார் விரும்பினார்கள்?, எல்லைகளை யார் பிரித்தது? அதன் விளைவுகள் என்ன? இந்தக் கேள்விகளுக்கான விடைகளைத் தரும் வரலாற்றின் பக்கங்களில் படம் ஆரம்பிக்கிறது.

நீண்டகாலமாகத் தொடர்ந்த சுதந்திரப் போராட்டங்கள் ஒரு வரலாற்றுத் தருணத்தில் உச்சகட்டம் அடைந்து ஆங்கிலேயர்களுக்கு கடும் நெருக்கடி கொடுக்க, தோதாக இரண்டாம் உலகப் போரில் ஈடுபட்டு கிட்டத்தட்ட திவாலான நிலையிலிருந்த ஆங்கில அரசு, உறிஞ்சிச் சப்பி வீசப்பட்ட பழமான இந்தியாவில் ஒரு ராணுவத்தை நிர்வகிக்க ஆகும் செலவு உட்பட பலவற்றை கணக்கில் கொண்டு இந்தியாவை இந்தியர்களிடமே ஒப்படைக்க முடிவு செய்கிறது.

நாடு சுதந்திரம் அடைவதற்கு முன்பே, அதை எதிர்பார்த்து உள்ளே கனன்று கொண்டிருந்த அரசியல் லாப அறுவடைக் கணக்கீடுகள் வேகம் பெற்று பெரும் தீயாகப் பற்றி எரிய ஆரம்பிக்கின்றன. இவற்றுக்கெல்லாம் வெகு காலம் முன்பே இந்திய தேசிய காங்கிரஸில் உள்ள பெரும்பான்மை ஹிந்து தலைவர்களின் மேல் சந்தேகம் கொண்ட இஸ்லாமியத் தலைவர்கள், அங்கிருந்து பிரிந்து தாக்காவில் (இன்றைய பங்களாதேஷ்) 1906ம் வருடம் ‘அனைத்திந்திய முஸ்லீம் லீக்’ கட்சியை ஆரம்பிக்கும் போதே அதன் அப்போதைய தலைவர்கள் மற்றும் சிந்தனையாளர்களால் மத அடிப்படையிலான பிரிவினைக்கான வித்து விதைக்கப்பட்டுவிட்டது.

“இந்தியா சுதந்திரம் அடைந்து ஒரு ஜனநாயக நாடாக உருவானால் இந்துப் பெரும்பான்மையான நாடாக இருக்கும், மதச்சிறுபான்மையினராக முஸ்லீம்களுக்கு என்றும் எந்த உரிமையும் கிடைக்காது, உயிருக்குப் பாதுகாப்பும் இருக்காது,” என்று ‘நம்பிக்கை இழந்த’ முகம்மது அலி ஜின்னா இஸ்லாமியர்களுக்கென தனி நாடு அமைந்தால் மட்டுமே அவர்கள் நிம்மதியாகவும், சந்தோஷமாகவும் வாழமுடியும் என்று பிரிவினைவாதத்தை தீவிரமாக முன்வைக்க அவருக்கு ஆதரவு பெருகுகின்றது. நாட்டில் தங்களின் பங்கைப் பிரித்துத் தரச் சொல்லிக் கேட்டு நச்சரிக்கிறார்.

பேச்சு வார்த்தைகள் தோல்வியில் முடிய, ஜின்னா நேரடிச் செயலில் இறங்க அறைகூவுகிறார். 1946, ஆகஸ்ட் 16 ந் தேதி முஸ்லீம் லீகின் கோட்டையான கல்கத்தாவின் தெருக்களில் ஆயிரக்கணக்கான இஸ்லாமியர்கள் தங்கள் புதிய நாடான ‘பாகிஸ்தான்’ பிரித்துத் தரப்படவேண்டும் என்று போராடுகின்றனர். கூட்டம் எப்படி மெல்ல கலவரமானது என்பதை இன்று உயிருடன் இருக்கும் – அந்தச் சம்பவங்களை நேரில் கண்டவர்களும், பத்திரிக்கையாளர்களும் விவரிக்கின்றனர். தங்கள் புதிய நாடுக்கான கோரிக்கை முனைநகர்ந்து இந்து எதிர்ப்பு வெறுப்பாக மாறுகின்றது. போராட்டக் குழுவினுள் ரௌடிக் கும்பல் மெல்ல உசுப்பேற்ற கூட்டம் இந்துக்கள் வாழும் பகுதிகளை நெருங்கி வளைக்கிறது. அவர்களின் வீடுகளையும், கடைகளையும் சூறையாடிக் கொளுத்துகின்றது. கலவரங்களுக்கே உரிய பாலியல் பலாத்காரம், கொலைகள் என எல்லாக் கொடுஞ்செயல்களும் அரங்கேறுகின்றன. பதினான்கு பதினைந்து வயதுப் பையன் எவ்வாறு வெகு இயல்பாக கும்பல் மனநிலையில், உயிருக்காகக் கைகூப்பிக் கெஞ்சும் ஒரு இந்து முதியவரைக் கொலைசெய்ய காலைவாரிக் கீழே வீழ்த்துகிறான் என்பதை நேரில் பார்த்தவர் விவரிக்கிறார். மூன்றே நாட்களில் ஐயாயிரம் உயிர்களைப் பலி கொண்டு, தீக்கிரையாகிச் சாம்பலான கட்டிடங்களுடன் கலவரம் அடங்குகிறது. அத்துடன் ஒன்றுபட்ட இந்தியா நீடிக்கமுடியும் என்ற கொஞ்சநஞ்ச நம்பிக்கையும் பொசுங்கிப் போகிறது. கூடவே இந்தியாவிலிருந்து ‘அமைதியாக’ வெளியேறும் பிரிட்டிஷ் கனவும் தகர்கிறது.

jinnah-gandhi

வன்முறை வங்காளத்துக்கு வெளியிலும் பரவ, இந்துக்கள் அதிகமுள்ள பகுதிகளில் முஸ்லீம்களும், முஸ்லீமகள் அதிகமுள்ள பகுதிகளில் இந்துக்களும் கடுமையாகப் பாதிக்கப்படுகின்றனர். இத்தனைக்கும் மத்தியில் ஒரே ஒரு மனிதர் மட்டும் மதத்தால் பிளக்கப்படாத இந்தியா என்ற லட்சியக் கனவைச் சுமந்து கொண்டு வெற்று மார்பும், வெறும் கால்களுமாக வங்காளத்தில் கிராமம் கிராமமாக நுழைகிறார். அவர் மகாத்மா என்று மக்களால் அன்புடன் போற்றப்படும் காந்தி. இதை ஒரு முஸ்லீம் பெரியவர் பேட்டியில் விவரிக்கையில், “அவர் முஸ்லீம்களின் ஆதரவைப் பெறவே முடியவில்லை. இரண்டு கைகளையும் இரண்டு இளம்பெண்களின் தோளில் போட்டுக் கொண்டு நடந்து வரும் அவரைப் போய் இந்துக்கள் துறவிமாதிரி வணங்குகிறார்கள். ஆனால் அவரால் முஸ்லீம்களின் இதயத்தை நெருங்கக்கூட முடியவில்லை.”

காந்தியுடன் அப்போது கல்கத்தா வந்த அவரது தொண்டர் அசோகா குப்தா என்னும் பெண் பேட்டியளிக்கையில், “மதங்கள் வேறாக இருந்தாலும் ஒரே நாட்டில் பிறந்து வளர்ந்த நாம் ஒன்றாக இருக்கமுடியும் என்று நம்பினார் காந்தி. ஹிந்து, முஸ்லீம் எல்லோர் வீடுகளிலும் தங்கினார். ஆனால் பிரார்த்தனைக் கூடங்களுக்கு முஸ்லீம்கள் வருவதை நிறுத்திக்கொண்டார்கள். அவர் சொன்னதை யாருமே காதில் போட்டுக் கொள்ளவில்லை. பின்னாளில் உண்ணாவிரதம் இருந்த சமயத்தில் அவர், தன்னை யாரும் புரிந்துகொள்ளவில்லை என்று வருந்தினார். தான் இறந்து போய்விட வேண்டும் என்றே விரும்பினார்,” என்கிறார்.

எந்த முன்னேற்றமும், முடிவும் இல்லாமல் காலம் ஓட, 1947 பிப்ரவரி மாதம் ஆங்கிலேயர்கள், 1948 ஜூனில் இந்தியாவை விட்டு வெளியேறுவதாக அறிவிக்கின்றனர். இந்தியர்களின் கையில் அவர்கள் நாட்டை ஒப்படைப்பதற்கும், இஸ்லாமியர்களின் பாகப் பிரிவினைக்கும் மவுண்ட்பேட்டன் பொறுப்பளிக்கப்பட்டு இங்கிலாந்திலிருந்து குடும்பத்துடன் இந்தியாவின் கடைசி வைஸ்ராயாக அதே ஆண்டு மார்ச் மாதம் வந்து சேர்கிறார்.

நாட்டைப் பிரிப்பதற்கு முன் காங்கிரஸ் மற்றும் முஸ்லீம் லீக் தலைவர்களைச் சந்தித்துச் சமரசப் பேச்சு வார்த்தைகளில் ஈடுபடுகின்றார் மவுண்ட்பேட்டன். நேருவுக்கும் நாடு பிரிக்கப்படுவதில் ஆரம்பத்தில் சம்மதம் இல்லை. சோசலிஷ சிந்தனை உள்ளவரும், அதிகாரம் குவிக்கப்பட்ட மைய அரசில் நம்பிக்கை கொண்டவருமான நேருவுக்கு இதில் உடன்பாடில்லை. ஜனநாயகத்தில் நம்பிக்கை வைத்து இப்போது இருப்பது போலவே ஹிந்துக்களும் முஸ்லீம்களும் ஒரே நாடாக சேர்ந்து வாழலாம் என்கிறார். ஜின்னாவுக்கோ மைய அதிகாரமற்ற மாகாண சுய அதிகாரமுள்ள புதிய நாடு உருவாகுமானால் தாங்கள் பெரும்பான்மை இருக்கும் இடங்கள் தங்கள் கட்டுப்பாட்டிலிருக்கும், எனவே தனிநாடு அவசியமில்லை, இல்லாவிட்டால் தனிநாடு தான் ஒரே தீர்வு என்று நினைக்கிறார். பேச்சு வார்த்தைகள், சமரச முயற்சிகள் தோல்வி அடைந்து கடைசியில் நாட்டைப் பிரிப்பது என்று முடிவாகின்றது. இரண்டு தலைவர்களிடமும் பேசிப்பார்க்கும் மவுண்ட்பேட்டனால் நேருவுடன் நட்புடன் பழக முடிகிறது ஆனால், “ஜின்னா சுமுகமில்லாதவர், மிகவும் இறுக்கமானவர் – பனிக்கட்டி போல இறுக்கமானவர்,” என்று கூறியதாக மவுண்ட்பேட்டனின் மகள் கூறுகின்றார்.

அடுத்து வரும் நாட்களில், ஐந்து நதிகள் பாயும், வளமான பஞ்சாப் மாகாணத்தில் சீக்கியர்களும், முஸ்லீமகளும் வசிக்கும் பகுதிகளில் பதட்டம் தொற்றிக்கொள்கிறது. பஞ்சாப் பாகிஸ்தானுக்குக் கொடுக்கப்பட்டால் முஸ்லீம் அரசாங்கத்தின் கீழே வாழநேரும் என்பதை இஸ்லாமியர்களுடன் வரலாற்றுப் பகை கொண்ட சீக்கியர்களால் ஏற்கமுடியவில்லை. அத்தனை நாள் சாதாரணமாக வாழ்ந்துவந்த இரண்டு மதத்தவரும் ஒருவருக்கு எதிராக மற்றவர் ஆயுதமும், படைகளும் திரட்டுகிறார்கள். சில சீக்கிய கிராமத் தலைவர்கள் இந்த சண்டைகள் வேண்டாம் என்று ஊர்க்காவல் படை அமைத்து தங்கள் கிராமங்களில் வாழும் இஸ்லாமியரைக் காப்பாற்றுகின்றனர்.

பின்னர் அந்தக் கிராமங்களை இஸ்லாமியர்கள் ‘அல்லாஹு அக்பர்’ என்று கோஷமிட்டபடி ஆயுதங்களுடன் ஆக்கிரமிக்கிறார்கள். இதைச் சற்றும் எதிர்பார்த்திடாத கிராமத் தலைவர், முஸ்லீம்களிடம் சிக்கினால் பெண்கள் கற்பழிக்கப்பட்டு மதம் மாற்றம் செய்யப்படுவர் என்று நொந்து போகிறார். பத்திலிருந்து நாற்பது வயதுக்குள் இருக்கும் பெண்களை மொத்தமாக ஒரு ரகசிய இடத்தில் மறைத்துப் பாதுகாக்கிறார்கள். பின்னர் நடந்ததை நேரில் பார்த்த தலைவரின் மகன், ஐம்பது வருடத்து பழைய கோர நினைவுகளை பேட்டியில் சொல்கிறார், “அப்பா எனது அக்காவை ‘வா மகளே’ என்று கூப்பிட்டார், தனது நீண்ட வாளை அக்காவின் கழுத்தை நோக்கி ஓங்கி வீசினார். அக்காவின் தலை தனியாக மண்ணில் உருண்டது. அடுத்து இன்னொரு சகோதரி. அங்கே எந்தப் பெண்ணும் கதறவில்லை, பயப்படவும் இல்லை, இறைநாமத்தை சொல்லியபடி தைரியமாக இருந்தார்கள். அப்புறம் நாங்கள் கேட்டதெல்லாம் டக், டக் என்னும் தலைகள் வெட்டப்படும் சத்தம் தான்,” சொல்லும் போதே துக்கம் தொண்டையைக் கவ்வ பேசமுடியாமல் அழுகிறார். இன்னொரு சீக்கியர், “எங்களில் சரிபாதியைக் கொன்றார்கள். அப்புறம் நானும் என் வாளால் எதிர்ப்படும் முஸ்லீம்களை எல்லாம் வெட்டினேன். எனவே யோசித்து வருத்தப்பட ஒன்றும் இல்லை,” என்கிறார்.

“நாட்டை ஒப்படைப்பது, பிரிப்பது என்று முடிவு செய்த பின்னால் ஏன் 1948 என்று ஒரு வருடம் தாமதம் செய்யவேண்டும். அது வரை இங்கே நடக்கும் எல்லாவறுக்கும் நான் ஏன் பொறுப்பாளி ஆகவேண்டும்?” என்று நினைத்து மவுண்ட்பேட்டன் மூன்றே மாதத்தில் -ஆகஸ்டு 15, 1947ல் சுதந்திரம் கொடுத்துவிடுவது என்று தீர்மானிக்கிறார். ஆனால் இந்த குறைந்த கால அவகாசமே பிரிவினையை மிகக் கொடூரமான ஒரு வரலாற்று நிகழ்வாக ஆக்கியது. இந்தியாவில் மதப் பெரும்பான்மையினராக முஸ்லீம்கள் உள்ள வடமேற்கு, கிழக்குப் பகுதிகள் அவர்களின் புதிய நாடாக அமையுமென்று தீர்மானிக்கப்படுகின்றது. கனவு மெய்ப்படுவது போல முஸ்லீம் மக்கள் மகிழ்கிறார்கள். ஆனால் திட்டவட்டமான எல்லைகள் வகுக்கப்படவில்லை. இந்துக்கள், முஸ்லீம்கள் மற்றும் சீக்கியர்கள் கலந்து வாழும் பகுதிகளில் யார் பெரும்பான்மை, எது அதிக சேதமில்லாமல் எல்லைகளை பிரிக்கும் வழி, நதிகள், ரயில் தடங்கள் போன்றவை எப்படிப் பிரிக்கப்பட வேண்டும் என ஆயிரம் சிக்கல்கள்.

சிரமம் மிக்க இப்பணி இங்கிலாந்திலிருந்து பாரிஸைத் தாண்டி கிழக்கே பயணம் செய்திராத ராட்க்ளிஃபிடம் ஒப்படைக்கப்படுகிறது. இதில் இருக்கும் பிரிட்டிஷாரின் அக்கறையின்மையை நாம் உணரும் போது எழும் கசப்பு, பின்னர் அதன் கொடுமையான விளைவுகளைப் பார்க்கும் போது வெறுப்பாக வளர்கிறது. பிரிவினைக்கு முப்பத்து ஆறு நாட்களுக்கு முன் இந்தியா வரும் ராட்க்ளிஃப், பஞ்சாப் மற்றும் வங்காளத்திற்கே செல்லாமல் வைசிராயின் விருந்தினர் மாளிகையில் ஒரு அறையின் சுவற்றில் மாட்டப்பட்டிருக்கும் இந்திய வரைபடத்தில் உதவியாளர் ஒருவரிடம் இந்து, சீக்கிய, முஸ்லீம் மக்கள் தொகையின் கணக்கீடுகளைக் கேட்டுக்கொண்டே தோராயமாகக் கோட்டை வரைகிறார். அவர் வரைபடத்தில் வரைந்த கோடு புதிதாக உருவாகும் இரண்டு நாடுகளின் தலைவிதியாகவும், லட்சக்கணக்கான மக்களின் வாழ்க்கைக்கு முடிவு வரியாகவும் ஆகிறது.

வரலாற்றுப் பெருமையும், அழகும் மிக்க லாகூர் நகரம் இந்துக்கள் அதிகமாக இருந்த பகுதி. அங்கிருந்த கல்விக்கூடங்கள், வங்கிகள், பணம் புழங்கும் தொழில் நிறுவனங்கள் என எல்லாம் இந்துக்களின் உடைமை. எனவே லாகூர் இந்தியாவின் பகுதியாக அறிவிக்கப்படும் என்று முஸ்லீம்களும் இந்துக்களும் எதிர்பார்த்திருக்க, ராட்க்ளிஃப் வரைந்த தலைவிதி லாகூரை பாகிஸ்தானுக்குத் தாரை வார்த்து விடுகிறது. குறைந்த நாட்களே உள்ள நிலையில் இனியும் இங்கிருந்தால் உயிரும் மிஞ்சாது என்று பெரும்பாலான லாகூர் இந்துக்கள் சொத்துக்களை அப்படியே விட்டுவிட்டு இந்தியாவுக்குப் புறப்படுகிறர்கள். அப்படி எதுவும் மோசமாக நடக்காது, பிரிட்டிஷ் அரசின் கீழ் வாழ முடியுமானால் முஸ்லீம் அரசின் கீழும் வாழலாம் என்று நினைத்த ஹிந்துக்களின் நிலைமையை சோம் ஆனந்த் என்னும் அப்போதைய லாகூர் வாசியும், அப்போது லாகூர் கலைக் கல்லூரியின் மாணவரும் பின்னாளில் இந்தியாவின் புகழ்பெற்ற ஓவியருமான சதீஷ் குஜ்ராலும் விரிவாக விளக்குகின்றனர்.

லாகூர் தெருக்களில் வன்முறை கட்டவிழ்த்துவிடப்படுகிறது. “சால்மி எனப்படும் ஹிந்துக்கள் நிறைந்த பகுதி ஒட்டுமொத்தமாக தீயிடப்பட்டு, கொழுந்துவிட்டு எரிந்ததை ஐந்து மைகளுக்கு அப்பால் உள்ள ஊரில் இருந்து பார்த்தேன்” என்கிறார் சோம் ஆனந்த். அதே நேரம் அம்ரிதசரில் முஸ்லீம் பெண்கள் பள்ளிக்கூடத்தில் இருந்து வெளியில் இழுத்துவரப்பட்டு கற்பழிக்கப்படும் கொடுமையும் நடந்தேறுகிறது. பிரிவினை என்ற சிந்தனை உண்டான மறுகனமே வன்மமும் பயங்கரவாதமும்தான் மக்களை நோய்போலப் பீடிக்கிறது. கருணை என்பதே கருகிப்போனது போல இருக்கிறது. நிலைமை மிக மோசமடையும் சூழலில் தந்திரமாக எஞ்சி இருக்கும் பிரிட்டிஷ் படைகளை இங்கிலாந்துக்கு திரும்ப அழைத்துக் கொள்கிறது ஆங்கிலேய அரசாங்கம். ஒருபக்கம் எங்கும் வன்முறை, இன்னொரு பக்கம் அதை அடக்கப் போதுமான படை பலம் இல்லாத நிலை.

9

இதற்கு நடுவே சுயாட்சி செய்து வந்த சிறிய மன்னராட்சிப் பிரதேசங்கள் பிரிட்டிஷார் வெளியேறினால் பழையபடி தங்களின் நிலையைத் தாங்களே தீர்மாணிக்கலாம் என்று நினைத்திருக்க, மவுண்ட்பேட்டன் நேருவுடன் செய்துகொண்ட ரகசிய உடன்படிக்கையின் படி அரசர்களை அழைத்து, “இந்தியாவுடன் இணைந்துவிடுங்கள், இல்லையெனில் மக்களாட்சியின் மாபெரும் அலையில் அடித்துத் செல்லப்படுவீர்கள்,” என்று எச்சரிக்கை கொடுத்துவிடுகிறார்.

ஆகஸ்ட் 14, 1947 ல் பாகிஸ்தான் தனி நாடாக அறிவிக்கப்பட்டு சுதந்திரம் வழங்கபடுகிறது. மறுநாள் ஆகஸ்ட் 15, 1947ல் இந்தியா சுதந்திர நாடாகிறது. ஒட்டுமொத்த நாடும் சுதந்திர கொண்டாட்டத்தில் மூழ்கியிருக்க, காந்தி மட்டும் தன் தாய்நாடு மதக்காழ்ப்பினால் துண்டாடப்பட்டு பிரிவதை மனதளவில் ஏற்கமுடியாமல் கல்கத்தாவில் உண்ணாவிரதம் ஏற்று, தன்னை வருத்திக்கொண்டு மரணத்தை விரும்பி ஒடுங்கியிருக்கிறார்.

டெல்லியிலும் கராச்சியிலும் அணிவகுப்புகள், ஊர்வலங்கள் என்று மக்கள் கூட்டம் மகிழ்ச்சியில் திளைத்திருக்க, பிரிவினையின் எல்லைக் கோட்டுப் பகுதிகளில் மாட்டிக் கொண்ட அப்பாவிப் பொதுமக்களான இந்துக்களும், முஸ்லீம்களும், சீக்கியர்களும் தலைமுறைகளாக மூதாதையர் வாழ்ந்த மண்ணையும், தங்கள் உடைமைகளையும், உணர்வுகளையும் கண்ணீரில் கரைத்துவிட்டு தங்கள் புதிய வாழ்விடம் நோக்கிய பயணத்தைத் துவக்குகிறார்கள்.

உலக வரலாற்றில் மானுட இனம் செய்த மிகுந்த துயரம் மிக்க பயணங்களில் ஒன்றாக என்றென்றைக்கும் ஆகிவிட்டது அது. காலணிய அரசின் சுரண்டலில் பல நூறாண்டுகள் வாடி ஏழ்மையில் தள்ளப்பட்ட லட்சக்கணக்கான பாரத நாட்டு மக்கள், வன்முறையில் எஞ்சிய உற்றார் உறவினர்களோடும், மூட்டை முடிச்சுகளை அள்ளிப் பொறுக்கிக்கொண்டு மாட்டுவண்டிகளிலும் கால்நடையாகவும் எதிரெதிர் திசைகளில் நடக்கின்றனர். ஐம்பது மைல் நீளத்துக்கு மக்களின் வரிசை இருந்ததாக அப்போது பாதுகாப்புப் பணியில் ஈடுபட்ட ஒரு காவலர் பேட்டியில் கூறுகிறார். நான்கு மணி நேரம் ஆகும் ரயில் பயணம் மொத்த ரயிலையும் ஈ கூட்டம் போல எஞ்சின், ஜன்னல் கம்பி, படிக்கட்டு, கூரை என எல்லாப்பக்கமும் ஒட்டிக்கொண்டும், தொங்கிக் கொண்டும் அப்பி மொய்த்திருக்கும் மக்களுடன் ஐந்து நாட்கள் முதல் பதினைந்து நாட்கள் வரை எடுக்கிறது. எல்லாத் திசையிலும் எதிர்ப்படும் பக்கமெல்லாம் மக்கள் கூட்டம்.

PARTITION_MIGRATION

மக்களை இடப்பெயர்வு செய்யும் பணியில் இருந்த ஒரு காவலர் தான் கண்டதை விவரிக்கிறார். ஏற்கனவே தொடர் வன்முறைகளில் சரியாக உணவு உட்கொள்ளாத வற்றிப் போன ஜீவன்கள் உணவும், எந்தவிதமான மருத்துவ வசதியும், குடிக்க நீர் கூட இல்லாமல் உயிர்த்திருக்க வேண்டி நடக்கிறார்கள். இதற்கு இடையிலும் கொலைகள், கற்பழிப்புகள்…. அவ்வப்போது ஆகாய விமானம் மூலம் உணவுப் பொருட்கள் போடப்படுகின்றது. அது கிடைக்கும் அதிர்ஷ்டமும் இல்லாதவர்கள் கிடைத்ததைச் சாப்பிடுகிறார்கள், அல்லது பசியால் காய்ந்த வயிற்றுடன் வெயிலில் நடந்து கொண்டே இருக்கிறார்கள். நோய் வாய்ப்பட்டு விழுகிறார்கள். பூச்சிகள் போல பொலபொலவென வழியிலேயே செத்து உதிர்கிறார்கள்.

பயனத்தின் மூன்று நாட்களுக்குப் பிறகு வற்றிப் போன உடலுடன் சுமைகளைத் தூக்க முடியாமல் முதலில் கைகளில் வைத்திருக்கும் உடைமைகளைக் கைவிட்டு பயணத்தைத் தொடர்கிறார்கள். பின்னர் சிறிய சிறிய மூட்டை முடிச்சுகளையும் கூட கீழே போட்டுவிட்டு வெறும் கூடான உடலில் உயிரை மட்டும் சுமந்து கொண்டு நடக்கிறார்கள். அதற்கடுத்து அவர் சொல்வது தான் இத்தனை ஆண்டுகள் தாண்டியும் கேட்கும் நம் நெஞ்சங்களை உலுக்குகின்றது. தாய்மார்கள் தாங்கள் நொந்து சுமந்து பெற்ற குழந்தைகளைக்கூட ஒரு கட்டத்தில் தூக்கமுடியாமல் துவண்டு, கதறி அழவும் தெம்பில்லாமல் உயிருடன் கீழே இறக்கிவிட்டுச் செல்கிறார்கள். ரோட்டோரத்தில் சாவை நோக்கி ஆசையாகத் தவழும் அப்பாவிக் குழந்தைகளைப் பார்த்துக் கொண்டே நடக்கிறார்கள். இதைக் கேட்டதும் எழுத்தாளர் அ.முத்துலிங்கம் தனது கட்டுரை ஒன்றில் விவரித்த ஆப்பிரிக்கக் கதை நினைவிற்கு வந்து மனதைப் பிழிகிறது.

“சோமாலியாவில் ஒரு தாயும் சேயும் பாலைவனத்தை கடக்கிறார்கள். மணல் தணல் போல சுடுகிறது. தாய் குழந்தையை இடுப்பில் சுமந்தபடி ஓடுவதும், மர நிழல்களில் சற்று நின்று இளைப்பாறுவதுமாக முன்னேறுகிறாள். ஓர் இடத்தில் கால் வெந்துபோக வேதனை தாங்க முடியாமல் குழந்தையை கொதிக்கும் மணல்மேல் போட்டு அதன் மேல் ஏறி நிற்கிறாள். எத்தனை வலி என்றால் அந்தத் தாய் அப்படிச் செய்திருப்பாள் என்று நினைக்கும்போதே மனம் பதைக்கிறது.”

இந்தக் கொடுமை எல்லாம் எங்கோ ஆப்பிரிக்காவில் தான் நடக்கும் என்று நினைத்திருக்கும் நம் நினைப்பில் கொதிக்கும் எண்ணெயை ஊற்றுவது போல வருகிறது அந்தக் காவலரின் பேட்டி. இதே நாட்டில் தான் அறுபது வருடங்களுக்கு முன் இத்தனை கொடுமைகளும் மதத்தின் பெயரால், பிரிவினையின் பெயரால் அரங்கேறியுள்ளன. அந்தத் தாய்மார்களின் கருப்பை அடைந்த கொதிப்புக்கும், வேதனைக்கும் பிரிவினைக்கு வித்திட்ட தலைவர்கள் தங்கள் மதத்தின் புனித நூலின் எந்தப் பக்கங்களில் சமாதானம் தேட முடியும்? அவர்களின் வயிற்றெரிச்சலைப் பெற்று உருவான எதுவும் நிம்மதியாக நிலைக்குமா?

uk_india_pic_patition_camel_1947

ஒன்றரைக் கோடி மக்கள் ஒருபுறத்திலிருந்து மறுபுறம் இடம்பெயர வேண்டிய கட்டாயம் பிரிவினை வாதத்தால் நேர்கிறது. இருபுறமும் நடந்த இடப்பெயர்வினால் குறைந்தது பத்து லட்சம் மக்கள் சாகிறார்கள். எங்கும் பிணக்குவியல், கழுகுகள் தங்கள் ரத்த பந்தங்களைக் கொத்தித் தின்பதை தங்கள் கண்கொண்டு காண நேரும் அவலம் அந்த மக்களுக்கு. தன்னால் வரையபட்ட எல்லைக் கோடும், அதன் பொருட்டான இடப்பெயர்வும் விளைவித்த கொடும் விளைவுகளைப் பார்த்த ராட்க்ளிஃப், குற்றஉணர்வு மேலிட தனது சம்பளப்பணத்தை வேண்டாமென்று பிரிட்டிஷ் அரசுக்குக் கடிதம் எழுதிவிட்டு, இங்கிலாந்து திரும்புகிறார்.

ஆங்கில அதிகாரிகள், மவுண்ட்பேட்டன் மனைவி, இந்திய அதிகாரிகள் எனப் பலரும் பஞ்சாபிற்கு வருகை தருகிறார்கள். யாராலும் எதுவும் செய்துவிட முடியவில்லை. வீடு, குடும்பம் என மகிழ்ச்சியாக வாழ்ந்து வந்த மக்கள் பிரிவினையால் எல்லாம் இழந்து நடுத்தெருவிற்கு வந்து அகதிகளாகி கடைசியில் ஏதோ புதிய இடங்களில் அகதிகள் கூடாரங்களில் காத்திருக்கிறார்கள் – தங்கள் எதிர்காலத்துக்காக. ஆயிரம் ஆயிரம் கரங்கள் சோற்றுக்காக பிச்சைக்காரர்களைப் போல வெட்டவெளியில் உயர்ந்து காற்றில் தவிப்புடன் துழாவுகின்றன.

சுதந்திர இந்தியாவின் முதல் பிரதமரான ஜவஹர்லால் நேருவும் பஞ்சாபில் அகதிமுகாமில் இருக்கும் மக்களை நேரில் சந்திக்க வருகிறார். அப்போது பஞ்சாப் அகதிகள் முகாமில் இருந்த ஓவியர் சதீஷ் குஜ்ரால் அங்கே நடந்தவற்றை மிகத் துல்லியமாக நினைவிலிருந்து மீட்டுச் சொல்கிறார், “அத்தனை காலம் தங்கள் அன்பான தலைவராக நேசித்த நேருவை, அகதிகள் கொல்லும் வெறுப்பில் இருந்தார்கள். நேரு அதிர்ச்சியடைந்தார். நானும் நேருவை மிக விரும்பியவன். என்னாலும் அன்று அவரைக் கொஞ்சம் கூட நேசிக்கமுடியவில்லை. இந்த அரசியல்வாதிகள் தான் எல்லா இழப்புகளுக்கும், உயிர்ப்பலிகளுக்கும் காரணம்.”

பிரிவினையால் மோசமாகப் பாதிக்கப்பட்டவர்கள் இந்துக்கள், முஸ்லீம்கள், சீக்கியர்கள் என்று அனைத்துத் தரப்பினரும்தான். உலகின் எல்லா பெருமதங்களும் வந்து குடியேற முடிந்த பாரத தேசத்தின் ஆதாரமான இறையாண்மையை மறந்து, மதரீதியான மனப்பிளவு முற்றிச் ‘சேர்ந்துவாழ முடியாது’ என்று வெறுத்து, நாட்டையே பிரிக்கும் அளவுக்கு மதவெறி ஆனது இந்த தேசத்தின் துரதிர்ஷ்டமே. மதப்பிளவை மக்கள் மனதில் விதைத்த அரசியல்வாதிகள் வசதியாகத் தங்கள் பங்கைப் பெற்றுக் கொண்டு சிறு கீறல் கூட உடம்பில் விழாமல் நாட்டின் தலைவர்கள் ஆனார்கள். வீணாக உயிரை விட்டது அப்பாவி அடித்தட்டு மக்களே.

இரண்டு நாட்டு மக்களையும் இவ்வளவு கடும் இன்னல்களுக்கு ஆளாக்கி, மத அடிப்படையில் பிரித்து உருவாக்கப்பட்ட தேசம் பின்னர் வரலாற்றில் அடைந்த ‘வளர்ச்சி’ என்னவென்று ஆராய்ந்தால், பிரிக்கப்பட்ட கையுடன் சுடச்சுட ஒரு யுத்தம் உட்பட மொத்தம் நான்கு யுத்தங்களை (1947, 1965, 1971 மற்றும் 1999) இந்தியா மீது தொடுத்ததும், தொடர்ந்து மறைமுகமாக எளிய முஸ்லீம்களை மதரீதியாக மூளைச்சலவை செய்து இந்திய இறையாண்மைக்கு எதிராக பயங்கரவாதச் செயல்களில் ஈடுபடவைத்து அவர்களின் அமைதியான வாழ்க்கையைச் சீரழிப்பதும் தான். மதத்தின் அடிப்படையில் பிரிந்து சென்ற நாடு விரைவில் அதே மத அடிப்படைவாதத்திற்குள் வழுக்கி விழுந்து, ஒரே மதத்தின் உட்பிரிவுகளுக்கு உள்ளேயே சகிப்புத்தன்மை இல்லாமல் நாளும் குண்டுவைத்து ஒருவரை ஒருவர் அழித்துக் கொண்டிருக்கின்றனர். ஒப்பிட்டால், இஸ்லாமியர்களின் ‘பாதுகாப்பிற்கும்’ நலனுக்காகவுமே உருவாக்கப்பட்ட பாகிஸ்தானைவிட, மதச்சார்பற்ற இந்தியாவில் உள்ள முஸ்லீம்களின் வாழ்க்கைத் தரம் பலமடங்கு உயர்ந்தது. உலகில் இன, மொழி, மதத்தின் அடிப்படையிலான பிரிவினைவாதத்தை உரக்கக் கூச்சலிடும் அனைவருக்கும் பாகிஸ்தானின் நிலை ஒரு பாடமும் ஆகும்.

பெரும்பாலும் பிரிவினையை ஒட்டி எடுக்கப்பட்ட உண்மையான ஒளிக்கோப்புகள், நேரில் பார்த்த -பாதிக்கப்பட்ட மக்களின் பேட்டி, மவுண்ட்பேட்டனின் மகள், நேருவின் உறவுக்காரப் பெண், காந்தியின் சிஷ்யை, பிரிட்டிஷ் ராணுவத்தில் வேலை செய்தவர்கள், கலவரங்களையும், பேச்சுவார்த்தைகளையும் பதிவு செய்த பத்திரிக்கையாளர்கள் ஆகியோரின் பேட்டி, அளவான பின்னனி இசை மற்றும் நல்ல விவரணையுடன் எடுக்கப்பட்டுள்ளது இந்த ஆவணப்படம்.

பிபிசியால் எடுக்கப்பட்டு 2007ஆம் ஆண்டு ஏப்ரல் மாதத்தில் ஒளிபரப்பப்பட்ட இந்த ஆவணப்படம், நடந்த சம்பவங்களைத் காலவரிசைப்படி தொகுத்துக் காட்டினாலும் இந்து-முஸ்லீம் பிரச்சனைகளையே நிகழ்ந்த கொடுமைகளுக்கு முக்கியமான காரணமாகக் காட்டுவதாக இருக்கிறது. முப்பத்தி எட்டு கோடி மக்கள் வாழும் மிகப்பெரிய நாட்டை சாமர்த்தியமாகத் திட்டமிட்டு இருநூறு ஆண்டுகளுக்கும் மேலாக சுரண்டி ஆண்ட பிரிட்டிஷார் -தங்களுக்கு இனிப் பிரயோசனம் இல்லை என்றவுடன் அவசரம் அவசரமாக தெளிவான திட்டங்கள் எதுவும் வகுக்காமல், ‘எக்கேடும் கெட்டுப் போகட்டும்’ என்பது போன்ற உதாசீனத்துடன் நடந்து கொண்டது மேம்போக்காகச் சொல்லித் தாண்டப்படுகிறது. கோடிக்கணக்கான மக்களை நேரடியாகப் பாதிக்கும் தேசப்பிரிவினையை எந்த அக்கறையும் இல்லாமல், பாதுகாப்பு நடவடிக்கை, உணவு, குடிநீர், இடப்பெயர்வுக்கான வாகன வசதி, மருத்துவ வசதி குறித்தான எந்தத் திட்டமிடலும் இல்லாமல் பட்டிமாடுகளை அவிழ்த்துவிடுவது போல நடந்துகொண்ட இரக்கமின்மை அழுத்தமாக சுட்டிக்காட்டப்படவில்லை.

பிரிவினை என்ற ஒரு நிகழ்வு மட்டும் விளைவித்த பேரிழப்புகள் இவை. அதற்கு முன் சுதந்திரம் அடைவதற்காக தொடர்ந்து நூற்றாண்டு காலம் இந்த நாட்டு மக்கள் செய்த தியாகங்களில் எத்தனை சதவீதம் அப்படியே சத்தியத்தின் முழு வெக்கையோடு பதிவு செய்யப்பட்டுள்ளது? ஐரோப்பாவில் யூதர்களுக்கு இழைக்கப்பட்ட கொடுமைகளாகட்டும், இரண்டாம் உலகப்போர் காலகட்டத்தில் நடந்த உண்மைச் சம்பவங்களாகட்டும், விரிவான தகவல்களுடன் வரலாற்று நூல்களும், வரலாற்றுத் தருணங்களின் எல்லாக் கோணங்களையும், அனைத்துத் தரப்பையும் கருவாகக் கொண்டு எண்ணற்ற ஆவணப்படங்களும், மிகச்சிறந்த திரைப்படங்களும் வெளிவந்துள்ளன.

ஆனால் நம் நாட்டில் அறுபத்தைந்து ஆண்டுகளுக்கு முன்னால் நடந்த சம்பவங்கள் இந்தியர்களால், இந்திய அரசாங்கத்தால் வரலாற்று முக்கியத்துவம் அறிந்து ஆவணப்படுத்தப்படவில்லை. மாறாக உண்மைகள் மழுங்கடிக்கப்பட்டு மறக்கடிக்கப்படுகின்றன. காரணம் -பழைய கசப்புகள் மேலும் வெறுப்பைத்தான் வளர்க்கும் என்கிற மொண்ணையான அரசியல் நிலைப்பாடு. மக்கள் முன் நம் வரலாற்றை ஒளிவு மறைவில்லாமல் வைக்க வேண்டும். மக்கள் முட்டாள்களல்ல, தங்கள் சொந்த வரலாற்றைத் தெரிந்து கொள்ள அவர்களுக்கு உரிமை உண்டு என்பதை உணர வேண்டும். நெல்நாற்றுகளைப் பறித்து புதிய இடத்தில் நடுவது போல, தங்கள் வேர்கள் படர்ந்த மண்ணிலிருந்து தங்களைப் பறித்து எடுத்து, வாழும் வேட்கையில் புதிய மண்ணில் தங்களை விதைத்துக் கொண்ட நம் மக்களின் வரலாற்றை சொல்லும் இந்த ஆவணப்படம் நியாயமாக இந்தியரால் எடுக்கப்பட்டிருக்க வேண்டும். அப்போது ஒரு வேளை இந்தப் பிரிவினைக்கான, அதன் மாபெரும் வேதனைகளுக்கான காரணங்களும் பாரபட்சமின்றி இந்திய துணைக்கண்டத்தின் எளிய மக்களின் பார்வையில் நியாயமாகத், தெளிவாகச் சொல்லப்பட்டிருக்கலாம். படம் யூட்யூபில் காணக்கிடைக்கிறது. அவசியம் பார்க்கப்பட வேண்டியது.

பிரகாஷ் சங்கரன்

நன்றி-சொல்வனம்.காம்